سزارین و بیکاری 30 هزار ماما

حتی اگر بخواهیم متوسط آمار این نوع زایمان را بر اساس آمار رسمی وزارت بهداشت 40 درصد در نظر بگیریم باز هم قابل تامل است.

ماجرا این است که زایمان سزارین یک انتخاب نیست بلکه اجبار است. براساس اعلام سازمان جهانی بهداشت در هر جامعه‌ای باید حدود 5 تا 15 درصد زایمان‌ها براساس تجویز پزشک و با توجه به مشکل زنان باردار، سزارین باشداما در کشور ما زنان باردار به سزارین به شکل یک انتخاب نگاه می‌کنند و خود را در معرض زایمان طبیعی قرار نمی‌دهند.

البته ریشه این ماجرا از یک سو به نبود آموزش درست و صحیح مادران برای آماده شدن و انجام زایمان طبیعی و از سوی دیگر به تشویق پزشکان متخصص به سزارین با توجه به تفاوت تعرفه‌های زایمان‌های طبیعی و سزارین بر می‌گردد. تعرفه زایمان سزارین در بیمارستان‌های خصوصی حدود یک تا 2 میلیون تومان است.

سزارین‌های غیرضروری، علاوه بر خطرات آن به عنوان یک عمل جراحی بزرگ برای مادر و نوزاد، باعث تحمیل هزینه‌های فراوان به خانواده و جامعه می‌شود.

عفونت، خونریزی، عوارض بیهوشی، احتمال نیاز به تزریق خون و عوارض روانی از خطرات اثبات شده سزارین برای مادر است و در مورد نوزاد می توان به مشکلات تنفسی و تولد زودرس نوزاد اشاره کرد.

نوزادان مادرانی که سزارین می‌شوند، چند ساعت دور از مادر نگهداری می‌شوند که بر این اساس مادر در شیردهی به نوزادش با مشکل مواجه می‌شود.

گذشته از موارد گفته شده، زیاد بودن آمار سزارین در کشور به بیکاری ماماها نیز منجر شده است. حدود 50 هزار فارغ‌التحصیل مامایی در کشور وجود دارد که 30 هزار نفر آنها یا بیکار هستند یا در مشاغل غیرمرتبط کار می‌کنند.

از طرفی ماماهای شاغل نیز با مشکل بیمه مواجه هستند از این جهت که بیمه‌ها هنوز در زمینه قرارداد با ماماها اقدام نکرده‌اند و خدماتی را که وزارت بهداشت به عنوان قانون خدمات مامایی مصوب کرده است، تحت پوشش قرار نمی‌دهند.

شاید بهتر باشد با به کارگیری درست ماماها چه در زمینه بهداشت باروری و چه آموزش و انجام زایمان طبیعی، به سلامت زنان و مادران توجه بهتری شود.

به هرحال برای رشته‌ مامایی که به طور رسمی از سال 1308 در ایران به عنوان یکی از شعب مدرسه طب آغاز به کار کرده است، وجود 30هزار مامای بیکار و آمار بالای سزارین، سرنوشت مطلوبی به نظر نمی‌رسد.