برای مردمانی که شهامت جنگیدن داشتند

در سال 1359 جبهه‌ای ناجوانمردانه علیه کشورمان گشوده شد، و رژیم جنایتکار صدام ، به سرزمینی لشکر کشید که مردمانش را خوب نشناخته بود، اگر او به ماهیت اتفاق بزرگی که کمتر از دو سال قبل در قالب انقلاب رخ داده بود توجه می‌کرد، چه بسا در جنگ‌افروزی که به راه انداخت، تجدید نظر می‌کرد.

صدام که به تحریک اربابانش فکر می‌کرد شرایط اولین ماه‌های انقلاب، فرصت مناسبی برای تجاوز عراق به خاک ایران فراهم کرده است، سودای خام خویش را با یورش نامردانه جامه عمل پوشاند اما مردم غیور ایران درسی به او و حامیان مستکبرش دادند که برای همیشه در تاریخ خواهد ماند.

به محض آغاز تهاجم عراق، مردم کشورمان بدون آن‌که تجربه اسلحه به دست گرفتن داشته باشند، مردانه مقابل دشمن بعثی ایستادند و مقابل خمپاره و بمب سینه سپر کردند.

آنان اگرچه مشق رزم نکرده بودند اما شهامت رزمنده شدن را داشتند و حتی هنگامی که به دلیل دیدگاه خاص بنی‌صدر به عنوان فرمانده جنگ، دستشان برای مقاومت خالی بود و هیچ مهمات و تجهیزاتی به مردم عادی نمی‌رسید، باز هم حاضر نبودند دست از دفاع از جان و ناموسشان بردارند برای همین ماندند و جنگیدند.

جنگیدند و در تاریخ جاودانه شدند چرا که هشت سال بی‌هیچ ترس و واهمه‌ای از دشمن، ایستادگی کردند و تمام معادلات نظامی را که تا قبل و بعد از آن در دانشگاه‌های دنیا تدریس می‌شد، برهم زدند.

سن و سال من و امثال من برای لمس آن روزها، قد نمی‌دهد اما در سال‌های بعد که بزرگتر شدم، هرچه روایات و خاطرات شنیدم و کتاب خواندم، جز به این اصل نرسیدم که هشت سال دفاع مقدس یک گنج است.

این فقط دریافت من نیست که حرف مردان و زنان جبهه و جنگ و تمام بازماندگان جنگ هم هست. اینک فقط مرد می‌خواهد تا این گنج را استخراج کند. مردانی از جنس همانانی که شهامت وارد شدن به جنگ تحمیلی علیه ایران اسلامی را داشتند و ایستاده رفتند... .