اشتباه محاسباتی غرب درباره منافقین

آنچه تحت عنوان تحول گفتمانی در جریان نفاق طی سال‌های اخیر فراوان گفته شده و بعدها به دلیل کاهش اهمیت منافقین در موضوعات امنیتی جمهوری اسلامی ایران و انزوای سیاسی آنها بعد از سقوط صدام کمتر مورد توجه قرار گرفته، این است که عمده تحلیلگران عقیده دارند منافقین از بدو تشکیل تا زمانی که به پادوی رژیم بعثی عراق تبدیل شدند، دچار یک تحول گفتمانی شده‌اند. این گروهک از یک جریان سیاسی مخالف شاه و آمریکایی‌ها به یکی از ابزارهای نظام سلطه تبدیل شد و از اینجا بود که مورد طمع قدرت‌های بزرگ قرار گرفت. علت دیگر این است که منافقین در بزرگنمایی ظرفیت‌های داخلی خود برای غرب و فریبکاری موفق عمل کردند. چون ما سال 87 وقتی در قالب هیات پارلمانی روابط ایران و اروپا به بروکسل رفتیم، در مقر پارلمان اروپا شاهد ورود و خروج راحت منافقین و ارتباط آنها با فراکسیون‌های مختلفی که در پارلمان اروپا وجود دارد، بودیم. ‌

طبیعی است که همین عوامل باعث می‌شود غربی‌ها فکر کنند منافقین، ظرفیت‌های داخلی گذشته را دارند و می‌توانند برای سقوط جمهوری اسلامی ایران عنصر توانمندی باشند. به هر ترتیب باید باور کنیم که استراتژی و راهبرد اساسی غرب در مورد جمهوری اسلامی ایران، تغییر حاکمیت سیاسی است و برای این منظور از هر وسیله‌ای از جمله اختلافات درونی، نارضایتی عمومی، تلاش برای توسعه فساد در قالب‌های مختلف، جذب و رخنه در سطوح مختلف حاکمیت و جذب گروهک‌های برانداز خارجی استفاده می‌کند.

مدافع این نیستم که تلاش‌های جمهوری اسلامی کامل بوده، اما اعتقاد دارم تلاش‌های ویژه‌ای در این زمینه به کار گرفته شده است.‌ موضوع از دو نظر قابل بررسی است؛ یکی این که اگر غرب دچار فقر اطلاعاتی است، ما درباره منافقین اطلاعات کافی داریم. پس می‌دانیم که منافقین ظرفیت و اندازه‌شان در حدی نیست که نظام برای آنها حساب ویژه‌ای باز کند و از همه امکاناتش برای از بین بردن آنها بهره بگیرد.

نکته دیگر این که وقتی منافقین در یک جا متمرکز می‌شوند، طبیعی است که به عنوان یک هدف بزرگ، می‌توان روی آنها متمرکز شد و پراکندگی منافقین از جهات تحلیل‌های امنیتی کار درستی نیست و به نظر می‌رسد این گروهک هم متوجه این خطای جدی خود شده که در یک جا متمرکز شده است.

از آنجا که منافقین الگوهای رفتاری کاملا اقتدارگرایانه و فرقه‌ای دارند، طبیعی است که تداوم این رفتارها موجب خواهد شد بسیاری از کسانی که وابستگی به منافقین داشتند ـ که تعداد آنها به کمتر از هزار نفر هم رسیده ـ دچار تحول نگرشی و بینشی شوند. اما در مورد این که ما چه کارهایی می‌توانیم انجام دهیم و ندادیم، باید بگویم این که می‌توانیم با تکمیل پرونده آنها و ارجاع آن به دیوان‌ها و مجامع مختلف بین‌المللی، نگاه ابزارگرایانه غرب را درباره گروهک منافقین تغییر دهیم. قطعا چنین اتفاقی نخواهد افتاد.

وقتی غرب به این گروهک طمع دارد، طبیعی است که نگاه‌ها در نهادهای داوری بین‌المللی نگاه غرب است و پرونده هسته‌ای کشور و حقوق بشر ما هم، تحت‌الشعاع همین نهادها قرار می‌گیرد.غرب، استانداردهای دوگانه‌ای را پیگیری می‌کند که در موضوعات امنیتی نیز این دوگانگی وجود دارد و منافقین در شکاف این استانداردهای دوگانه می‌توانند به حیات خودشان ادامه دهند.اگر غرب بداند روش منافقین، با روش‌ها و منش‌های اعلامی آنها کاملا ناسازگار است و توسعه این گروهک پدیده‌ای شبیه به فرقه طالبان و القاعده را همراه خواهد داشت، هیچ‌گاه به سمت تقویت منافقین نخواهد رفت.

