ارتودنسی با کشیدن دندان یا بدون آن؟

معمولا اولین زمانی که والدین نگران نامنظمی دندان‌های کودک خود می‌شوند در زمان رویش دندان‌های دائمی در ناحیه جلویی فک است که دندان‌های دائمی کودک در پشت دندان‌های شیری می‌رویند. در صورتی که فضا برای رویش این دندان‌ها کافی باشد، این حالت در بسیاری از موارد طبیعی است و دلیل آن این است که جوانه دندان‌های دائمی به طور طبیعی در سمت زبانی یا پشت دندان‌های شیری قرار دارند و با رویش کامل آنها در بسیاری از موارد خود به خود تصحیح می‌شوند. اما آنچه در اینجا مورد بحث است، مواردی است که در فک فضای کافی برای رویش تمامی دندان‌های دائمی وجود ندارد. این کمبود فضا یا به صورت نامنظمی آشکار دندان‌ها بروز می‌کند که تشخیص آن آسان است یا به صورت بیرون‌زدگی دندان‌ها دیده می‌شود که یکی از نشانه‌های آن بیرون زده بودن بیش از حد لب‌هاست که تشخیص شدت و دلیل آن ساده نیست و باید توسط متخصص ارتودنسی انجام شود.

در درمان ارتودنسی، راه‌های مختلفی برای ایجاد فضای کافی و مرتب کردن دندان‌ها وجود دارد. این روش‌ها عبارتند از: افزایش عرض فک‌ها، بیرون زده‌تر کردن دندان‌ها، تراش مختصر از سطوح بین دندان‌ها و سرانجام کشیدن دندان‌های دائمی. روش اول معمولا در مواردی به کار می‌رود که عرض فک‌ها کم بوده یا به عبارت دیگر بیمار دچار تنگی فک است. از 2 روش بعدی معمولا در مواردی استفاده می‌شود که نامنظمی دندان‌ها مختصر است و کشیدن دندان‌ها در موارد نامنظمی‌های بیشتر دندان‌ها (به صورت شلوغی دندان‌ها یا به صورت بیرون زده بودن آنها) به کار می‌رود و دندان‌هایی که معمولا کشیده می‌شوند، دندان‌های آسیای کوچک (پرمولر) هستند. بنابراین هر کدام از این روش‌ها موارد خاص خود را دارند و استفاده از آنها به تشخیص متخصص ارتودنسی و نظر بیمار بستگی دارد. با توجه به مطالب گفته شده، نمی‌توان برای ایجاد فضا در فک معجزه کرد و تبلیغاتی که از مرتب کردن دندان‌ها بدون کشیدن دندان در هر شرایطی می‌گویند، واقعی نبوده و تنها جنبه تبلیغات دارند.

دکتر امین امینیان