هزینه ‌یک ‌روز‌ اسکی، یک ‌سوم ‌عیدی ‌‌کارمندی

با این اوصاف و با توجه به تنوع رشته‌های مختلف در رقابت‌های بین‌المللی از جمله المپیک، بازی‌های آسیایی و...، امروز در ایران کمتر کسی نام رشته‌‌هایی مانند کارلینگ، پاتیناژ، فیگور اسکیتینگ، باندی و... را شنیده و کمتر کسی رشته‌هایی مانند هاکی روی یخ، پرش اسکی و رشته‌های مختلف اسنوبرد را از نزدیک دیده است و هنوز که هنوز است، تنها به مارپیچ کوچک و بزرگ در پیست‌هایمان بسنده ‌کرده‌ایم.

اسکی با همه مخارجی که دارد و با این‌که همه از آن به عنوان ورزشی گران یاد می‌کنند، در میان جوانان، ورزشی پرطرفدار است، طوری که پیست‌های مطرح استان تهران در روزهای تعطیل، پذیرای علاقه‌مندانی است که خود را به مرتفع‌ترین مناطق شهر می‌رسانند چون لذت برف‌بازی در سرما را به گرمای خانه‌ ترجیح می‌دهند.

پیست‌دیزین به عنوان مهم‌ترین پیست اسکی در ایران، آبعلی به عنوان قدیمی‌ترین و پیست اسکی، توچال به عنوان نزدیک‌ترین پیست به تهران، در روزهای سرد و برفی زمستان، میزبان اسکی‌بازانی است که برای گذراندن یک روز تفریحی – ورزشی به آنجا رفته‌اند.

در این میان و با رونق ورزش اسکی، برخی استان‌های سردسیر ایران نیز تلاش کرده‌اند تا از این رشته ورزشی مفرح در پیست‌های شهر خود بهره ببرند.

پیست پولادکف در سپیدان فارس، سهند و خوشاکو در آذربایجان شرقی و غربی، بیجار در کردستان و پیست اسکی زیبا و مجهز آلوارس در سرعین اردبیل از جمله پیست‌هایی هستند که با آغاز فصل سرما میزبان هزاران اسکی‌بازی می‌شوند که برای گذراندن اوقات فراغت و البته کمی هم ورزش! سراغ آنها می‌روند.

نکته جالب این‌که پیست‌ اسکی توچال با طولانی‌ترین تله‌کابین و مدت زمان استفاده در صدر پیست‌های اسکی ایران قرار دارد. این پیست هر ساله اوایل آبان با بارش برف و آماده شدن پیست، افتتاح می‌شود و در برخی سال‌ها حتی تا اواخر خرداد برای حضور اسکی‌بازان مهیاست. نکته غم‌انگیز ماجرا این است که سنتی‌ترین پیست ایران یعنی آبعلی همچنان در گروی زمین‌خوارانی قرار دارد که تنها به سرمایه‌ها و منافع خود می‌اندیشند تا تفریح عده‌ای جوان و نوجوان در پیست اسکی استاندارد. امروز از پیست آبعلی تنها یک نام باقی مانده است و بس.

عیسی ساوه‌شمشکی، رئیس فدراسیون اسکی در مورد استقبال ورزشکاران از این رشته ورزشی به جام‌جم می‌گوید: «در یک روز جمعه بیش از 10‌هزار نفر در استان تهران به ورزش اسکی می‌پردازند. فرق اسکی با رشته‌های دیگر همین است که در اسکی این تعداد جمعیت مشتاق در پیست به صورت خانوادگی ورزش می‌کنند، اما در ورزشی مانند فوتبال، 11‌نفر بازیکن‌اند و چندین هزار نفر تماشاگر. این اتفاق در محیطی به وقوع می‌پیوندد که جو فرهنگی نامناسبی دارد و به جای آموختن مسائل فرهنگی و اخلاقی، بدآموزی نصیب مردم می‌شود.»

فدراسیون اسکی همچنین برای استفاده هرچه بهتر از پیست‌های اسکی و برای تشویق مردم به این رشته‌های برفی و فراگیری آموزش‌های بهتر، پیست‌های اسکی را موظف کرده تا در روزهای میانی هفته برای گروه‌هایی که دسته‌جمعی وارد پیست می‌شوند، بلیت‌ها را با تخفیف صادر کنند که این تخفیف‌ها از 3 تا 30‌درصد خواهد بود.

این بهترین فرصت برای جوانانی است که قصد دارند از اوقات خود به نحو احسن استفاده کرده و آن را با ورزش مفرح اسکی پر کنند.

با همه این اوصاف دلیل ندارد که نخواهیم از اسکی به عنوان ورزشی گران یاد کنیم.

کافی است یک روز به نزدیک‌ترین پیست اسکی تهران یعنی توچال سر بزنید تا هزینه‌هایی که سر به فلک می‌کشند را با تمام وجود لمس کنید.بلیت 20‌هزار تومانی برای استفاده از تله‌کابین و رسیدن به ایستگاه 7 توچال لازمه حضور اسکی‌بازان در پیست است. در صورتی که وسایل اسکی گران‌قیمت 500 تا یک‌و‌نیم میلیونی را نداشته باشید، باید حدود 25 تا 30‌هزار تومان برای اجاره یک روز مجموعه وسایل کامل اسکی بپردازید. قیمت‌های بالای خوراکی‌ها و سختی جابجایی آنها هم باعث می‌شود تا تقریبا 10 هزار تومان برای غذا و نوشیدنی پرداخت کنید.

با پولی که برای پارکینگ، بنزین و سایر مخارج هزینه می‌کنید، اگر علاقه‌مند به اسکی باشید، باید برای یک روز برفی حدود 100‌هزار تومان بپردازید که تقریبا یک سوم عیدی یک سال یک کارمند است.

هرچند که فدراسیون همچنان این هزینه‌ها را پایین می‌داند، اما به قول یکی از اهالی اسکی باید قیمت یک پرس سیب‌زمینی در ارتفاع 3850 متری با قیمتی که در میدان انقلاب عرضه می‌شود، اختلاف چشمگیری داشته باشد.