بحران عراق و تغییر نگرش اروپا

مواضع اخیر دولتهای اسپانیا و هندوراس در قبال بحران عراق و اعلام قصد خود مبنی بر بازگرداندن سربازانشان از این کشور در تاریخ سی ام ژوئن امسال ، ضربه مهلکی بر سیاست خارجی امریکا و بویژه روند انتخاباتی جورج بوش وارد کرده است.

کد خبر: ۳۸۳۲۴

باید دانست شتاب سوال برانگیز مقامات مادرید در معرفی جدایی طلبان باسک به عنوان عاملان انفجارهای اخیر و ابلاغ این موضوع به شورای امنیت ، نتوانست از آگاهی افکار عمومی درباره عاملان اصلی جلوگیری کند و اکنون اسپانیایی ها دریافتند هزینه حضور نظامی در عراق به نشانه همپیمانی با امریکا،بهای گزافی را به دنبال داشته است . از این رو، پیروزی حزب رقیب در انتخابات عمومی ، شاید نشانه ای از خردورزی مردم اسپانیا و تلاش آنان برای دوری گزیدن از مخمصه ای تلقی شود که جز جنگ و تباهی و گسترش تروریسم و عزادار شدن خانواده ها، فرجامی نداشته است . گمان می رود این نشانه روی صحیح افکار عمومی ، بار دیگر در انتخابات ریاست جمهوری امریکا و همچنین در انگلیس و استرالیا که از متحدان اصلی واشنگتن در جنگ غیرقانونی علیه عراق به شمار می روند، تکرار شود. امروزه ، عملکرد بوش در تهاجم علیه عراق و خودداری وی از کسب تایید سازمان ملل برای حمله علیه این کشور، به عنوان کانون اصلی اختلاف نظر میان دمکرات ها و جمهوریخواهان در مبارزات انتخاباتی کنونی درآمده است . «کری » نامزد اصلی دمکرات که با متهم کردن بوش به تلاش برای منحرف کردن افکار عمومی درباره حقایق جنگ علیه عراق ، گامهای موفقی برای راندن بوش از کاخ سفید برداشته است . در انگلیس و استرالیا، وضع نخست وزیران این دو کشور، بهتر از بوش نیست و مردم با مشاهده تدابیر شدید امنیتی که در پی انفجارهای مادرید، در سراسر پایتخت های اصلی اروپا به عمل آمده است ، انگشت اتهام را به سوی مقامات کشورهای خود نشانه رفتند و آنان را به بسترسازی و ایجاد بهانه مناسب برای ایجاد حوادثی نظیر آنچه که در مادرید به وقوع پیوسته ، متهم کردند. این احساس نگرانی حتی به مردم کشورهای کوچک و بی اهمیت ، چون آذربایجان که به عراق نیز نیرو اعزام کرده است ، تسری پیدا کرده و افزون بر آن ، افکار عمومی در لهستان که فرماندهی نیروهای خارجی مستقر در عراق بجز نیروهای امریکا و انگلیس به این کشور سپرده شده است ، دلواپسی شدید خود را از هدف قرار گرفتن این کشور به عنوان صحنه بعدی عملیات انفجاری ، ابراز می کنند. در حال حاضر نمی توان پیش بینی کرد که بعد از سی ام ژوئن که قرار است امریکایی ها سلطه و حاکمیت ملی را به خود عراقی ها بسپارند ، چه اتفاقی برای این نیروها، رخ خواهد داد. اما مسلم این که ، استمرار این حضور اشغالگرانه ، به ایجاد موجی فراگیر از نگرانی و دغدغه در سراسر اروپا و امریکا دامن زده و آرامش و آسایش را از مردم این کشورها سلب خواهد کرد.