تماشای تصاویر سه بعدی بدون عینک

این عدسی از طریق روشن و خاموش شدن دیودهای ساطع‌کننده نور یا همان صفحات LED در بخش پایینی عدسی که از ضخامت کمتری برخوردار است، نور را به طرف چشم بیننده هدایت می‌کند. ترکیب این نور با نور زمینه در نظر گرفته شده پخش تصاویر اختصاصی برای چشم‌های راست و چپ بیننده که لازمه دیدن یک تصویر سه‌بعدی است را امکان‌پذیر می‌سازد. به عبارت دیگر ویژگی منحصر به فرد این عدسی در مقایسه با عدسی‌هایی که پیش از این در نمایشگرهای سه‌بعدی از آنها استفاده می‌شد، در این است که می‌تواند مسیر هدایت نور را تعیین کرده و تحت کنترل قرار دهد. به این ترتیب می‌توان پیش‌بینی کرد که فناوری سه‌بعدی، گام در یک عصر رنسانس بگذارد و تحولات عظیمی را پیش رو داشته باشد. موفقیت فیلم سینمایی «کارولین» و «آواتار»، هالیوودی‌ها را بر آن داشته است تا بیش از پیش هزینه‌ای اختصاصی را برای این که بینندگان مجموعه آثار هالیوودی بتوانند تماشای فیلم‌های سه‌بعدی را تجربه کنند، در نظر بگیرند.

پیش‌بینی می‌شود که از سال 2010 تا 2013 میلادی تعداد گیرنده‌های سه‌بعدی فروخته شده در سطح دنیا از 5‌/‌2 میلیون به 27 میلیون افزایش یابد. این در حالی است که به نظر می‌رسد لزوم استفاده از عینک‌های مخصوص برای تماشای برنامه‌های سه‌بعدی مهم‌ترین عامل محدودکننده در مسیر این حرکت باشد. اگرچه پیش از این نیز نمایشگرهای سه‌بعدی بدون نیاز به عینک‌های مخصوص برای تماشای تصاویر طراحی شده بود، اما این گیرنده‌ها مجموعه عدسی‌هایی بودند که روی سطح نمایشگر نصب می‌شدند و تصاویر مختلف را در دو مسیر مشخص به نمایش درمی‌آوردند.

اما مهم‌ترین مشکل تماشای تصاویر در این نمایشگرها این است که بیننده حتما باید در یک منطقه مشخصی مقابل این نمایشگر قرار گیرد تا بتواند تصاویر را به صورت سه‌بعدی مشاهده کند. در غیر این صورت تصاویر را به صورت تیره و تار می‌بیند. اما در نمایشگرهای سه‌بعدی جدید طراحی شده توسط مایکروسافت، تصویر سه‌بعدی همزمان برای دو بیننده ارسال خواهد شد، یعنی یک تصویر برای هر کدام از دو چشم چپ و راست بیننده و در این شرایط هیچ محدودیتی برای بیننده از نظر مکانی برای مشاهده این تصویر وجود نخواهد داشت. این نمایشگر از طریق یک دوربین، بیننده را تحت‌نظر قرار می‌‌دهد تا تشخیص دهد که باید نور را در چه جهتی به طرف بیننده هدایت کند.

مریم وکیلی