مجازی‌سازی: کار بیشتر، هزینه کمتر

محاسبات ابری فناوری بسیار تازه و قدرتمند است و استفاده از این فناوری می‌تواند برای هر شرکت، تجارت یا سازمان حیاتی باشد؛ اما آیا روزی فرا می‌رسد که محاسبات واقعا بتواند به درجه‌ای از خبرگی و مهارت برسد که کاربران موفق شوند منابع خارجی و سیستم‌های رایانه‌ای و نرم‌افزارهای دیگران را چنان به خدمت گیرند که هدایت و اداره امور تجاری خود را به‌کمک آنها انجام دهند؟

این شکلی از کاربرد منابع خارجی است که کاربران با پرداختن مبلغی قابل قبول می‌توانند برنامه‌های نرم‌افزاری را اجرا کنند که در حالت شخصی نمی‌توانستند با آنها کار کنند یا با توان پردازشی کار کنند که حتی تصور آن هم به ذهنشان خطور نمی‌کرد. همچنین از مکان‌های نامعلوم به داده‌ها دست می‌یابند و همه این پردازش‌ها توسط دیگران و سیستم‌های سخت‌افزاری صورت می‌گیرد که کاربر هیچ‌گونه کنترلی روی آنها ندارد. جای هیچ تعجبی نیست که گاهی این عقاید موجب وحشت‌زدگی مدیران و روسای شرکت‌ها و موسسات انحصاری شود. پس محاسبات رایانه‌ای ابری در اصل چیست؟ و مجازی‌سازی (Virtualization) چه نقشی در آن دارد؟ ما در اینجا می‌خواهیم یک سری تعاریف صحیح از این مفاهیم را که به‌کرات مورد استفاده واقع شده (و گاه نیز سوء‌تعبیر یا سوءاستفاده شده) است را ارائه دهیم و به‌طور خلاصه این فناوری‌ها را شرح دهیم و پس از آن نگاهی به آنچه که شرکت AMD در راستای بهره برداری از این ابزارهای جدید به مرحله اجرا رسانیده، بیندازیم.

محاسبات ابری، ضرورتا تعهداتی در مورد منابع نرم‌افزاری و سخت‌افزاری است که بر اساس اینترنت از آنها استفاده شده (و البته در ازای مصرف آنها مصرف‌کننده هزینه پرداخت می‌کند). در نتیجه راهی است برای فراهم ساختن خدمات به‌صورت «هر قدرکه به‌کار می‌بری، بپرداز» برای نرم‌افزارها یا خدمات زیرساختی که در بخش بهره‌برداری و مصارف تجاری خدمات بر پایه ابر، تقریبا نیاز به هیچ سرمایه‌گذاری اقتصادی ندارد.

البته این مساله تازه‌ای نیست. در سال 1960، جان مک‌کارتی دانشمند دانشگاه استنفورد، آینده را به این‌صورت پیش‌بینی کرده است که: «روزی ممکن است محاسبات رایانه‌ای به‌صورت یک صنعت همگانی کاربرد یافته و سازمان‌دهی شود.» در واقع بسیاری سیستم‌های اشتراک زمانی را که از گذشته دور کاربرد با پردازش ایبری مقایسه می‌کنند. در هر دو حالت سیستمی وجود دارد که منابع را مبتنی بر آنچه لازم است تخصیص داده و بر اساس میزان مورد مصرف قرار گرفتن این منابع هزینه مطالبه می‌کند و در این راه کاربر ملزم به پرداخت اندکی می‌شود. هر دو مدل قدیمی و جدید، یک سیستمی را که به‌صورت میزبانی از راه دور میزبانی می‌شود، درگیر این امر می سازند که داده و سیستمی که دسترسی به آن داده داشته یا آن داده را ایجاد می‌کنند، در اتاق سرور محدود آن موسسه یا شرکت مستقر نیستند اما در جایی همین دور و برها استقرار دارند. مارگارت لویس، رئیس بازاریابی نرم‌افزاری AMD این موضوع را به این‌صورت مطرح می‌سازد: «محاسبات ابری مدل رایانه‌ای از مکانی است که در آن داده، برنامه‌های کاربردی و خدمات به مشاغل و مصرف‌کنندگانی که کاربر فناوری‌های اینترنتی هستند، ارائه می‌شود.»

