سهم تلویزیون در اعتلای تئاتر

واقعیت دارد که هنر نمایش می‌تواند کارکرد به مراتب بیشتر و بهتری از آنچه که اکنون در جامعه شاهد آن هستیم، داشته باشد. حضور رسانه‌هایی مثل رادیو و تلویزیون نیز می‌تواند به کمک این فرآیند بیاید. اصیل‌ترین و بهترین آثار مکتوبی که ما می‌شناسیم یا اساسا به صورت نمایشنامه نوشته شده‌اند یا مصالح آنها به گونه‌ای است که توانایی تبدیل به یک اثر نمایشی جذاب را دارند. بیشتر آثار مانایی هم که در حوزه ادبیات می‌شناسیم از چنین قابلیت‌هایی برخوردارند. با وجود این به دلایل بسیار تئاتر و نمایش ما آن گونه که ما متوقع هستیم در بین عموم مردم رسوخ پیدا نکرده است و جذابیتی ندارد. شاید بزرگ‌ترین دلیل، نبود سالن‌های تئاتر کافی باشد و شاید هم فرهنگ تئاتر دیدن هنوز بین عموم مردم ما، به یک عادت تبدیل نشده است. اینجاست که تلویزیون می‌تواند در کنار همه وظایف دیگرش، سهمی در اعتلای فرهنگ تئاتری ما داشته باشد. البته نباید بر این واقعیت چشم پوشید که ساخت یک تئاتر تلویزیونی و توقع پرمخاطب بودن آن ـ در ابتدای امر ـ بسیار مشکل است. یک تئاتر خوب تلویزیونی که به خاطر خاستگاهش نمی‌تواند به سادگی به مخاطبش «باج» بدهد، مانند بسیاری از آثار نمایشی دیگر سهل و ممتنع نیست و برای فهمیدن محتوای آن، باید مخاطب کمی به زحمت بیفتد. اما در نهایت تجربه دیدن یک تله‌تئاتر موفق آن قدر شیرین و جذاب است که مخاطب راغب می‌شود باز هم نظاره‌گر آن باشد.

تجربه دیدن تله‌تئاترهای موفقی مثل نکراسوف، بازرس وارد می‌شود، به سوی دمشق، دو مرغابی در مه، هتل پلازا و ... ما را به این مهم می‌رساند که می‌توان روی تله‌تئاتر بیش از اینها سرمایه‌گذاری کرد. اگرچه که معاونت جدید سیما برای این گونه نمایشی برنامه‌های متفاوتی در نظر دارد که تاسیس اتاق فکر در حوزه تئاترهای تلویزیونی از اولین اقدامات مثبت این معاونت برای بهره‌وری بهتر از تئاترهای تلویزیونی بود.

به نظر می‌رسد تله‌تئاترهای تلویزیونی با استفاده از بازیگران شناخته شده سینما و تلویزیون، انتخاب متن‌های برتر و تبلیغات بیشتر، می‌تواند بیشتر از آنچه که می‌بینیم، چشمگیر باشند.