دیپلماسی با مشت، استراتژی آمریکا در افغانستان

به گزارش مهر به نقل از روزنامه واشنگتن پست ، درحالیکه پترائوس در عراق شورشیان سنی و شیعه را به شدت سرکوب می نمود این فرصت را در اختیار آنان قرار می داد که با دولت مرکزی مورد حمایت آمریکا کانال ارتباطی برقرار کنند.

پترائوس براین نظر است که در جنگ هایی که با قبائل و عشایر صورت می گیرد باید سیاست مبتنی بر ترکیبی از مبارزه و گفتگو را اتخاذ نمود. این همان روشی است که وی درعراق بکار برد و اکنون در افغانستان نیز تلاش دارد همین استراتژی را بکار گیرد.

این مقاله می افزاید که پترائوس با سپری شدن چهار ماه از پذیرش مسئولیت فرماندهی در حالیکه برشدت حملات علیه نیروهای طالبان و بمباران محل استقرار آنها افزوده است در عین حال با تائید و حمایت از حامد کرزای راه مذاکره با طالبان را باز گذاشته و حتی امنیت تردد آنها به جلسات مذاکره را فراهم نموده است.

نویسنده در ادامه خاطرنشان می سازد: این سیاست در عراق به شکلی عمل کرد که شبه نظامیان حتی درنیمه های شب نیز می توانستند به دفتر کار نوری مالکی رفته و با او مذاکره کنند.

اما در افغانستان مشکلات جانبی از جمله مسائل پاکستان نیز وجود دارد به همین دلیل پترائوس و مشاورین وی دولت پاکستان را تحت فشار قرار داده اند تا با طالبان و گروه حقانی برخورد جدی تری داشته باشد.

این مقاله می نویسد: بزرگترین چالش پترائوس از اول تاریخ تعیین شده توسط اوباما برای خروج نیروهای نظامی در ژوئیه 2011 از افغانستان می باشد و لذا قصد دارد در کنفرانس ماه آینده در لیسبون این تاریخ را به 2014 تعویق بیاندازد.