لذا می‌طلبد دستگاه‌های داخلی کشور با تبلیغات گسترده، چهره زشت این گروه را نمایان کنند و وزارت خارجه، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، گروه‌های دوستی در مجلس و ... باید با یک کاسه کردن ظرفیت‌های خود موضوع منافقین را برای مردم جهان تشریح کنند.

تلاش‌های زیادی در حال شکل‌گیری است و ما منکر آن نیستیم، اما معتقدیم توانایی جمهوری اسلامی در موضوعاتی که برای تشریح چنین مسائلی دارد، بسیار بیشتر است. ما ده‌ها هزار قربانی تروریسم در داخل کشور داریم و خانواده‌های زیادی هستند که فرزندانشان ربوده شده و به شهادت رسیده‌اند.

شکنجه‌های فجیع منافقین علیه برخی نیروهای نظامی و علاقه‌مند جمهوری اسلامی ایران و نیز ترورهایی که صورت دادند ـ در مواردی آن هم فقط به جرم مسلمان بودن ـ بر کسی پوشیده نیست. جمهوری اسلامی ایران و برخی نیروهای مخلص کارهای مهمی را در افشاگری منافقین انجام دادند و با دریافت اطلاعات زیادی از منافقین و اذعان‌های آنها در تلویزیون‌ها و رسانه‌ها که جهتگیری آنها بر مبنای استفاده از ابزارهای سخت و خشن برای مقابله با مردم بوده، پرونده‌های گسترده‌ای را جمع‌آوری کردند. البته منافقین توانمندی‌های قبلی خودشان را ندارند، اما با این حال باید به عنوان یک جریان فرقه‌ای ضد بشری و ضد اصول انسانی برای مردم جهان شناسانده شوند تا هیچ وقت جرات نکنند در کشورهای اروپایی قدم بزنند و بخش اعظمی از درآمدشان ـ که به گفته آنها از اعانه مردم جهان تامین می‌شود ـ با کلاه گذاشتن سر مردم و دروغگویی و فریب مردم اروپا به دست آید.

ما می‌دانیم سرویس‌های اطلاعاتی غربی بشدت به دنبال تقویت منافقین هستند. اما تشریح این موضوعات نیازمند اقدام همگانی ازجمله فعالیت‌های فرهنگی و هنری است تا بتوان واقعیت‌های موجود را تشریح کرد. تعدادی از روشنفکران غربی که درباره منافقین مطالعاتی داشتند، در حال جمع‌آوری اسنادی در ارتباط با رفتار ضدانسانی این گروهک هستند که این امر نیازمند پشتیبانی و حمایت از این قشر است.

منافقین در عراق اشتباه بزرگی مرتکب شدند. آنها علاوه بر این که به عنوان ابزار دست صدام علیه جمهوری اسلامی ایران عمل کردند، علیه مردم عراق بویژه در دوره‌ای که جنگ میان کردهای شمال عراق و رژیم صدام درگرفت، وارد عمل شدند و زمینه کشتار تعداد زیادی از مردم را فراهم کردند.

در حال حاضر که حاکمیت عراق کاملا تغییر کرده، دولت فعلی معتقد است که تداوم ارتباطات گسترده با جمهوری اسلامی ایران در سایه برطرف شدن سوءتفاهم‌هاست که یکی از آنها وجود منافقین در خاک عراق است. با این اوصاف، پذیرفتنی نیست که در کشور هم‌مرز ایران، گروهک تروریستی مخالف نظام، فعالیت کند و امکانات لجستیک و تاسیسات جنگی برای براندازی در اختیار داشته باشد.‌قطعا حاکمیت جدید عراق با دولت فعلی خود قصد دارد با همسایگان بویژه دولت جمهوری اسلامی ایران که در مواقع مختلف کمک‌حال مردم عراق بوده است، همکاری کند.‌البته تصمیم دولت عراق با ناخرسندی رژیم‌های اشغالگر مواجه شده، اما حکومت عراق در شرایط فعلی راضی است که رژیم‌های اشغالگر ناخرسند شود، اما کشورش به سمت امنیت سوق یابد .‌ به هر حال این تصمیم داخلی است، اما طبیعی است که از سوی غرب که مایل است عراق کانون تنش در منطقه باشد، مورد اعتراض واقع شود.

حسن جوادی / جام‌جم