بعضی‌ها به موفقیت‌های ذوب‌آهن حسودی می‌کنند

آیا فکر می‌کردید به عنوان دومین بازیکن برتر سال فوتبال آسیا انتخاب شوید؟

با وجود آن که در جام ملت‌های آسیا، فقط در آن یک بازی به میدان رفتم ولی کاملا راضی و خوشحال بودم، چون عملکرد و نتیجه کار ما در آن بازی، دل مردممان را شاد کرد. برای من بازی کردن اهمیت چندانی ندارد، بلکه دوست دارم وقتی بازی کنم که مردم از بازی من شاد شوند. مثل خیلی‌ها می‌توانستم مدعی باشم و سعی کنم به هر طریقی به دنبال مطرح کردن خود و تصاحب جایگاهی برای خودم باشم ولی این کارها را نکردم و نخواهم کرد، چون معتقدم تنها باید با تلاش خود به موفقیتی دست یافت و روزی هر کسی در دست خدای اوست، پس لزومی ندارد به سوی خلق خدا دست دراز کنیم.

هیچ وقت آرزو نکرده‌ام بازیکنی ضعیف ظاهر شود و اتفاق بدی برای او پیش بیاید تا من دیده شوم و بدرخشم چون مطمئنم اگر چنین نیتی کنم، خدا بدتر از آن را نصیب خودم خواهد کرد.

ما همه سعی خود را برای رسیدن به این هدف انجام می‌دهیم ولی به 3 دلیل عمده، کارمان خیلی دشوار است. اول این که درست است حریفان پارسال در گروه مقدماتی سرشناس‌تر از امسالی‌ها بودند ولی این دلیل نمی‌شود همین حریفان، مثل تیم سال گذشته ما دست به شگفتی‌سازی نزنند. دومین عامل بازدارنده موفقیت‌ ما، دفاع از عنوان نایب قهرمانی است. به این مفهوم که حریفان، تمام نیروی خود را برابر نایب قهرمان آسیا به کار خواهند گرفت و عامل سوم، سطح توقعات خیلی بالایی است که اکنون از تیم به وجود آمده و عامل فشاری به تیم ما شده است.

البته من نگران این انتظارات نیستم و به آن به عنوان یک فرصت و نه تهدید نگاه می‌کنم. امیدوارم با تمام این تنگناها، ذوب‌آهن امسال هم عملکرد موفقی از خود ارائه دهد و البته 3 نماینده دیگر ایران در این جام هم موفق باشند.

امیدواری من به موفقیت واقعی است همچنان که سال گذشته هم بعد از قرعه‌کشی براساس واقعیت‌ها گفتم شگفتی‌ساز می‌شویم چون می‌دانستم در گروه بسیار سختی قرار داریم و به نوعی ناچاریم بهترین بازی‌های خود را انجام دهیم و از آنجا که نام حریفانمان بزرگ‌تر از ما بود رقم خوردن شگفتی از سوی ما منطقی به نظر می‌رسید. به هر حال شاید امسال نام حریفانمان در حد پارسالی‌ها نباشد ولی مطمئن باشید همگی قوی هستند، آنقدر که اگر هر کدام از همین حریفان در لیگ خودمان حاضر می‌شدند، قهرمانی را به دست می‌آوردند.

اینجا به باشگاهی تبدیل شده است که کمترین دروغ در آن شنیده می‌شود، یعنی صداقت و رفاقت به مبناهای محکمی برای کار تبدیل شده‌اند.

مثالی برایتان می‌زنم. بعد از حاشیه کم‌رنگی که اخیرا برای خلعتبری پیش آمده بود برخی همکاران رسانه‌ای شما از من می‌پرسیدند، ابراهیم‌زاده چه برخورد شدیدی با او انجام خواهد داد و من پاسخ می‌دادم هیچ برخورد شدیدی نخواهد کرد. چون در تیم ما روابط بر پایه برادری، رفاقت و صداقت است. این رفتار از مدیرعامل به کادر فنی و از کادر فنی به بازیکنان منتقل شده است و چون بیشترین ثبات و کمترین تغییر در مدیریت، کادر فنی و بازیکنان تیم ما رخ می‌دهد همه چیز سر و شکل مناسب و باثباتی دارد. ما بر پایه همین همدلی به شخصیتی دست پیدا کرده‌ایم که فعل خواستن را بخوبی صرف می‌کند و ابراهیم‌زاده بخوبی توانسته خودباوری را به ما هدیه کند.

