‌برخورد سلیقه‌ای با فوتبال ملی؛ ممنوع

تصور کنید پرویز مظلومی روی نیمکت نشسته و شاهد است که تیمش چپ و راست گل می‌خورد. تیمی که طی یک سال و نیم در خانه به تیمی نباخته، برابر استیل‌آذین 6 گل می‌خورد. خدا را شکر که 12 گل نخوردیم، این نتیجه چه چیزی را می‌رساند و چه دست‌هایی در کار است تا مس نتایج ضعیفی بگیرد؟!

منشور چه کاری می‌تواند صورت دهد؟ این عناصر کارشان را می‌کنند. متاسفانه یک سری آدم‌ها در فوتبال که با صداقت و پاک زندگی می‌کنند، بیرون گود مانده‌اند و در طرف مقابل عده‌ای در فوتبال رسوخ کرده‌اند که اجازه نمی‌دهند فوتبال در شرایط طبیعی خود نفس بکشد. آن بازی کذایی طوری طراحی شده بود که مظلومی فحش خورده و تحقیر شود تا سرافکنده و شرمگین از کرمان برود. خدا را شکر که مردم متوجه قضایا شدند و بعد از بازی با گریه از من می‌خواستند که کرمان را ترک نکنم. متاسفانه وقتی یک مربی در تیمی موفق می‌شود عده‌ای تیشه به ریشه‌اش می‌زنند تا سرنگون شود. اگر من در لیگ هشتم در مس موفق شدم به تلاش جمعی مجموعه برمی‌گشت و اگر در لیگ نهم موفق نشدم، همه کمک کردند تا موفق نشوم!

حضورم در ابومسلم اتفاقی بود، طلبی از ابومسلم داشتم که آقای زمان، مالک باشگاه محبت کرد و طلب 48 میلیونی‌‌ام را پرداخت کرد. به مشهد رفته بودم که طلبم را گرفته و مشورت‌هایی را به مدیران ابومسلم بدهم که دیدم کنفرانس مطبوعاتی گذاشته‌اند. خدا شاهد است که مرا در مقابل عمل انجام شده و رودربایستی قرار دادند. من آقای زمان را دیدم که اشک در چشمانش حلقه زده بود و می‌گفت اگر شما مربیگری را قبول نکنی آبرویم می‌رود. او درخواست کمک داشت و می‌گفت دو، سه بازی با تیم باش و اگر احساس کردی تیم در لیگ می‌ماند بمان وگرنه هر جا دلت خواست برو. حتی زمان مصاحبه کرد که اگر استقلال، مظلومی را می‌خواهد او را می‌دهیم. همه به من می‌گفتند که تیم سقوط می‌کند و داری ریسک می‌کنی، اما من گفتم که به نیت کمک آمده‌ام و با توکل به خدا کار را پیش می‌برم که البته در نهایت مرا کمک نکردند و تنها، رهایم کردند.

این را باید از مدیران استقلال سوال کنید. این موضوع حتی برای مردم تبدیل به یک علامت سوال شده است. بارها مردم با من تماس گرفته‌اند و گفته‌اند نکند خودت تمایلی به حضور در استقلال نداری! من بارها ثابت کرده‌ام هر وقت استقلال به کمکم نیاز داشته با بدترین شرایط نیز به یاری این تیم شتافته‌ام. یک بار 48 ساعت مانده به بازی با پرسپولیس رفتم و مسوولیت این تیم را پذیرفتم. می‌خواهم بگویم هر وقت نیاز بوده دریغ نکرده‌ام و هر وقت نیز نیاز نبوده سرم را پایین انداخته و یک کلمه هم علیه باشگاه صحبت نکرده‌ام. من 13 سال در استقلال دستیار بوده و بهترین دوران عمر ورزشی‌ام را با استقلال داشته‌ام. سال 1374 در عمان با حقوق ماهی 3 هزار دلار سرمربی بودم که آن زمان واقعا رقم قابل توجهی بود. ولی استقلال به من نیاز داشت و پول عالی آنجا را رها کردم و با حقوق ماهی 90 هزار تومان که آن هم به موقع پرداخت نمی‌شد، به استقلال برگشتم. چون خودم را استقلالی می‌دانسته و معتقدم اگر به جایی رسیده‌ام از کانال استقلال بوده است. در آن مقطع یک سال بیشتر در استقلال نبودم تا این که گروهی دیگر آمدند و تیم را تحویل گرفتند. جدا از 12 سال بازی، 13 سال نیز سابقه دستیاری در استقلال دارم، اما با این عملکرد 25 ساله برای خودم و علاقه‌مندان جای سوال است که چرا این شانس به من داده نمی‌شود که خودم را در استقلال نشان دهم.

من هر جا می‌روم همین را می‌خواهم و اجازه نمی‌دهم هیچ کس در کارم دخالت کند. همان طور که به خودم اجازه نمی‌دهم در کار مدیر دخالت کنم. اعتقادی نیز به مدیر فنی و کمیته فنی و این مسائل ندارم، ولی در کارم مشورت می‌کنم. حتی روی قرارداد بازیکنان دخالت نمی‌کنم که فلان بازیکن چقدر بگیرد و غیره. به هر حال شاید چون خصوصیات اخلاقی‌ام را می‌دانند سراغم را نمی‌گیرند.

استقلال تیم خوبی داشت و مهره‌های خوبی جذب کرده بود. البته بگذریم که در یکی، دو پست دچار مشکل بودند، ولی مجموعه خوبی داشت و می‌توانست با اقتدار قهرمان شود، اما باشگاه با دست خود وارد حاشیه شد و به جای این که تمرکزشان را بیشتر روی تیم بگذارند با لجبازی و درگیری‌های بی‌مورد در صدور جوابیه‌ها و بیانیه‌ها، تیم را از رسیدن به هدف خود در لیگ و آسیا دور کردند. هر وقت استقلال و پرسپولیس حاشیه‌ها را کنترل کرده و اجازه نداده‌اند تیمشان وارد حاشیه شود موفق عمل کرده‌اند.

