نگذاریم طلای سرخ بی‌ارزش شود

بحث‌های مشابه زیادی هم طی این چند سال در ارتباط با حفظ و توسعه ارزش افزوده و صادراتی محصولی که نوع ایرانی‌اش در دنیا همتا ندارد، ارائه می‌شود.

با این حال کابوس تلخ از دست رفتن این گیاه منحصر به‌فرد صادراتی همچون اتفاقاتی که در زمینه خاویار و پسته ایران در بازارهای جهانی رخ داده است، دست از سرمان برنمی‌دارد. چرا که متاسفانه گویا ما آن‌گونه که باید از تجربیات تلخ گذشته عبرت نمی‌گیریم.

یعنی به‌رغم آن که می‌دانیم نقاط ضعفمان برای دستیابی به مزیت‌های رقابتی در بازارهای جهانی امروز در کجاهاست ولی در اجرایی کردن راهکارهای عملی و موثر برای کنترل یا کاهش آنها به بهانه‌های مختلف، که عمدتا به عدم سرمایه‌گذاری‌های لازم و اعمال مدیریت و راهبری صحیح باز می‌گردد، تعلل می‌کنیم.

این اتفاق به‌رغم تولید بیش از 90 درصد زعفران دنیا حتی ما را با خطر از دست دادن بخشی از این بازار در آینده نزدیک توسط زعفرانکاران افغان که دانش بومی تولید زعفران را از کشاورزان ایرانی آموخته‌اند، مواجه ساخته است.

پس اگر دلمان به حال از دست رفتن یک فرصت صادراتی ارزشمند دیگر کشورمان می‌سوزد، ضروری است که هرچه سریع‌تر با برنامه‌ریزی‌های اصولی به ایجاد صنایع تبدیلی و بسته‌بندی زعفران برای کسب جایگاه تثبیت شده‌تری در بازارهای جهانی اقدام کنیم.

دیگر این که حمایت از صادرکنندگان زعفران،کاهش عوارض صادراتی و ایجاد تعاونی تولید زعفران برای حل مشکلات کشاورزان باید از اولویت‌های مسوولان ما باشد.

آنچه امروز می‌تواند یکی از نیازهای اصلی زعفرانکاران ما باشد، بیان مشکلات به زبان ساده برای کشاورزان و تامین اعتبار در حوزه پژوهش‌های زعفران و در عین حال مکتوب کردن دانش بومی تولید زعفران، ثبت جهانی و استانداردسازی آن در سطح ملی و بین‌المللی است.

زعفران مرغوب ایران نیاز به سازوکارهای نوین و معتبری برای رقابت، تبلیغات و برندسازی در حد واندازه‌های بازارهای معتبر جهانی دارد. بی‌شک بازارسازی برای این محصول استراتژیک با توجه به مشکلات پیش‌رو برای رقابت در بازارهای جهانی پیچیده و مشکل است و موفقیت در آن نیاز به حمایت همه جانبه دولت و مشارکت جدی بخش خصوصی دارد. هرچند آنچه مایه اصلی پشتگرمی ماست آن که طلای سرخ ایران به لحاظ کیفی، شایستگی آن را دارد که همچنان در صدر بماند....

پونه شیرازی‌
‌ گروه ایران