لحظات پرهیجان تولد پنج ‌قلوها

ما 15 سال پیش ازدواج کردیم و هزینه زندگی‌مان نیز از راه کشاورزی تامین می‌شود.

پیش از به دنیا آمدن پنج قلوها، 3 دختر 13،14و 7 ساله داشتم.

آنها ابتدا باورشان نمی‌شد. بعد از آن که من و مادرشان با آنها صحبت کردیم، خیلی خوشحال شدند و برای به دنیا آمدن برادرانشان روزشماری می‌کردند.

بله، دعا می‌کردم او هنگام زایمان دچار مشکل نشود و بچه‌ها نیز سالم به دنیا بیایند. مسوولان خانه بهداشت روستایمان در این مدت خیلی به همسرم کمک کردند. آنها پرستاری را به خانه‌مان فرستادند تا از همسرم نگهداری کند که صمیمانه از آن پرستار و همچنین مسوولان خانه بهداشت تشکر می‌کنم.

ساعت 7 بامداد روز سه‌شنبه گذشته با شروع درد زایمان همسرم، او را به بیمارستان امام خمینی (ره) شهر ساری بردم. پس از 3 ساعت که او در اتاق عمل بود و من نیز نگران و دلواپس بودم، با مشاهده لبخندی که بر لبان دکتر همسرم بود، متوجه شدم همه چیز به خیر و خوشی تمام شده است و 5 فرزندم به دنیا آمده‌اند.

با مشاهده آنها نتوانستم خود را کنترل کنم و گریه کرده و خدا را شکر کردم.

پرستاران گفتند چون پنج‌قلوها 7 ماهه به دنیا آمده‌اند، باید در دستگاه‌های ویژه نگهداری شوند تا کامل رشد کنند. بنابراین آنها را به 2 بیمارستان دیگر منتقل کردند تا تحت نظر پزشکان باشند.

پشت در اتاق عمل منتظر بودم تا به‌هوش بیاید، خیلی ترسیده و نگرانش بودم. وقتی به‌هوش آمد و به بخش زنان منتقل شد، سراغ بچه‌ها را از من گرفت که دلدار‌ی‌اش دادم و گفتم بچه‌ها همگی صحیح و سالم هستند. از مسوولان بیمارستان امام خمینی(ره)‌ ساری سپاسگزارم که به ما کمک کرده و هزینه بیمارستان را کم کردند.

محمد، علی، حسن، حسین و مهدی. در همین موقع به یکباره بغض کرد و گفت: اما پسرم حسن که قل سوم بود، چهارشنبه شب فوت کرد و اکنون 4 پسر دارم. از این موضوع ناراحتم؛ ولی همچنان خدا را شکر می‌کنم.

سه‌قل آنها در یک بیمارستان و یکی هم در بیمارستانی دیگر، تحت درمان هستند. هنوز ماجرای مرگ یکی از بچه‌ها را به همسرم نگفته‌ام و امیدوارم او با واقعیت کنار بیاید.

نه، تا به حال چندقلوزایی نه در بین خانواده من و نه اقوام همسرم نبود.

از 900 گرم تا یک کیلو و 200 گرم.

من و همسرم تحت پوشش بیمه روستایی هستیم؛ اما این نوع بیمه فقط در مراکز درمانی خاص مورد تایید است. هزینه زندگی‌ام از راه کشاورزی تامین می‌شود و هزینه بستری شدن 4 پسرم در بیمارستان ـ که نارس به دنیا آمده‌اند ـ بسیار بالاست و من از عهده آن برنمی‌آیم. بنابراین از مسوولان بهداشت و درمان و دولت خدمتگزار می‌خواهم از کمک به من و خانواده‌ام دریغ نکنند.