نعیمه نظام‌دوست: الهام به من خیلی نزدیک بود

پیش از این که در سریال باغ شیشه‌ای به ایفای نقش بپردازید، چقدر نسبت به مهدی مظلومی به عنوان کارگردان شناخت داشتید؟

برای اولین بار در سال 75 در مجموعه «باطراوت» به عنوان منشی صحنه حضور داشتم که با آقای مظلومی آشنا شدم. البته وی کارگردان تلویزیونی بود. بعد از آن دیگر موقعیتی پیش نیامد که با او همکاری کنم تا نوبت به سریال لطفا دور نزنیم رسید و بعد از آن هم بازی در سریال باغ شیشه‌ای پیش آمد.

بله. فکر می‌کنم من اولین گزینه بودم.

خیلی زیاد. این نقش خیلی به شخصیت واقعی خودم نزدیک بود.

الهام نوعی سادگی دارد که آن را خیلی دوست داشتم و این سادگی در من هم وجود دارد.

بله و این ویژگی فکر می‌کنم به جذاب‌تر شدن نقش الهام بسیار کمک کرده است.

خیلی از ویژگی‌های این نقش متعلق به من است. باید بگویم که در وهله اول خودم یک شناسنامه برای این شخصیت طراحی کردم. این که چه جور آدمی است، کودکی‌اش را چطور سپری کرده و برخوردش با دیگران چگونه است. در این مورد هومن برق‌نورد به عنوان بازیگر مقابلم کمک زیادی به من می‌کرد و ما با هم همکاری خوبی داشتیم.

بله. من فکر می‌کنم لازمه کار طنز همین است، چراکه خیلی از شیرین‌کاری‌ها در لحظه خلق می‌شود. البته در این مورد آقای مظلومی هم دست ما را باز گذاشته بود و از بداهه‌گویی‌هایمان استقبال می‌کرد.

شاید استقبال مردم و این که این سریال تا حد زیادی توانسته به دل مخاطب بنشیند برگرفته از همین موضوع باشد.

فکر می‌کنم باغ شیشه‌ای یک مجموعه طنز موقعیت است و از این رو تمام بازیگران بار طنز را به دوش نمی‌کشند و تنها چند نفر از بازیگران شخصیت طنزگونه‌ای دارند و بقیه جدی‌تر هستند. مثل آقای قریبیان، خانم نجومی و خاطره حاتمی.

بله. درواقع باغ شیشه‌ای مجموعه‌ای است جدی که حول محور طنز می‌چرخد و تنها قصه‌هایش تا حدی با طنز آمیخته شده و از این جهت نمی‌خواسته تنها مخاطب را به خنده وادار کند.

فکر می‌کنم کمی جلوتر رفته است. برای همین هم نمی‌توان این کار را با سایر کارهای طنز سیما مقایسه کرد. فکر می‌کنم او توانسته به هدفش نزدیک شود و مخاطب را با گونه جدیدی از طنز روبه‌رو کند.

شاید طبیعی نباشد. ولی باور کنید که امثال الهام در جامعه وجود دارند و به جرات می‌توانم بگویم این شخصیت مابه‌ازای بیرونی دارد. البته خودم معتقدم که این اندازه از شکاک بودن زندگی را مختل می‌کند.

او در ابتدای کار حضور پررنگ‌تری داشت. اما در اواسط کار به دلیل بازی در فیلم «پوپک و مش‌ ماشاءالله» حضورش کمرنگ‌تر شد. اما با آقای مظلومی در ارتباط بود.

ایرج را دوست داشتم، چون او هم دارای سادگی و منش خاص بود. نقش آقای قریبیان و خانم نجومی را هم پسندیدم با این که نقش‌های جدی‌تری بودند. به هر حال فکر می‌کنم در این کار همه خوب بودند و برای همین هم این سریال توانست جایگاه خودش را بین مخاطب پیدا کند.

به هر حال همه کارها کامل نیستند و نواقصی دارند. من فکر می‌کنم یک جاهایی ریتم کار کند شده است بخصوص قسمت‌هایی که آقای قریبیان نریشن می‌گویند. اما باور کنید اگر وقت بیشتری داشتیم قطعا کار بهتر از این هم می‌شد.

این مجموعه را دوست دارم و فکر می‌کنم تمام شخصیت‌های این کار در زندگی و جامعه واقعی ما وجود دارند. مانند الهام، ایرج و...

گاهی خسته‌ام می‌کند ولی چون حرفه‌ام را دوست دارم شلوغی کارم را هم تحمل می‌کنم. اما در نهایت امیدوارم این پرکاری باعث نشود که در انتخاب نقش‌هایم دچار کلیشه شوم.

چون فکر می‌کنم مخاطب هم در این ژانر بخصوص مرا بیشتر پسندیده است. ضمن این که در سینمای فعلی آثار طنز بیش از گذشته ساخته می‌شود. اما با این همه به عنوان یک بازیگر سعی می‌کنم هم در آثار جدی و هم در آثار طنز حضور داشته باشم. تا در یک ژانر تنها کلیشه نشوم.

طبیعتا فیلمنامه و کارگردان برایم در اولویت است و پس از آن نقش و گروهی که قرار است با آنها کار کنم برایم اهمیت دارد.

در فیلم سینمایی «کنسرت روی آب» به کارگردانی جهانگیر جهانگیری بازی می‌کنم. همچنین در تله‌فیلم‌های برج‌آرام (مسعود اطیابی)‌ و الم شنگه (حسین قناعت)‌ نیز حضور دارم که امیدوارم این کارها نیز به دل مخاطب بنشیند.

بازیگری که تلاش می‌کند هر روز بهتر از گذشته عمل کند و تجربه‌های تازه به دست بیاورد.