فراموشی ‌خوب ‌است ‌اما...

بله فراموشی، که بسیاری از ما از آن ناراحت هستیم. اما اگر خداوند این نعمت را به انسان عطا نمی‏کرد ادامه حیات برای او مقدور نبود.

قطعا برای همه ما مصیبت‌ها و تلخی‏های بسیاری در زندگی اتفاق افتاده است و لحظات بسیار سختی داشته‏ایم، اما با گذشت زمان اثر آن کم‌رنگ شده و پس از مدتی از یاد ما می‏رود و فقط گاهی اوقات آن را به خاطر می‏آوریم. کسی که عزیزی را از دست داده در روزهای اول بسیار بی‌تابی کرده و ناراحت است، اما با گذر ایام کم‌کم داغ را فراموش کرده و به جریان زندگی باز می‏گردد هرچند گاهی ممکن است داغ را به خاطر آورد و چند قطره‏ای اشک بریزد.

چه آن که اگر انسان داغ را فراموش نمی‏کرد و همیشه عزادار باقی می‏ماند، مسیر حیات به هم می‏خورد. پس می‏بینیم که حتی همین فراموشی هم از نعمت‌های بزرگ خدادادی است اما از این نعمت هم می‏توان مثل بسیاری از نعمت‏ها به طرز ناصحیحی استفاده کرد.

وقتی که من عکس زیر را دیدم بسیار ناراحت شدم و به فکر فرو رفتم که چگونه دنیایی است این دنیا؟ در گوشه‏ای از جهان بسیاری از افراد در انواع امکانات مادی غوطه‌ورند و در گوشه‏ای دیگر کودکانی از فقر و گرسنگی و آب آلوده جان می‏دهند، اما آن چه مرا بیشتر آزار می‏داد این نکته بود که مبادا در اثر گذشت زمان من هم به فراموشی مادیونی دچار شوم که حتی از دیدن بدترین عکس‌ها هم دلشان به رحم نمی‏آید یا حتی اگر ناراحت هم شوند پس از مدتی کوتاه آن را از خاطر می‏برند.

خدایا من که کاری بیش از شکر نعمت‏هایت و بیدار کردن نفوس در مقابل این ظلم جهانی نمی‏توانم انجام دهم، اما تو وجود مرا از درد مستضعفان و محبت نسبت به بندگانت خالی مکن!