بی‌قرار برای فتح قله قهرمانی المپیک

پیش از ورود به بحث و پاسخ به این سوال لازم است این نکته را یادآور شوم که از این که در سال‌های اخیر توانسته‌ام از عهده وظیفه خود یعنی کسب افتخار برای کشورم و خوشحال نمودن مردم عزیز این آب و خاک بر بیایم بسیار خوشحالم و از این بابت شکرگزار بارگاه حق تعالی هستم. فکر می‌کنم وجود هدف مشخص و حرکت به سمت و سوی آن هدف بزرگ، اصلی‌ترین عامل ماندگاری من در اوج دنیای قهرمانی است؛ آن هدف هم کسب مدال طلای المپیک است که بشدت جای خالی آن را در کارنامه افتخاراتم احساس می‌کنم. از طرف دیگر از لطف خداوند و محبت و بزرگی افرادی که افتخارات شاگردی آنها را در این سال‌ها داشته‌ام، غافل نیستم. ازجمله زحمات بی‌شائبه کادر فنی تیم ملی و در راس آنها محمد بنا و همچنین زحمات استاد عبدالله زارع اولین مربی‌ام که از سوی فیلا نیز در سال 2009 مورد تجلیل قرار گرفت. بنابراین از همه کسانی که برای من زحمت کشیده‌اند، از صمیم قلب تشکر می‌کنم.

معتقدم این که برخی از قهرمانان ما بعد از کسب یکی، دو مدال از دنیای قهرمانی خداحافظی کرده‌اند این مساله نشات گرفته از نبود نگاه حرفه‌ای در ورزش کشورمان است. وقتی به ورزشکار کم‌توجهی می‌شود، چنین مسائلی تعجب‌برانگیز نیست. اگر خواستار تداوم افتخارآفرینی قهرمانانمان هستیم باید مسوولان به مسائل مختلف ورزشکاران توجه داشته باشند تا آنها نیز تمام هدف، فکر و ذکر خود را ورزش کردن و کسب افتخار برای کشور و تداوم آن بدانند. بنابراین احساسم این است که برای همه قهرمانان ما تداوم حضور در دنیای قهرمانی و در اوج ماندن امکان‌پذیر است، اما به دلیل مشکلاتی که در زندگی ورزشکاران وجود دارد این مسیر قطع می‌شود. کسی که تلاش می‌کند برای کشورش در میادن مختلف بین‌المللی افتخارآفرین باشد چند صباحی بیشتر نمی‌تواند همه نگاه و توجهش به ورزش باشد، چراکه بعد از مدتی مشغله فکری معیشتی بر او غالب می‌شود و با چنین مشغله بزرگی که در واقع یک معضل بزرگ محسوب می‌شود نباید انتظار تداوم قهرمانی داشت. بدیهی است قهرمانی و تداوم آن مستلزم این است که ورزشکار شبانه‌روز و در طول سالیان متمادی برای رسیدن به هدفش تلاش کند. با بروز یک مشغله فکری، آرامش ذهنی و فکری ورزشکار به هم می‌ریزد و در چنین شرایطی خود به خود مجاب می‌شود که از دنیای قهرمانی فاصله بگیرد تا بیش از این از زندگی شخصی خود عقب نماند.

صددرصد. به نامهربانی عادت کرده‌ و با آن زندگی می‌کنم چون چاره‌ای هم جز این ندارم.

