شاعر شدن بزرگ‌ترین آرزوی من بود

آیا والدین شما یا دیگر اعضای خانواده‌تان دارای استعداد هنری بودند؟

پدرم نقاش بود، ولی فکر نمی‌کنم بقیه اعضای خانواده‌ام اهل هنر بوده باشند... نه، نه، نبودند. من در یک منطقه کارگری بزرگ شدم و در خانه‌های سازمانی زندگی کردم. پدربزرگم راننده کامیون بود. بنابراین برایم سخت است که بخواهم از این نظر شجره‌نامه استعداد در خانواده‌ام را ارائه کنم.

فکر کنم از همان اولین روز‌هایی که خودم را شناختم. فکر کنم زمانی که پسربچه بودم، شعر تنها چیزی بود که مرا جذب خودش می‌کرد. وقتی به مدرسه رفتم نوشتن شعر را شروع کردم. وقتی هم که دانشجو شدم، شعر می‌سرودم و فقط به خواندن کتاب‌های شعر علاقه داشتم. شاعر شدن بزرگ‌ترین آرزوی من بود. تا اواخر 20 سالگی‌ام همچنان شعر نوشتم. بعد از دهه 20 سالگی‌ام بود که نوشتن داستان را شروع کردم.

نه، نبود. ما در آنجا نمایشنامه و شعر و ادبیات کلاسیک را در برنامه رشته زبان انگلیسی می‌خواندیم و خواندن آثار داستانی جزو واحد‌هایی که من انتخاب می‌کردم، نبود. یعنی، منظورم این است که می‌توانستم انتخاب کنم... ولی نه، بگذار ببینم! من دارم اشتباه می‌کنم! من دارم اشتباه می‌کنم، چون تز ترم آخرم درباره ادبیات داستانی آمریکایی‌های آفریقایی تبار بود. پس حق کاملا با شماست. من این را یادم رفته بود. درست است، در کمبریج بود.

یک تز نوشته بودم درباره جیمز بالدوین، ریچارد رایت، و رلف الیسون. پس با این حساب باید بگویم که آثار داستانی می‌خوانده‌ام. الان یادم آمد. ولی جدای از این مورد، خواندن داستان و رمان جزو برنامه‌های درسی دانشگاه کمبریج نبود. وقتی هم به دانشگاه ییل رفتم در هیچ زمینه خاصی صاحب تخصص نبودم. فقط چیز‌هایی را که می‌خواستم بخوانم انتخاب کردم. بنابراین هرگز به ادبیات داستانی به طور جدی فکر نمی‌کردم.