شروعی تازه برای فیلمساز جوان

در این شرایط کارگردان دقیقا در جریان بازتاب اثرش قرار نمی‌گیرد و نمی‌تواند تلقی درستی از مخاطب داشته باشد. به همین دلیل است که امینی پس از «نامه‌های باد» سیر نزولی را طی کرد و فیلم به فیلم از جاده اصلی سینمای حرفه‌ای ایران دور و دورتر شد. دانه‌های ریز برف، کنار رودخانه، زمان می‌ایستد، فقط چشماتو ببند و استشهادی برای خدا، فیلم‌هایی بودند امینی در این سال‌ها ساخت، اما هیچ‌ کدامشان این قابلیت را نداشت که ادامه منطقی کارنامه کسی باشد که کار حرفه‌ای‌اش را با «نامه‌های باد» شروع کرده بود.

اما سرانجام امینی با کارگردانی فیلم خوب «هفت دقیقه تا پاییز» بازگشتی امیدوارکننده به سینمای حرفه‌ای داشت و بهترین جایزه‌اش هم آشتی دوباره منتقدان و مردم با او بود. امینی حتی با فیلمی مانند «استشهادی برای خدا» نیز نتوانست این تعادل ظریف را رعایت کند؛ یعنی فیلمی بسازد که هم نمایشگر توانایی‌های خودش باشد و هم جذابیتی برای مردم عادی داشته باشد. «هفت دقیقه تا پاییز» یکی از بهترین فیلم‌های جشنواره سال گذشته بود. اهمیت این ملودرام حادثه‌ای و روان‌شناسانه، در این است که می‌تواند با وجود ایده‌های خوبی که دارد ـ که شاید موضوع نقدهای مختلفی قرار بگیرد ـ دقایق مسرت‌بخشی را نیز برای تماشاگرش رقم بزند. البته فیلم امینی اثری تلخ و گزنده است و منظور از مسرت‌بخشی‌اش برای تماشاگر، سرگرم کردن مخاطب است در دقایقی که آن را می‌بیند. این فیلم با بازی خوب بازیگرانش ـ بویژه هدیه تهرانی ـ و فیلمنامه دقیقش اثری است که بدون توسل به شوخی‌های لوس و یا استفاده از بازیگران سینمای کمدی، بدون سیاه‌نمایی (واژه‌ای که این روزها زیاد می‌شنویم) و تصویری معیوب از جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم، شخصیت‌هایش را در وضعیت‌های بحرانی به تصویر می‌کشد و در این میان قضاوت تماشاگرش را نیز طلب می‌کند. این ویژگی درگیرکنندگی «هفت دقیقه تا پاییز» است که آن را جذاب می‌کند. جمال ساداتیان که تهیه‌کننده «به رنگ ارغوان» بود، تهیه‌کننده این فیلم نیز هست و بزودی فیلم دیگر او، «شبانه‌‌روز»، نیز اکران می‌شود. «هفت دقیقه تا پاییز» در جشنواره فجر جایزه بهترین بازیگر را برای محسن تنابنده گرفت و در رشته بهترین جلوه‌های ویژه نیز برگزیده شد. به نظر می‌رسد که آخرین ساخته علیرضا امینی قابلیت این را داشته باشد که به یکی از پرفروش‌ترین فیلم‌های سال نیز بدل شود؛ اتفاقی که اگر بیفتد، آنگاه به سینماگران ایرانی ثابت خواهد شد که در این سینما فقط کمدی‌های سطحی نیستند که به فروش می‌رسند.