در این چند وقت اخیر برخی افراد اظهارنظرهای مختلفی درباره سامان طهماسبی داشته‌اند و تعابیر بسیار غیرمنصفانه‌ای را برای این قهرمان محجوب و با اخلاق به کار بردند که به هیچ عنوان درست نبود. این درست که ورزشکار ما نباید دست از آرمان‌های کشورش بردارد، اما من به عنوان کسی که ماه‌ها در اردوی تیم ملی با طهماسبی زندگی کرده‌ام می‌گویم او کسی نیست که چشم خود را بر آرمان‌های کشورش بسته باشد. بخوبی می‌دانم فوق‌العاده انسان با اخلاق، سالم و متعهدی است، اما متاسفانه به دلیل مشکلات غیرقابل حل زندگی مجبور شد این راه را در پیش بگیرد. این اتفاق در حالی رخ داد که کشتی استان کردستان در طول تاریخ تنها 2 مدال جهانی داشته و هر دو مدال را هم سامان طهماسبی کسب کرده است. این یک کار بسیار بزرگ است که متاسفانه برخی از آن چشم بستند تا این قهرمان ملی مجبور شود به دلیل تامین حداقل‌های زندگی، به خود بقبولاند که برای جمهوری آذربایجان در رقابت‌های جهانی کشتی بگیرد.

کاملا موافق نظر شما هستم و احساس می‌کنم این حرکت نباید باب شود؛ بنابراین مسوولان باید هر چه سریع‌تر به فکر باشند، چرا که ارزش کشور ما، ارزش ورزش و ارزش مردم ما خیلی بیشتر از این حرف‌هاست که یک ورزشکار ایران به خاطر وجود مشکلات مالی و در واقع نداشتن حداقل‌های زندگی بخواهد برای یک کشور دیگر کشتی بگیرد. در نتیجه ایجاد انگیزه برای ورزشکار یک ضرورت است که باید هر چه سریع‌تر و به صورت جدی در دستور کار دست‌اندرکاران ورزش قرار گیرد. نفرات جوانی مانند امیر علی‌اکبری، سعید عبدولی، فرشاد علیزاده، امید نوروزی یا حبیب‌الله اخلاقی تمام وقت و زندگی خود را می‌گذارند تا برای کشورمان افتخار کسب کنند و ضرورت دارد به چنین نفراتی توجه ویژه شود. در کل معتقدم برای ادامه موفقیت‌های کشتی نیاز به این است که مسوولان نگاه ویژه‌ای به این رشته داشته باشند.

همان طور که گفتم انگیزه‌های من برای روی آوردن به ورزش از همان ابتدا مشخص بود و اگر باز هم به دوازده، سیزده سال پیش یعنی سال 76 برگردم باز هم وارد عرصه کشتی خواهم شد و دوباره زیر نظر مربی زحمتکش و توانایی به نام عبدالله زارع کارم را شروع می‌کنم؛ چراکه من در یک خانواده کاملا ورزشکار بزرگ شده‌ام و محیط خانواده هم در گرایشم به کشتی بسیار تاثیرگذار بود. وقتی می‌دیدم برادرانم در رده‌های مختلف ملی کشتی می‌گیرند من هم انگیزه ورود به این رشته را پیدا کردم و آنها هم به عنوان مشوق‌های اصلی همواره پشت سرم بوده و هستند. در نتیجه می‌توانم بگویم زندگی ورزشی‌ام را مدیون خانواده‌ام هستم.

قطعا نتایج و موفقیت‌هایی که کشتی فرنگی در سال‌های اخیر کسب کرده است مدیون شخص اوست. محمد بنا به دلیل درایت بالا و شخصیت ممتازی که دارد باعث شده کشتی فرنگی نتایج خیلی خوبی کسب کند و البته امیدوارم این روند همچنان ادامه داشته باشد و حداقل او تا المپیک لندن در معیت تیم ملی کشتی فرنگی باشد و این رشته با حضور بنا به موفقیت‌های بیشتری دست یابد.