به طور خلاصه، ذوب‌آهن خود را شناخته و به خاطر این خودشناسی، کمترین حاشیه‌ها را دارد و در برابر همان حاشیه‌های کم‌ احتمالی هم، برخوردی منطقی و غیرافراطی از خود نشان می‌دهد. اینجا همه با هم هستیم و هیچ کس مدعی نیست که از دیگری بهتر است. در حقیقت «منم زدنی» وجود ندارد و بدون ارجحیت کسی بر فرد دیگر، همه برای همدیگر و موفقیت دست‌جمعی تلاش می‌کنیم.

بلافاصله بعد از آن بازی، من و حدادی‌فر با یکدیگر عازم اردوی تیم ملی شدیم و به قطر رسیدیم. یعنی هم شاهد عینی آن اعتراض حدادی‌فر بودم و هم پشیمانی و ناراحتی فوق‌العاده‌اش از این اتفاق را دیدم.

او وقتی فیلم صحنه اعتراض خود به تعویض را دید حتی باور نمی‌کرد چنین حرکتی را انجام داده باشد و بلافاصله با ابراهیم‌زاده تماس گرفت و عذرخواهی کرد. همین مهم بود و ابراهیم‌زاده فردی است که کاملا این گونه رفتارها را درک می‌کند. او هر انسانی را نه جایزالخطا ولی ممکن‌الخطا دانسته و می‌داند در شرایط بسیار دشوار، ممکن است هر فردی دچار اشتباه شود.

ابراهیم‌زاده زیرک‌تر از آن است که در چنین شرایطی تسلیم خواسته‌های افرادی شود که می‌خواهند از آب گل‌آلود برای خود ماهی بگیرند.

او به حرف آنهایی که از روی حسادت خواستار برخورد شدید با خلعتبری و حدادی‌فر شده بودند ذره‌ای گوش نکرد و شما بخوبی به یاد می‌آورید در شرایطی که پس از بازگشت تیم ملی از جام ملت‌ها استقبالی از این تیم صورت نگرفت ابراهیم‌زاده به فرودگاه امام خمینی(ره)‌ آمد و ما را در آغوش گرفت و با خودروی شخصی‌اش به اصفهان آورد. چنین رفتاری است که بازیکن را مجاب می‌کند جانش را در زمین برای مربی بگذارد.

او صحبت‌هایش را شفاف می‌گوید و بازیکنان ابتدا به خاطر ذوب آهن و بعد ابراهیم‌زاده تمام توان خود را در راه موفقیت تیم به کار می‌گیرند.

واقعیت این است که برخی به موفقیت‌های ما حسادت می‌کنند و مایل نیستند ذوب آهن موفق شود و این بخشی از قانون طبیعت است که چنین آدم‌هایی هم وجود داشته باشند. ما باید بدون توجه به‌ آنها و بدون تاثیر گرفتن از نقش تخریبی‌شان کار صحیح خود را دنبال کنیم.

به اعتقاد من در رتبه‌بندی فنی و کیفی، سئونگنام سومین یا چهارمین رتبه را در بین حریفان پارسال آسیایی ما از خود نشان داد ولی شرایط بازی، آن نتیجه را رقم زد.

در آن بازی در عین حفظ استحکام دفاعی، خوب و هجومی آغاز کردیم ولی در عین برتری،‌گل بدی خوردیم که هیچ توجیه فنی بر آن وجود نداشت. بعد برای جبران آن گل، تیم ما پیش کشید و حتی موفق به زدن گل هم شد ولی گل‌های عجیبی هم دریافت کردیم که دست‌کم در لیگ قهرمانان از ما سابقه نداشت. معتقدم تقدیر بر قهرمانی ما نبود.

امیدوارم انتخاب سرمربی بر مبنای تفکر و تدبیر انجام گیرد و مربی خود را بر مبنای برنامه انتخاب کنیم نه نتیجه. در غیر این صورت، فردی که برگزیده می‌شود برای نتیجه‌گیری 4 بازی با تیم‌های ضعیف برگزار می‌کند ولی زمانی که تیم واقعا نیاز به نتیجه‌گیری دارد قادر به چنین کاری نخواهد بود.

اگر ما مربی برنامه‌گرا انتخاب کنیم و تیم او در برابر 4 تیم سخت و قوی در دیدارهای تدارکاتی 4 گل هم بخورد کار صحیحی انجام داده‌ایم و در روزی که واقعا نیازمند نتیجه هستیم قادر به گرفتن آن خواهیم بود.