متاسفانه ما فوتبالی‌ها همدیگر را فراموش کرده‌ایم و گاهی اوقات به خاطر منافع به بعضی آدم‌ها می‌چسبیم و تصور می‌کنیم که این آدم‌ها همیشه هستند. بعضی اوقات فراموش می‌شود که پیشکسوت‌ها به درد هم می‌خورند. نمی‌گویم آدم‌های سیاسی بد هستند، اگر بد باشند که نمی‌توانند در سیاست خوب کار کنند. شاید سیاست اقتضا می‌کند که آنها ورزش را اداره کنند، در هر صورت خیلی‌ها آمدند و رفتند‌، اما ما ریگ ته رودخانه فوتبال هستیم.

با مجید 2 سال کار کرده‌ام، او ازجمله کسانی بود که پیشنهاد حضورش را در استقلال دادم. مجید کسی است که با سرمربی راحت کار کرده و به او کمک می‌کند. آدمی هم نیست که دنبال زیر آب زنی باشد. از این جهت حضورش به استقلال کمک زیادی کرد.

واقعا حقمان بود که در جام جهانی باشیم و خودمان باعث شدیم که این جام را از دست بدهیم. از انتخاب‌های اشتباه تا وقت‌گذرانی‌های فوق‌العاده‌ای که برای آوردن کلمنته انجام شد و بلاتکلیف بودن فدراسیون، همه و همه دست به دست هم داد تا صعود نکنیم. واقعا جای تاسف دارد که کره شمالی در جام جهانی باشد و ما نباشیم؟ واقعا اگر کره شمالی 10 بازی دیگر هم با ما انجام دهد موفق به شکست ایران نخواهد شد.

اگر برای آوردن دایی اشتباه کردیم در زمینه برکناری او اشتباه بزرگ‌تری مرتکب شدیم. باید به او فرصت داده می‌شد تا کارش را انجام دهد. قبل او قلعه‌نویی را آوردیم و به خاطر شکست در ضربات پنالتی او را کنار گذاشتیم. همه اینها مهره‌سوزی است. دایی را سوزاندند. من اعتقاد دارم اگر دایی به پرسپولیس نمی‌آمد و در دربی استقلال را شکست نمی‌داد از فوتبال ما محو می‌شد، اما دایی خودش را با شکست استقلال پیدا کرد. به نظر من وقتی فدراسیون هیات رئیسه دارد باید در کارش مستقل باشد. اگر قرار باشد که سازمان تربیت بدنی و سایر نهادها در کارش دخالت کنند این که دیگر اسمش فدراسیون فوتبال نیست. پس هیات رئیسه و کمیته تیم‌های ملی چکاره هستند؟ فدراسیون باید خودش تصمیم‌گیرنده و اجراکننده باشد. امثال دادکان را باید روی سر بگذاریم که زیر بار زور نرفتند و حاضر شدند بروند ولی کسی در کارشان دخالت نکند.

همان روزی که قطبی آمد، گفتیم او هندوانه دربسته است. اضافه بر این با شرایطی که به وجود آمد خود قطبی هم ثبات لازم را برای کار ندارد. وقتی او با تیم ملی قرارداد دارد مذاکره فدراسیون با دیگر مربیان، چه معنایی دارد؟یک کمیته فنی با حضور آدم‌های استخوان خرد کرده فوتبال تشکیل شد. ولی جایگاه این کمیته فنی کجاست؟ آیا کمیته فنی تشریفاتی بود؟ در اساسنامه فدراسیون فوتبال کمیته فنی باید وجود داشته باشد. نیازی نیست که برویم همه مربیان را بیاوریم و کنفرانس تشکیل دهیم. ولی حداقل چند نفری که به عنوان نماینده مربیان حضور دارند باید نظرشان شنیده شود. مهم‌تر ازهمه این که قطبی باید حرف‌ها را بشنود و احساس کند که همه می‌خواهند به او کمک کنند. در حالی که یک سال فدراسیون ما درگیر این بود که قطبی قبول کند دستیار ایرانی داشته باشد.

من به شخصیت او احترام می‌گذارم ولی بحث ما فنی است. هر وقت می‌خواهند مربی انتخاب کنند به رزومه او توجه می‌کنند. او با چه کارنامه‌‌ای سرمربی تیم ملی شد؟ آنالیزوری و دستیار دوم و سوم بودن با سرمربیگری فرق دارد. بعضی مواقع ما یک عملی را انجام می‌دهیم و یک سال بعد متوجه می‌شویم که اشتباه کرده‌ایم! مدت‌هاست در فوتبال دچار عقب‌افتادگی شده‌ایم. در رنکینگ فیفا سقوط کرده‌ایم و مردم دلزده شده‌اند. به هر حال باید از تیم ملی حمایت کرد تا پیشرفت کند و شخصیت فوتبال ملی ارتقا یابد.

زمان قلعه‌نویی 10 نفر می‌نشستند و برای دعوت هر بازیکن به هر پست نظر می‌دادند. بی‌شک نمی‌توان با فوتبال ملی براساس سلیقه شخصی برخورد کرد. فوتبال ملی دکوراسیون خانه نیست که بر مبنای نظر شخصی چیده شود. مربی می‌آید، نتیجه نمی‌گیرد و پولش را می‌گیرد و می‌رود، اما چه کسانی سرخورده و ناامید می‌شوند؟ مردم.