اعدام اعضای هیأت‌های مؤتلفه اسلامی

ترور منصور به وسیله این گروه، در پی سرکوب خونین قیام 15 خرداد 1342 رخ داد. در این زمان تقریبا همه جنبش‌های سیاسی از گروه‌های اسلامی گرفته تا گروه‌های‌ چپ مارکسیستی به این نتیجه رسیدند که مبارزه سیاسی با رژیم پهلوی در چارچوب قانون اساسی مشروطه بی‌فایده است و این رژیم جز با اقدام مسلحانه سرنگون نخواهد شد. 3 گروه عمده‌ای که در این زمان با خط‌مشی نظامی شکل گرفتند، عبارت بودند از هیأت‌های مؤتلفه اسلامی با گرایش اسلامی و وفادار به روحانیت، چریک‌های فدایی خلق با گرایش مارکسیستی و سازمان مجاهدین خلق با گرایش‌های التقاطی اسلامی ـ مارکسیستی.

اعضای هیأت‌های مؤتلفه که گروهی از جوانان مذهبی پرشور شاغل در بازار و فعال در مجامع مذهبی بودند، در این راه پیشقراول شدند و پس از تبعید امام خمینی به ترکیه و سپس نجف (آبان 1343) تصمیم به ترور حسنعلی منصور گرفتند. نهایتا در روز پنجشنبه اول بهمن 1343، وقتی حسنعلی منصور به مجلس می‌رفت تا لایحه اخذ قرارداد فی‌مابین شرکت ملی نفت ایران با چند شرکت آمریکایی و اروپایی را تقدیم نمایندگان کند، توسط محمد بخارایی از اعضای جمعیت موتلفه اسلامی هدف ? گلوله قرار گرفت و کشته شد.

عامل ترور به دست مأموران ساواک افتاد و سپس همکاران او نیز دستگیر شدند. پس از مدتی، رژیم پهلوی اعضای این گروه را به این شکل محکوم کرد: محمد بخارایی (اعدام)، مرتضی نیکخواه (اعدام)، رضا صفار هرندی (اعدام)، حاج‌صادق امانی (اعدام)، حاج‌مهدی عراقی (حبس ابد) و حبیب‌الله عسکر اولادی (حبس ابد). همچنین سیدعلی اندرزگو به طور غیابی به اعدام محکوم شد، اما متواری گشت تا این که در دوم شهریور 57 در یک درگیری مسلحانه با مأموران ساواک در خیابان سقاباشی تهران به شهادت رسید. حاج‌مهدی عراقی نیز پس از انقلاب از سوی گروه فرقان ترور شد.