البیول: اسپانیا امتیازهای لازم را دارد

او حتی در تیم ملی اسپانیا و در قلب خط دفاعی آن، جا افتاده و عضوی از تیم فاتح جام ملت‌های اروپا 2008 بود و بعید است که در دور پایانی جام جهانی پیش‌رو هم، نفر ثابت خط دفاعی این تیم نباشد. او به واقع در حالی به چشم نیامده و زیرسایه ستاره‌های تبلیغاتی‌تر دو تیم مانده که تاثیرگذاری‌اش اگر بیشتر از آنها نبوده باشد، کمتر هم نبوده است. همه اینها در تضاد کامل با یک واقعه خاص و تلخ 6 سال پیش در زندگی پرماجرای البیول است.

در آن زمان یک واقعه تصادف اتومبیل البیول را تا مرز مرگ پیش برد. خود او می‌گوید در آن روزها فقط به حفظ جانش و زنده ماندن می‌اندیشیده و فوتبال و ورزش قهرمانی حالتی درجه دوم را برای او یافته بود.

البیول در دل بهار 2010 و در فاصله کمی تا شروع جام جهانی نوزدهم می‌گوید: «خودم می‌دانم که راهی طولانی تا این نقطه را طی کرده‌ام. همین حالا هم مدافع ثابت در رئال بودن کار بسیار سختی است و تلاش زیادی را می‌طلبد.»

کار بازسازی البیول باحضور موقتی و قرضی وی در تیم ختافه شروع و سپس در والنسیا تشدید و تثبیت شد. با این که در مستایا فوتبالیست‌های خوب متعددی ساخته و پرداخته شده‌اند اما البیول فقط بعد از انتقال به برنابئو دریافت که یک باشگاه بزرگ مثل رئال چه مسوولیت‌ها و حال و هوایی دارد. اضافه بر این وی ابتدا از حضور در رئال عصبی و نگران نیز شده بود زیرا از یاد نمی‌برد که امثال گوتی، رائول و کاسیاس از بازیکنان محبوب و الگوی وی تا همین 10 سال پیش بوده‌اند و چگونه پای تلویزیون می‌نشست و بازی‌های آنان را تماشا می‌کرد و حالا باید کنار آنها بازی کند.

اما او می‌گوید: همین نفرات او را در برنابئو تحویل گرفته و باعث شده‌اند روحیه بگیرد و آنجا سریع‌تر و بهتر جا بیفتد.

وی می‌افزاید: «اشتیاق و شور رائول و گوتی در این سنین بالا (33 و 34 سال) اسباب غرور و افتخار است. کریستیانو رونالدو هم یک حرفه‌ای کامل است و با شوخی‌هایش به تیم روحیه می‌دهد. او کاملا متفاوت با چیزی است که سایرین می‌گویند و تصویر منفی موجود از وی در بیرون از باشگاه اشتباه است.»

رئال باوجود خرج نجومی تابستان سال پیش و جذب امثال رونالدو، کاکا، بنزما و البته البیول امسال فقط مدعی عنوان قهرمانی لالیگا بود و از جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا حذف شده است، ولی باز هم شمار ملی‌پوشان کشورهای مختلف حاضر در اردوی رئال و مسافران «کهکشانی» مرحله پایانی جام‌جهانی نوزدهم کم نخواهد بود.

طبعا البیول به تیم ملی اسپانیا چشم دارد و فکر می‌کند بعد از فتح یورو شاید نوبت جام جهانی رسیده باشد. او می‌گوید: «تیم ما در حال حاضر تمام امتیازات لازم را دارد و به لحاظ شور و فن و خودباوری در سطح بالایی است. روحیه تیمی و فضای مناسب کاری در تمرینات و مسابقات هم مزید بر علت شده است تا به جام جهانی 2010 امیدوارانه نگاه کنیم.»

البیول از ویسنته دل بوسکه، سرمربی تیم ملی اسپانیا هم که از قضا مربی سابق رئال مادرید بوده، راضی است و می‌گوید: «دل بوسکه آرام و برکار خود مسلط است. بازیکنان و کیفیات کار آنان را بخوبی می‌شناسد و تجربه حضور در جام‌های بزرگ را دارد و ارتباط کاری مناسبی را با اعضای تیم ملی اسپانیا دایر کرده است. او سیستم‌های روز فوتبال جهان و نحوه تقابل با آنها را هم می شناسد و به این سبب ما مشکلی در مورد کادر فنی تیم ملی نداریم.»

اسپانیا به رغم تعریف‌های فوق در مرحله نیمه نهایی مسابقات سال پیش جام کنفدراسیون‌ها که مثل جام‌جهانی در خاک آفریقای جنوبی برگزار شد در برابر آمریکا مغلوب و فقط صاحب رتبه سوم گشت اما البیول همپا با بسیاری از کارشناسان معتقد است که جایی برای نگرانی نیست و اسپانیا بعد از‌آن شکست هم از نو اوج گرفته و صاحب یک نوار تازه از بردهای متوالی شده است. البیول می‌گوید: «درست است که آن باخت سبب شد نوار 35 بازی متوالی بدون شکست ما قطع شود اما از آنجا که دچار مشکل غرور مفرط و این جور چیزها نیستیم توانستیم به سرعت خود را جمع و جور کنیم و به روال مثبت گذشته بازگردیم و به نقطه فعلی برسیم. ما حتی در دور مقدماتی جام جهانی 2010 ، جایی که اغلب رقبای ما و سایر تیم‌ها لغزش‌هایی مکرر داشتند، تمامی 10 بازی خود را بردیم و با حداکثر امتیازات ممکن بالا رفتیم. ما قبل از هر مسابقه خود در چارچوب آن جا به دقت برای آن برنامه‌ریزی می‌کردیم و هیچ دیداری را آسان نشمردیم و با دور پایانی جام جهانی نیز به همین‌گونه برخورد می‌کنیم. قدر مسلم این که هیچ‌کس به آسانی چیزی را به ما نخواهد بخشید و باید خودمان هر چیزی را در میدان کسب کنیم. اگر هم روزی ببازیم، مطمئن باشید که به خاطر غرور و دست‌کم گرفتن حریفان نبوده، بلکه حتما آنها بهتر از ما کار کرده‌اند.»

گفتنی است اسپانیا در دور پایانی جام جهانی 2010 در گام نخست در گروه هشتم با تیم‌های شیلی، هندوراس و سوئیس همگروه شده است. اسپانیا در حالی به عبور از این گروه و فتح جام جهانی می‌اندیشد که هرگز در این مسابقات قهرمان نشده است و پیروزی‌اش در«یورو 2008» هم پایان‌بخش یک نوار 44 ساله قهرمان نشدن در جام‌های بزرگ ملی بود.