چنین نظری ندارم و به بنا حق می‌دهم که انتقاد کند، اگر به خاطر داشته باشید قبل از اعزام به مسابقات جهانی خودش و همه کشتی‌گیران را ممنوع‌المصاحبه کرد. این کار هم به دلیل کم‌توجهی بود که در حق کشتی صورت می‌گرفت و تا 20 روز مانده به رقابت‌های جهانی هیچ کس سراغی از تیم ملی کشتی فرنگی نمی‌گرفت. این کار یک حرکت قشنگ و زیبایی بود تا صدای اعتراض به نوعی شنیده شود و وضعیت به صورتی باشد که حداقل در طول سال نیم نگاهی به کشتی صورت گرفته و همه توجهات به حول و حوش مسابقات جهانی محدود نشود. اگر بنا انتقاد می‌کند فکر می‌کنم حق با اوست، مسوولان باید به کشتی نگاه ویژه داشته باشند تا اگر انتظاری برای کسب مدال دارند انتظار آنها منطقی باشد و در قبال این نیز به کشتی توجه نمایند. با وجود این من در جریان استعفای وی نبوده و در این مورد خاص نمی‌توانم اظهار نظر کنم.

قبل از مسابقات گرجستان احساس می‌کردم شاید به مسابقات جهانی مسکو نرسم، اما حضور در میدان برایم بسیار مفید بود و متوجه شدم اگر تلاشم را 2 برابر کنم می‌توانم تا مسابقات جهانی مسکو به شرایط ایده‌آل برسم. 9 ماه از مسابقات مختلف دور بودم و هدفم کسب نتیجه در گرجستان نبود و قصد داشتم شرایط جسمانی خود را بسنجم و با صلاحدید کادر فنی در یک وزن بالاتر کشتی گرفتم. با این که آمادگی مناسبی نداشتم، اما شکر خدا خوب کشتی گرفتم و کشتی به کشتی بهتر شدم. در دور اول آریپوف قهرمان سابق جهان را شکست دادم و در فینال در حالی حریف قزاقم را شکست دادم که در سال 2006 و در جام پیت لاسینسکی به وی باخته بودم. البته این که در جام جهانی ارمنستان هم کشتی نگرفتم به این دلیل بود که پس از مسابقات جهانی به خاطر مصدومیت‌هایی که دچار شده بودم مدتی از تمرینات دور شدم که این باعث شد وزنم نیز بالا رود تا در نهایت کشتی نگیرم.

از این بابت احساس خیلی خوبی دارم و همیشه خدا را شکر می‌کنم که توانستم در این 6، 7 سالی که به صورت حرفه‌ای ورزش می‌کنم مدال‌های سال‌های گذشته‌ا‌م را تکرار کنم. با این حال هنوز جای مدال المپیک در کارنامه‌ام خالی است و کمبود آن مدال را احساس می‌کنم. امیدوارم به آن مدال هم دست پیدا کنم تا هم خودم به آرامش دست پیدا کنم و هم ضمن پاسخگویی به انتظارها، پاسخ زحمات همه کسانی که برایم زحمت کشیده‌اند را بدهم.

به هر حال به دلایلی که پیش آمد کاروان ورزش ایران نتوانست نتیجه خوبی کسب کند و کشتی فرنگی هم در کنار کاروان ورزش ایران شکست خورد و دست خود من هم از کسب مدال کوتاه ماند. این ناکامی یک تجربه بزرگ در زندگی ورزشی من شد و امیدوارم با درس گرفتن از آن، در المپیک لندن به آنچه استحقاقش را دارم، دست یابم. همین قدر بگویم یکی از دلایلی که در پکن شکست خوردم عدم همراهی محمد بنا با من بود که واقعا تیم ایران را دچار مشکل کرد. به هر حال پس از المپیک پکن و شکست در دستیابی به هدف خود، از این شکست خیلی متزلزل شدم و روزهای بسیار سختی را پشت سر گذاشتم. با وجود این پس از چند جلسه که با مربی بزرگی به نام محمد بنا داشتم در نهایت به این نتیجه رسیدم که می‌توانم در المپیک لندن جبران کنم و شاید هم تا المپیک 2016 ریودوژانیرو ادامه دهم.

راستش را بخواهید فعلا راجع به این موضوع هیچ تصمیمی نگرفته‌ام.