جدال عاشقانه یک جانباز بین رفتن و ماندن

خود را به خیابان ظفر، محل تصویربرداری فیلم تلویزیونی «گل نرگس» که در آن سکانس‌های خارجی در محل زندگی استاد دانشگاه (با بازی محمود مقامی)‌ ضبط می‌شود، رساندیم.

بابائیان همراه گروه فیلمبرداری‌اش در حال رفت‌وآمد و برداشت سکانس قسمتی از قصه این تله‌فیلم در مقابل منزل استاد دانشگاه هستند. در برداشت پایانی مقامی در حال سوار شدن بر خودرویش است تا پس از پایان این قسمت، سکانس بعدی را در جاده بهشت‌زهرا (س)‌ ضبط کنند.

جلو می‌رویم و با دامون ابراهیمی (مدیر برنامه‌ریزی)‌ درخصوص داستان «گل نرگس» گفتگویی کوتاه انجام می‌دهیم: «این لوکیشن خانه شخصیت اصلی این فیلم به نام محمود است و لوکیشن‌های دیگر نیز برای سکانس‌های فرعی در مناطق دیگر و حجمی از برداشت‌های مربوط به محتوای داستان در منطقه بهشت‌زهرا(س) گرفته شده است.»

وی درباره نحوه فیلمبرداری از سکانس‌های مختلف این فیلم و مشکلات پیش روی می‌گوید: «محور اصلی داستان درباره گل نرگس است و قهرمان این داستان نیز برای پیدا کردن این گل که فصلش رو به پایان است، با برخی اتفاقات مواجه می‌شود. به طوری که برای گرفتن سکانس‌های مورد نظر مجبور شدیم این گل را از استان قزوین تهیه کنیم.»

گل نرگس، داستان استاد دانشگاهی با نام محمود را به تصویر می‌کشد که قبل از مرگش مانند سال‌های گذشته تصمیم دارد با گرفتن گل نرگس ـ گل مورد علاقه همسرش ـ همسرش را (با بازی لیلا عزیزی) شاد کند. بنابراین دنبال گل نرگس می‌رود، اما متاسفانه فصل این گل تمام شده است. هفته‌ها را سپری می‌کند تا این‌که این گل را توسط سیدی (با بازی اسماعیل خلج) که ساکن بهشت‌زهراست و گل فروشی دارد، پیدا می‌کند و...?.

در حقیقت جریان اصلی این قصه را گل نرگس جهت‌دهی می‌کند، اما ساختار فیلمنامه به گونه‌ای است که محمود جریان این قصه را برای مخاطب به‌نمایش می‌گذارد.

محمود مقامی از بازیگرانی است که در کاراکترهای متعدد و مختلفی حضور یافته و بازی در نقش جانباز در کارنامه کاری او، این تجربه را در اختیار وی قرار داده تا این‌بار در گل نرگس پررنگ‌تر و متفاوت‌تر از نقش‌های گذشته‌اش حضور یابد. او در این داستان تراژدی یک فرد جانباز شیمیایی را جهت‌دهی می‌کند و نقش قهرمان اصلی داستان را به عهده می‌گیرد.

مقامی سال پرکاری را به لحاظ حضور در تله‌فیلم‌هایی چون «بوی باغ نارنج»، «بچرخ تا بچرخیم» و سریال‌هایی همچون «برخورد»، «که عشق آسان نمود اول»، «حلقه شانس» و... پشت سر گذاشته است.

وی در خصوص فیلم تلویزیونی «گل نرگس» توضیح می‌دهد: این فیلمنامه علاوه بر حاشیه جنگ و ایثار و ازخودگذشتگی یک فردجانباز، زندگی عاشقانه و طبیعی و معضلات و مشکلات آنان را پس از جنگ تحمیلی بازگو می‌کند.

مقامی با اشاره به این‌که بارها نقش جانباز را در کاراکترهای مختلف ایفا کرده است، درباره تفاوت این نقش با دیگر نقش‌هایش می‌گوید: این فیلم از لحاظ جذابیت در نوع قصه با دیگر کارهایم که تاکنون بازی کردم، متفاوت بوده است. در واقع این فیلم جانبازی را به تصویر می‌کشد که بعد از فداکاری‌هایی که برای وطنش انجام داده در حال حاضر نیز عاشق زندگی و همسرش است و با این که از بیماری ریوی (بر اثر ترکش)‌ رنج می‌برد، اما امیدش باعث می‌شود تا زمان مرگش برای او طولانی‌تر شود.

او اضافه می‌کند: محمود در این قصه بار دیگر در عرصه زندگی همچون صحنه جنگ با برخی مشکلاتش جنگیده تا آخرین خواسته همسرش که همان گل نرگس است را برآورده کند که پس از به دست آوردن آن به مقام شهادت نائل می‌شود.

طراح، کارگردان و تهیه‌کننده گل نرگس، برداشت خود را از رمانی که قبلا دستش رسیده به صورت یک فیلم تلویزیونی جهت‌دهی کرده است.

حسین بابائیان در دومین کار خود نیز «گل نرگس» نویسندگی فیلم تلویزیونی جدیدش را به عهده داشته است.

در فرصتی که پس از پایان برداشت سکانس‌ انتهایی این لوکیشن دست می‌‌دهد حسین بابائیان پس از استراحتی کوتاه پاسخگوی سوالات ما درخصوص این تله‌فیلم است.

از او درخصوص افت کیفی فیلم‌های مناسبتی تلویزیون می‌پرسیم. او نیز با این افت کیفیت موافق است و اضافه می‌کند: با وجودی که گل نرگس مفهوم انتظار را در پی دارد، اما نگاهم به این تله‌فیلم، نگاه مناسبتی نبوده است. زمانی که قصه این کار را می‌نوشتم به یک فیلمنامه خوب درباره انتظار و زندگی یک جانباز که روزهای پایانی عمرش را سپری می‌کند، فکر می‌کردم و مهم‌ترین نکته در نظرم این بود که انتظار و عشقی متفاوت را به تصویر بکشم.

وی ادامه می‌‌دهد: به نظرم این خیلی زیباست که جانباز داستان من به خاطر عشق به همسرش به جای 2 هفته 110 روز زنده بماند و همسرش را با تقدیم یک دسته گل نرگس شاد و راضی کند، هر چند در انتهای داستان خود، جانش را از دست می‌دهد.

حسین بابائیان همچنین به فیلمنامه «گل نرگس» اشاره می‌کند و می‌گوید: حس بازیگران زمانی که برای اولین بار فیلمنامه را خواندند این بود که گویی یک غزل و شعری زیبا را می‌خوانند و این زیباترین حسی بود که از فیلمنامه‌ام و به زعم بازیگران دریافت کردم و از این تله فیلم نسبت به کار اول بیشتر راضی هستم.