اگر یک شرکت میزبانی وب که سرورهای پست الکترونیکی را برای شرکت‌های متعدد کوچک دیگر در اختیار می گذارد، در نظر بگیریم، مادامی‌که نامه‌های الکترونیکی کاربران شرکت در سرور شرکت آن مکان‌یابی شود، کاربران به آنها دسترسی دارند، بسته به این‌که ارائه دهنده‌ای که از بهترین نرخ میزبانی و فضای ذخیره داده برخوردار باشد، یافت شود، ممکن است این نامه‌های الکترونیکی واقعا روی سرورهای گوناگونی که در سرتاسر کره زمین پراکنده هستند، مستقر شده باشد. با این حساب، محاسبه ابری عبارت است از: «یک منبع خارجی که معمولا نه می‌دانید و نه برای شما اهمیت دارد که بدانید داده در کجا زندگی می‌کند و در کدامین مکان روی آن داده عملیات انجام می‌گیرد یا با چه نرم‌افزارهای کاربردی در مکانی دیگر تولید می‌شود.»

مجازی‌سازی مانند محاسبات رایانه‌ای ابری نیست، اگر چه مفاهیمی که به‌کار برده می‌شوند، گاه به‌صورت مترادف با یکدیگر به‌کار می‌روند. مجازی‌سازی راهی است برای یکی کردن منابع و دریافت کارآیی بیشتر از یک رایانه به‌وسیله فریفتن آن و ایجاد تصور این‌که از مجموعه‌ای از رایانه‌های متعدد تشکیل شده است. چنانکه تعبیر لویس از آن به این‌صورت است: «مجازی‌سازی تجرید نرم‌افزار از سخت افزار است. امروزه ما این مفهوم را برای توصیف زمانی که یک رایانه فیزیکی به ماشین‌های متعدد مجازی تقسیم شده و هریک از این ماشین‌های مجازی، سیستم‌عامل‌ها و برنامه‌های نرم‌افزاری خود را به‌صورت مستقل به‌اجرا درمی‌آورند، به‌کار می بریم. برای مثال موسسه تجاری را که دیتاسنتر عظیمی دارد، در نظر بگیرید که در حال رشد و گسترش تجارتشان هستند، اما اندازه واقعی مکان مرکز داده آنها نمی‌تواند از آنچه هست، بزرگ‌تر شود.

خوب حال اگر شما 100عدد سرور داشته باشید که همه آنها در حال اجرای یک برنامه نرم‌افزاری کاربردی باشند، شما می‌توانید چندین کار دیگر را نیز با آنها انجام دهید. اگر این 100 سرور را گرفته و در تک‌تک آنها مجازی‌سازی را به‌اجرا درآورید (مثلا هر یک را به‌صورت 5 ماشین مجازی درآورید)، حالا آن 100 سرور به‌صورت 500 ماشین عمل کرده و در فضایی همسان و با قدرتی مشابه گذشته، فضای بیشتری برای رشد را در اختیار شما قرار می دهند. یا این‌که می‌توانید 100 سرور را یکی کرده به‌صورت 20 سرور درآورید و دوباره در هر یک از آنها 5 ماشین مجازی را به اجرا درآورید؛ بنابر‌این هنوز 100 سرور در دست و در حال اجرا دارید. اما با این کار شما 80 درصد از فضای دیتاسنتر خود را آزاد کرده و به کاهش مصرف برق و صرف انرژی برای سرمایش کمک شایانی کرده‌اید. به استثنای اوج زمان‌های زیر بار بودن، بیشتر اوقات حد نصاب به‌کارگیری اجزای سیستم (پردازنده، فضای ذخیره داده و غیره) از حد معمول کمتر است. مجازی‌سازی سیستم‌های متعدد را تحت لوای یک دستگاه رایانه فیزیکی به‌کار وامی‌دارد. که بهترین روش برای به اشتراک‌گذاری منابع سیستم جهت تضمین به‌کارگیری موثر و کارآمد همه منابع سیستم است.

با حرکت به سوی ابرها شما می‌توانید:

هزینه‌های مصرف انرژی را کاهش دهید.

فضای مکان لازم جهت مرکز داده و مخارج پیش رو را به حداقل برسانید.

سرمایه‌گذاری نرم‌افزاری فعلی خود را به حداکثر برسانید.

آرایش و چینش منابع و ارتقا و به‌روزرسانی‌ها را ساده و موثر کنید.

کارایی، قابلیت مدیریت و امنیت داده را افزایش دهید.

نحوه برپاسازی سرورهای خود و سیستم‌های ارباب رجوع خود را ساده‌تر کنید.

سرورهای مجازی‌سازی شده، ستون فقرات محاسبات ابری هستند. محاسبات ابری نیاز به استفاده حداکثر از مجموعه محدود منابع دارد، پس از این طریق آنها می‌توانند سرمایه‌گذاری قابل توجهی را که روی آنها انجام گرفته است، با یک بازدهی حداکثری بازگردانند و در پایین نگهداشتن هزینه‌های برق‌رسانی و نگهداری همه آن سرورها کمک موثری باشند. در نهایت منافع کاهش هزینه‌ها به شما مشتری خدمات ارائه‌شده مبتنی بر محاسبات ابری، باز می‌گردد.

منبع: http://amd.com