لباس فضانوردی فراتر از یک پوشش محافظ

 آنها باید با ریاضیات، هواشناسی، نجوم و علم فیزیک آشنایی داشته باشند و بتوانند در فضا از رایانه و سیستم‌های موقعیت‌یاب استفاده کنند.همچنین هر فضانوردی باید از نظر جسمانی آمادگی داشته باشد تا نیروی کاهش‌دهنده جاذبه را تحمل کرده و علاوه بر این بتواند سیستم‌های مستقر در ایستگاه‌های فضایی را که دچار نقص شده‌اند تعمیر کند. لباس‌های فضانوردی به گونه‌ای طراحی و ساخته می‌شوند که با ایجاد شرایط محیطی شبیه زندگی انسان‌ها در سطح کره زمین، امکانی را برای فضانوردان فراهم کنند که بتوانند بدون مواجه شدن با هرگونه محدودیتی در فضا قدم بزنند.

جالب است بدانید که هر فضانوردی اگر بدون پوشیدن لباس مخصوص قدم به محیط خارج از سفینه بگذارد تنها پس از گذشت 15 ثانیه بیهوش خواهد شد و این در حالی است که در چنین شرایطی مغز یک فضانورد در مدت کمتر از 5 دقیقه متلاشی شده و از بین خواهد رفت. لباس‌های فضایی نه‌تنها دمای بدن فضانوردان را کنترل می‌کند که از آنها در برابر هرگونه عامل خطرساز موجود در فضا نیز محافظت می‌کند.

این لباس از بخار شدن آب بدن در شرایط محیطی موجود در فضا جلوگیری می‌کند و اکسیژن خالص را برای تنفس هر فضانورد در اختیار او قرار می‌دهد. اگر دی‌اکسید کربن خارج شده از بدن هر فضانورد در فضای محدود لباس تجمع پیدا کند، موجب مرگ او خواهد شد. بنابراین در این لباس‌ها در محفظه کوله‌پشتی هر فضانورد، فضایی در نظر گرفته شده است که دی‌اکسیدکربن اضافی در آنجا جمع می‌شود.

این لباس‌ها مجهز به گیرنده و فرستنده‌هایی هستند که فضانوردان از طریق آنها می‌توانند تا ایستگاه‌های زمینی با فضانوردان دیگر ارتباط برقرار کنند. بلندگو و گوشی از جمله تجهیزات ارتباطی هستند که در قسمت کلاه این لباس نصب می‌شوند.

کلاه‌ها از جنس پلاستیک‌های مقاوم پلی‌کربنی هستند که می‌توانند نور خورشید را بازتاب کنند. پوشش ضدرطوبت این کلاه مانع از تجمع ذرات بخار در سطح آن می‌شود. به طور کلی لباس فضانوردی شبیه یک بالن باد شده است که فشاری معادل یک اتمسفر را برای فضانورد ایجاد می‌کند اما یکی از محدودیت‌های لباس فضانوردی این است که نمی‌تواند از فضانوردان در برابر تشعشعات محافظت کند و به همین دلیل اغلب پیاده‌روی‌های فضایی زمانی انجام می‌شود که وزش بادهای خورشیدی به حداقل می‌رسد.