پاسخ مثبت به خاطره دردناک

هرچی فکر کردم نفهمیدم چه جوری به این نتیجه رسیدی که این دردناک‌ترین خاطره‌س؟! آخه اگه نرفتن سر کلاس تو روز اول مهر رو هم ملاک قرار دادی خب این فقط ما پشت کنکوری‌ها نیستیم که روز اول مهر کلاس نمی‌ریم. خیلی‌ها هستن دانشگاشونو تموم کردن. خب وضع اونا که دیگه تا آخر عمرشون نمیرن سر کلاس درس بدتره یا ما که سال دیگه دانشگاهیم (حتما،ان‌شاءالله!)؟ ها؟ ناسلامتی شما باید روحیه بدی به ما...! تازشم انقده کیف داد اول مهر امسال! وقتی برادر گرامم اول صبحی با سر و صورت نشسته واسه پیدا کردن یه جفت جوراب سالم اتاقشو شخم می‌زد و بر دیزاینر لباس فرم ضایعشون لعنت می‌فرستاد و مامانم از اون ور داشت به شونصدمین تاکسی سرویس می‌زنگید تا که ماشینی به کف آره این بچه رو برسونه مدرسه‌ش و به غیبت نخوره! و من بودم و این صداها که سلول‌های مژکدار گوش هایم را نوازش می‌دادند و به تبع آن که از مغز مبارکم به نیشم(دهانم) فرستاده می‌شد که از سر بدجنسی تا بناگوش باز گردد و به چشمانم که قدری محکم‌تر بسته نگاه داشته شوند،همی!و باز هم من بودم و خواب پادشاه هشتم...! خخخخخخخخ....پیششششششش.... (البته قبلنها به همین اندازه با مدرسه رفتنمون حال می‌کردیم ولی خب الان به تناسب شرایط جدید باید اینجوری جیگرمونو باد بزنیم. بعله!اینجور پشت کنکوری هستیم ما!)«خاطره‌هایی که تکرار شدنی نیستند و این نهایت افسوس است» چرا افسوس؟! وقتی کلی خاطره‌های قشنگ تر تر تو راهه؟...نمی‌دونم گرفتی مطلبو یا نه؟! اصلا یه جور دیگه:به تمامی پنچرگیری نشده‌های عزیز اعم از تو لب، تو لک، تو کف،...: منم روزگاری روزگار رو اندر افسوسیدن بربادرفته‌هاش و شمردن نداشته‌هاش و نالیدن از تنهایی‌هاش و گریستن بر دردهاش گذراندمی!! تا آشنا شدن با اونا! اونا کی ان؟ کسایی که با دردایی که حتی نمی‌تونی تصورشونم کنی به دنیا اومدندی و زندگی کردندی و تازه کلی هم با زندگیشون عشق و صفا کردندی! و... گفتم این شرط آدمیت نیست، اونا اونجوری و من اینجوری!!! بعله، من درد نکشیده بودم که از درد می‌نالیدم، بد ندیده بودم که... و...! شما هم اونجوری شو ندیدی که اینجوری ای! اگه دیده بودی اونجوری می‌بودی!! بعله! البته امیدوارم تا آخر عمرت درد به معنی واقعی شو تجربه نکنی! ولی برو ببین دست مردم!!! اون وقته که دیگه روت نمیشه نق بزنی! قدر بدون تا از دست ندادی... و حال کن با دم به دیقه زندگیت! که بدترین روزای تو بزرگ ترین آرزوی خیلی هاس! (احساس بابابزرگ بودن می‌کنیم!)