ازدواج کودکان ؛ واقعیتی فراموش شده

شاید آن‌قدر تاخیر ازدواج جوانان در کلانشهرها دغدغه ‌ما شده است که ازدواج کودکان و نوجوانان را نمی‌بینیم، در حالی که اولی معمولا به خواسته است و دومی حتما ناخواسته.

مدیرکل ثبت‌احوال هرمزگان به‌تازگی در گفت‌وگو با فارس خبر داده که طی 10 ماه امسال، بیش از 530 ازدواج زیر 10 و 14 سال در این استان ثبت شده است.

ازدواج این افراد که بیشترشان را دختران تشکیل می‌دهند، در حالی صورت می‌گیرد که سن قانونی ازدواج دختران براساس تصویب مجلس و شورای نگهبان در سال 1381 هجری شمسی، 13 سال تعیین شده است، مگر بنابر اختیار ولی که می‌تواند کودک را در سن پایین‌تر هم به عقد دیگری درآورد. در دهه‌های گذشته، سختگیری قانون نسبت به ثبت ازدواج‌های زودهنگام بیشتر بود به طوری که برخی با دادن رشوه سن دختران را در شناسنامه‌ها افزایش می‌دادند تا صیغه عقد به طور قانونی جاری شود، اما این روزها گویی نیاز به رشوه نیست و بحران تاخیر در ازدواج جوانان به بیش از 27 سال در شهرهای بزرگ ما را واداشته تا بر ازدواج کودکان و دانش‌آموزان چشم ببندیم و از پیامدهای آن بویژه در روستاها و شهرهای کوچک غافل باشیم، در حالی که این دو، می‌توانند دو روی یک سکه باشند.

بنا بر هشدار فعالان حقوق کودکان ازدواج زودهنگام یکی از مهم‌ترین علل خیانت و طلاق در سال‌های بعدی است. ازدواج در دورانی که کودک به سن تشخیص و اختیار نرسیده می‌تواند به ترک تحصیل و افزایش بی‌سوادی و کم‌سوادی منجر شود، که به طور مسلم بر روند تربیت نسل‌های بعدی تاثیر دارد.

شاید با آگاهی از چنین پیامد‌هایی است که سازمان ملی جوانان هم خواستار ازدواج بهنگام شده و بر ازدواج در سن 18 سال تاکید دارد.

در واقع، ازدواج دیرهنگام همان‌قدر می‌تواند آسیب‌زا باشد که ازدواج در سنین کودکی و نوجوانی. ساده‌ترین مشکل ، بروز بیماری‌های جسمی و روانی و تولد فرزندان ناقص توسط این نوجوانان است، از سوی دیگر بسیاری از این کودکان پس از رسیدن به سن قانونی از انتخاب والدین خود رویگردان می‌شوند که در این بین دختران مجبور و محکوم به ادامه زندگی مشترک هستند.

ازدواج کودکان که در بسیاری موارد از حساب وکتاب آماری جا می‌ماند، واقعیت تلخی است که براساس سنت‌های قومی و فرهنگ بومی همچنان نفس می‌کشد، اما گویا به بهانه جبران کمبود آمار ازدواج از دید قانونگذاران پنهان مانده است.