ساخت بافت جدید برای رشد اندام‌ها

به این ترتیب هر گونه جراحت ایجاد شده در بدن بدون این که اثری از زخم آن بر جای بماند در مدت زمان کوتاهی بهبود پیدا خواهد کرد. معمولا رشد هر نوع بافت جدید در بدن با ترشح پروتئینی به نام فیبرونکتین همراه است.

این پروتئین‌ها به عنوان محلی برای رشد سلول‌های بافت جدید عمل می‌کنند. شکل و ساختار این پروتئین تعیین‌کننده چگونگی رشد سلول‌های جدید و در نتیجه شکل‌گیری بافتی است که از این سلول‌ها تشکیل می‌شود. اگرچه پیش از این نیز تحقیقات مشابهی در این زمینه برای ساخت بافت‌های جایگزین به روش مصنوعی انجام شده بود، اما یکی از محدودیت‌هایی که در این زمینه وجود دارد، این است که اگر پروتئین‌ها بدرستی در کنار هم قرار نگیرند، رشد سلول‌های بافت جدید دچار اختلال می‌شود.

یکی از مشکلاتی که در پیوند اعضا وجود دارد، این است که معمولا بافت قبلی بافت اندام جدید را به اصطلاح پس می‌زند که در چنین شرایطی عمل پیوند با موفقیت انجام نشده یا فرد باید از داروهایی استفاده کند که بتدریج این بافت به عنوان بخشی از بدن او پذیرفته شود.

اگر بتوانیم به جای پلیمرهای مصنوعی یا اندام‌های بدون بافت، از سلولی طبیعی استفاده کنیم احتمال این که این بافت مورد پذیرش بدن قرار نگیرد به مراتب کاهش خواهد یافت. به عبارت دیگر اگر سلول‌های بافت ماهیچه قلب را روی این پروتئین‌ها رشد دهیم، این بافت پروتئینی به سلول‌های ماهیچه‌ای کمک می‌کند تا به هم متصل شوند و بافتی را تشکیل دهندکه اگر تحت تاثیر یک محرک الکتریکی قرار گیرد، می‌تواند ضربان داشته باشد. بنابراین نه‌تنها می‌توان از این بافت به صورت یک بستر سه‌بعدی برای بازسازی و احیای اندام‌هایی که به هر دلیلی آسیب دیده‌اند، استفاده کرد که می‌توان از آن در ساخت باندهایی برای پانسمان زخم و جراحت بهره برد که بهبود آسیب ناشی از ایجاد جراحت در سطح بدن را تسریع کرده و ماندن هرگونه اثر زخم درمحل جراحت را به حداقل می‌رساند. این گروه از محققان امیدوارند با استفاده از این روش بتوانند در آینده‌ای نه‌چندان دور به راهکار مناسبی برای درمان افرادی که ناچار به پیوند عضو هستند،‌ دست یابند تا به این ترتیب مشکلات ناشی از عدم پذیرش بافت پیوندی در بدن فرد به حداقل ممکن کاهش و احتمال موفقیت عمل پیوند عضو افزایش یابد.

فرانک فراهانی‌جم