مدارس کپری و سیاست یک بام ودوهوا

منبع خبر برچیدن کپرها، از یک طرف وزارت آموزش وپرورش و از سوی دیگر، معاونت نوسازی و تجهیز مدارس است که به تناوب از جمع‌آوری مدارس کپری خبر می‌دهد بی‌آن‌که مشکل این کپرها حل شود. در تازه ترین اظهار نظر نیز معاون عمرانی وزیر آموزش و پرورش از برچیدن مدارس کپری تا آخر امسال خبر داده، همان خبری که سال گذشته و سال پیش از آن نیز اعلام شده و به مانور تبلیغی وزارتخانه و معیار فعالیت معاونت عمرانی آموزش وپرورش تبدیل شده است.

رئیس سازمان نوسازی مدارس دیروز اعلام کرد که مدارس کپری برازنده نظام جمهوری اسلامی نیست و این مدارس تا آخر سال 90 برچیده می‌شود، وی حتی از اختصاص 1800 میلیارد تومان برای بازسازی و نوسازی و استحکام بخشی مدارس در سال جاری سخن گفت، اما در خصوص این نکته که سهم برچیدن مدارس کپری از اعتبارات سالانه نوسازی مدارس چقدر است سخنی نگفت.

سال گذشته هم در چنین روزهایی خبر رسید که مدارس کپری استان‌هایی مانند هرمزگان جمع می‌شود و سال قبل‌تر خبر رسید که تمام مدارس کپری کشور جمع‌آوری شد. با یک یادآوری ساده می‌توان دریافت که در مهر ماه سال 88 نیز تحت تاثیر تب و تاب روزهای بازگشایی مدارس، معاون عمرانی آموزش و پرورش درباره مدارس کپری گفت: تمام مدارس کپری کشور جمع‌آوری شده و از این پس دانش‌آموزان در مدارس ثابت در فضاهای آموزشی یا عشایری تحصیل می‌کنند.

فقط 8 ماه بعد یعنی اردیبهشت سال 89 دوباره خبر رسید که تعداد مدارس کپری در کشور بسیار کم است، به طوری که اعلام شد 820 مدرسه کپری جمع‌آوری شده است. هدف از این یادآوری فقط اهمال در ارائه اخبار تکراری نیست، بلکه رونمایی از واقعیتی به نام مدارس کپری است که در ادبیات فرهنگی ما به نماد فقر و محرومیت شهرت دارد.

آنچه وزارت آموزش و پرورش معمولا از بیان آن ابا دارد پذیرش مختصات جغرافیایی کشور و طبیعت حیات برخی اقوام ایرانی است که استفاده از کپر را ناگزیر می‌کند، بسیاری از دانش‌آموزانی که در کپرها درس می‌خوانند، یکجانشین نیستند و دایم با خانواده‌شان از نقطه‌ای به نقطه دیگر کوچ می‌کنند، بنابراین ناگزیر به تحصیل در کلاس‌هایی هستند که با آنان حرکت کند. منتهی نقطه تاریک مدارس کپری نه تنها اهمال در به کارگیری کانکس‌های مناسب تحصیل و عدم پایبندی وزارت آموزش و پرورش به قول احداث کانکس‌های سبک و قابل حمل برای این دسته از دانش‌آموزان است، که کمبود مدرسه منجر به استفاده از کپر در نقاط محروم شده که اثری از کوچ و تردد در آنها نیست. حتی اگر بپذیریم که آموزش و پرورش با افزایش بودجه عمرانی سعی دارد کپرها را جمع کند بازهم نمی‌توان از قول هرساله جشن کپرزدایی در مدارس چشمپوشی کرد. قولی که از سال 86 بارها تکرار شده است. قصه مدارس کپری درحالی هر سال تکرار می‌شود که وزارت آموزش و پرورش دغدغه احداث سالن ورزش در مجاورت مدارس وآموزش ژیمناستیک و تیراندازی به دانش‌آموزان را دارد. آیا دغدغه این وزارتخانه برای بهبود وضعیت عمرانی مدارس در کل کشور به مثل یک بام و دوهوا شباهت ندارد؟