برای جشنواره‌تان متاسفم!

- شما داور جشنواره نیستید؟ اگر هستید هوای آثار مرا داشته باشید!

- شما از ترکیب داوران خبر ندارید؟ اگر دارید لطفا به ما نیز خبر بدهید تا تکلیف‌مان را بدانیم.

- من معمولا در جشنواره‌ها شرکت نمی‌کنم اما چون شما داور جشنواره‌اید ...

- دوستان می‌گویند که دبیر جشنواره به توصیه مقامات بالا، تعداد زیادی از شعر‌ها را حذف کرده است. شما در جریان باشید تا حقی از ما ضایع نشود.

- یکی از شعرهایی که فرستاده‌ام این است، برایتان می‌خوانم که موقع داوری حضور ذهن داشته باشید.

***

هنوز چند روز به برگزاری جشنواره مانده، اما انگار خبر نتایج داوری به محافل درز کرده است. باز هم تلفن‌ها زنگ می‌زند:

- شما چرا تن به این نتایج می‌دهید؟ این که داوری نیست! باندبازی و مریدپروری است.

- زنگ زدم از شما تشکر کنم. دوستان گفتند که شما بالاترین امتیاز را به شعر من داده‌اید.

- می‌گویند شما به شعرهای متفاوت، امتیاز نداده‌اید. شما که در دنیای شعر به روز نیستید چرا داوری را پذیرفتید؟

جشنواره برگزار شده و برگزیده‌ها جایزه گرفته‌اند، دیگر تلفن‌ها زنگ نمی‌زند. فقط نفر اول جشنواره در محل جشنواره از داوران تشکر می‌کند و دیگر برگزیدگان معتقدند حق آنها ضایع شده است. حالا پیامک، رسالت دفاع از حقوق پایمال شده شاعران را بر دوش دارد:

- برای شعر ایران و برای داورانی چون شما متاسفم!

- دیگر هرگز به جشنواره‌ها اعتماد نخواهم کرد.

- از شما بعید است که به این بدنامی تن بدهید!

- کاش ما نیز از بستگان و دوستان دبیران و داوران جشنواره بودیم.

برای رهایی از این وضع ناگوار که نیروی اندیشه و توان عاطفی شاعران به ویژه جوان‌ها را فرسوده می‌سازد، یکی از راه‌های چاره این است که به جای جشنواره‌های رقابتی، همایش‌های معتبر علمی و ادبی برگزار شود، نظیر همایش‌های دانشگاهی که راهیابی اثر به همایش مستلزم کسب امتیازاتی است و نشانگر اعتبار اثر و مؤلف است و در نهایت از تمامی آثاری که به آن حد اعتبار برسند که به همایش دعوت شوند، به یکسان تقدیر می‌شود. یعنی به جای آن که در جشنواره‌ای از 200 شاعر دعوت شود تا از آن میان به 5 نفر جوایز کم بهایی اهدا کنند، با دعوت از 20 شاعر برتر و حذف هزینه‌های سفر و اقامت آن 150 نفر دیگر، هم شاعران دعوت شده هدایای ارزشمندتری می‌گیرند و هم راهیابی به جشنواره‌ای معتبر برایشان مایه افتخار و اعتبار خواهد بود.