سازمان ملل همچنان بازنده

ین جنایت ضد بشری در حالی با محکومیت گسترده جهانی مواجه شد که در نقطه مقابل برخی مواضع سوال برانگیز و انفعال در زمینه محکومیت و مجازات رژیم صهیونیستی از سوی مدعیان حقوق بشر و حافظان امنیت بین الملل مشاهده شده است.

در کنار کشورهای غربی و برخی کشورهای عربی ، سازمان ملل متحد به عنوان نهادی که برای برقراری امنیت جهانی و نیز مقابله با جنایت علیه بشریت تشکیل شده است مواضعی بس سوال برانگیز در برابر جنایات اخیر صهیونیست‌ها اتخاذ کرد. هر چند که بان کی مون دبیر کل سازمان ملل جنایت صهیونیست‌ها را محکوم کرد اما در عمل این سازمان اقدامی عملی در برابر جنایت صهیونیست‌ها انجام نداده است. حتی برخی مقامات این سازمان از تعیین نماینده‌ای برای کمیسیون تحقیق درباره جنایت اخیر صهیونیست‌ها  ابراز تردید کرده و بعضا از تشکیل کمیته تحقیق از سوی رژیم صهیونیستی سخن به میان آوردند.

موضع گیری انفعالی سازمان ملل در قبال تحولات اخیر فلسطین در حالی صورت می‌گیرد که پیش از این نیز این سازمان در برابر 3 سال محاصره غزه اقدامی صورت نداده و حتی در طول جنگ 22 روزه غزه نیز صرفا به ابراز تاسف بسنده کرد. جالب توجه آنکه تاسف آنها نه برای کشتار مردم غزه بلکه صرفا برای تخریب مراکز سازمان ملل بود. این سازمان همچنین در قبال لبنان نیز با نادیده گرفتن تهدیدات رژیم صهیونیستی در موضعی سوال براگیز بر خلع سلاح مقاومت تاکید کرده اما سخنی از مقابله با تجاوزهای رژیم اشغالگر به میان نیاورده است.

با توجه به آنچه از سابقه سازمان ملل ذکر شد می‌توان گفت که مواضع این سازمان در قبال تحولات جهانی از جمله در مورد مسائل فلسطین نه بر اساس اصول و وظایف این سازمان بلکه برگرفته از خواسته‌ نظام سلطه است که بر اساس  آن هیچ گونه اقدامی در جهت احقاق حقوق ملتها که مغایر با خواست نظام سلطه باشد صورت نخواهد داد.

مواضع سازمان ملل در قبال غزه باردیگر نشان داد که این سازمان نه نهادی مستقل بلکه نهادی وابسته است که نمی‌تواند خواست ملتها برای مقابله با تجاوزگر و عاملان ناامنی‌های جهانی را اجرایی سازد.

نمونه بارز این مسئله را در مواضع سازمان ملل در قبال جنایت اخیر صهیونیست‌ها می‌توان مشاهده کرد که این سازمان به واسطه قوانین حقوق بشر ، قوانین دریاها و دهها قانون بین المللی دیگر می‌توانست به مجازات رژیم صهیونیستی بپردازد اما در عمل هیچ اقدامی در این زمینه انجام نداده است. امری که به صراحت می‌توان آن را رسوایی دیگری برای این سازمان دانست که باردیگر لزوم دگرگونی در ساختار آن را الزام آور می سازد.
 
قاسم غفوری-جام جم آنلاین