جیرفت 7 هزار سال پیش آبادتر بود

در ورودی شهر باستانی جیرفت که سازمان میراث فرهنگی و گردشگری پیش‌تر آن را برای مصون ماندن این منطقه از دستبرد دزدان میراث فرهنگی نصب کرده بود، کنده شده و کناری افتاده است، زمین این منطقه با خرده‌های سفال چندین هزار ساله سنگفرش شده و بعضی از گردشگران آن را به عنوان یادگاری یا سوغات، به توبره می‌کشند و درست جلوی چشم اتاقک فلزی یگان حفاظت از آثار میراث فرهنگی و گردشگری با خود می‌برند و چه بهتر که سفال‌های شکسته را گردشگران غارت کنند تا زیر چرخ اتوبوس‌هایی ـ که بی‌هیچ مانعی در محوطه تاریخی رفت و آمد می‌کنند ـ خاک نشوند! در منطقه تاریخی جیرفت خبری از فروشگاه‌های عرضه محصولات فرهنگی ـ که سازمان میراث فرهنگی و گردشگری سال‌ها پیش وعده تاسیس‌شان را در حوالی محوطه‌های باستانی می‌داد ـ نیست، سرویس بهداشتی برای گردشگران وجود ندارد، بروشوری برای اطلاع‌رسانی به مردم نیست، آب نوشیدنی کیمیاست و تنها آبادی نزدیک به منطقه کارخانه بازیافت پلاستیک فکسنی است که قدکشیدنش در حوالی منطقه ذوق هر گردشگری را برای سفر به جیرفت کور می‌کند. اوج سلیقه به خرج دادن مسوولان کرمانی در کنار صندل است که کپر‌هایی را برای پذیرایی از مسافران برپا کرده‌اند، اما این کپر‌ها برق ندارند و شب هنگام چنان ترسناک و ناامن می‌شوند که حتی گردشگران داخلی هم جرات ماندن در آنها را ندارند تا چه رسد به خارجی‌ها.

جاذبه‌های گردشگری جیرفت زیاد است، اما هیچ امکاناتی برای جذب گردشگران در این منطقه مهیا نشده است، حتی چند نورافکن که شب هنگام منطقه را روشن کنند تا گردشگران هراسان و سرگردان نشوند. یا تابلویی راهنما که به آنها بگوید قدمت منطقه‌ای که این‌گونه مورد بی‌مهری قرار گرفته، چقدر است، شاید به همین خاطر است که هوای جیرفت این همه غم دارد و حتی تکه سفال‌های خرد شده‌اش زیر پای گردشگران انگار هزاران سال است شعری حزین را تکرار می‌کنند تا به ما بفهمانند جیرفت 7 هزار سال پیش از جیرفت امروز، آبادتر بوده است!

مریم یوشی‌زاده / گروه جامعه