مساوی، سزای بازی بدون هدف پرسپولیس

علی دایی که می‌خواست با پیروزی بر شهرداری تبریز، برای دو هفته نیز که شده تیمش را یکه و تنها در صدر جدول ببیند، برای تحقق این هدف خود، تیمش را ترسو و بی هدف در زمین دید تا بدون تاکتیکی مشخص، تنها به حوادث بازی دلخوش کند. دلخوشی به اندک برتری تنها با یک گل، پرسپولیس را برای دومین هفته متوالی به دردسر انداخت تا سرخ‌ها که امید داشتند با یک گل هم می‌توانند صاحب 3 امتیاز برتری شوند، در آخرین ثانیه‌های وقت اضافه بازی، پیروزی را با مساوی عوض کنند، درست مثل بازی با پاس همدان که البته در آن بازی سرخ‌ها در آزادی بازی داشتند نه در ورزشگاه یادگار امام که حوصله اندک تماشاگران حاضر در ورزشگاه نیز از بازی بدون روح و طراوت دو تیم، سر رفته بود.

دایی باید واقع بینانه به نتایج تیمش نگاه کند، نه این‌که بخواهد توجیه کند که چون غلامرضا رضایی را نداشتیم، نتوانستیم صاحب 3 امتیاز این بازی شویم. بی شک اگر بخواهیم اینگونه به قضیه نگاه کنیم باید پرسید، چرا در بازی با پاس که رضایی نیز قبراق و سرحال در ترکیب تیم حضور داشت، پرسپولیس نتوانست از امتیاز بازی خانگی استفاده کند و صاحب پیروزی شود. در بازی با شهرداری تبریز، پرسپولیس فاقد روح تهاجمی و طراوت تیمی بود تا 2 امتیاز حساس دیگر را نیز برای خود از دست رفته ببیند. در حقیقت و در غیاب غلامرضا رضایی، اندک زهر خط حمله‌ سرخ‌ها نیز فروکش کرده بود تا برای دومین هفته پیاپی، از یک سوراخ دو بار گزیده شوند.

علی دایی، سرمربی پرسپولیس که به صراحت تاکتیک خود را ابتدا گل نخوردن و کسب 3 امتیاز می‌داند بار دیگر ناکام ماند و به خوبی دریافت که بهترین دفاع در فوتبال روز دنیا در کنار دفاع تیمی منسجم، حمله است و نمی‌توان به برتری‌های شکننده و خفیف دل خوش کرد.

به نظر می‌رسد دایی هنوز نتوانسته است فکری به حال خط حمله خود کرده و بازنگری لازم را در برنامه‌های هجومی تیمش به‌وجود آورد. البته جای شکرش باقی بود که پس از ماه‌ها و هفته‌ها دیروز سر و کله اشپیتیم آرفی در نیمه دوم در ترکیب سرخ‌ها دیده شد تا حداقل یک سانتر زیبا را از وی ببینیم که البته ضربه سر محمد نوری بر دیرک عمودی فرود آمد و به زمین بازگشت.

تک گل پرسپولیس را در این دیدار محمد منصوری در دقیقه 82 روی یک کار فردی به ثمر رساند و در مقابل در دقیقه 97 شهرام گودرزی با ضربه‌ای دقیق دروازه رحمان احمدی را فرو ریخت.