کجاست گلخانه ای دراین سرمای زمستان ؛

در بیمارستان ها دارند با مرگ دست و پنجه نرم می کنند.
بسیاری از آنها مادرانی بودند که خواب عروسی فرزندشان را می دیدند. پدرانی بودند که در آن شب سهمگین خواب کودکشان را می دیدند در آن سوی آینده ، در لباس یک آقا یا خانم دکتر; اما حالا تمام آن خوابهای شیرین برای همیشه به ابدیت پیوسته اند.
تنها برخی از آن کودکانی مانده اند که در خوابهای والدینشان بودند. آنها حالا به جای رخت عروسی و لباس دکتری تا ماهها رخت عزا خواهند پوشید.
در سوگ پدرانشان و مادرانشان ، آنها دلنگران از آینده ای که خواهد آمد، چشم به بهار محبت هم میهنانشان دوخته اند. پس از این زمستان سرد لعنتی ،بهار چگونه خواهد بود؛

بیش از یک هزار و 200، آ ماری است که تا روز سه شنبه منابع موثق درباره کودکان بی سرپرست یافت شده در بم گزارش کرده اند.
این آماری است از کودکانی که سرپرست و اعضای خانواده شان یا کشته شده اند و یا به عللی از آنها جدا افتاده اند. کودکانی که اکنون غم غربت و مرگ خانواده هایشان بیش از هر چیز عذابشان می دهد.
تعدادی از آنها، کودکانی هستند که خودشان شاهد مرگ پدر و مادر و تمام کسانشان بوده اند. آنها حالا مطمئن هستند که دیگر هیچ کسی را ندارند که به سراغشان بیاید. تعدادی دیگر از آنها ، کودکانی هستند که به دلیل حادثه از خانواده شان جدا افتاده اند. کودکانی که هنوز خانواده هایشان در زیر آوار مانده اند; اما از زنده بودن یا مردن آنها خبری ندارند یا کودکانی که خانواده مجروحشان در بیمارستان بستری است ; اما نمی دانند در کجا می شود آنها را یافت.
اینها کودکانی هستند که دایم چشم به در دارند تا کسی از اعضای خانواده شان به دنبالشان بیاید. برخی از کودکانی هم هستند که به دلیل کم سن و سال بودن شناسایی آنها ممکن نیست.اما چه آنهایی که تمام امیدشان را به دیدن دوباره خانواده شان از دست داده اند، چه آنهایی که هنوز چشم به راه هستند و چه آنهایی که حالا بدون نام و نشانند، باید حالا دوباره زندگی دوباره ای را شروع کنند. زندگی ادامه دارد.
آنها برای زندگی کردن باید سرپناهی داشته باشند و دلی مهربان که حرفهایشان را ، غمهایشان و دلشکستگی هایشان را به او بگویند. کسی یا کسانی که در این روزهای تنهایی ، اندکی جای خانواده شان را پرکند.