از لطف و مهربانی مردم خجالت می‌کشم

چطور از دنیای کارگردانی نمایش به عرصه تصویر رفتید؟

واقعیت این است که من در رشته تئاتر تحصیل کرده‌ام و اولین کار حرفه‌ای من از تئاتر شروع شد و در دیگر عرصه‌های هنری نیز ادامه پیدا کرد.

من از این اتفاق خوشحالم و این قضیه کاملا اتفاقی پیش آمد، اما بازی در 2 نقش مثبت و منفی برای من خیلی جذاب است. چون فکر می‌کنم توانمندی‌های بیشتر از این هم دارم و امیدوارم بتوانم حتی در یک فیلم یا سریال چندین نقش متفاوت بازی کنم و به این قضیه معتقدم که همیشه ساده‌ترین راه بهترین نیست.

این نقش از شخصیت واقعی خودم بسیار دور بود، چون من در زندگیم حتی یک سیگار هم نکشیده‌ام و برای همین در رسیدن به نقش نیاز به تمرین‌ها و تحقیقات زیادی داشتم تا بدانم یک جوان با خصوصیات «کیوان» در موقعیت‌های مختلف زندگی‌اش چه واکنش‌هایی دارد و از لحاظ کیفیت رفتاری چطور عمل می‌کند.

در رادیو اساسا تمام جنبه‌های تصویری باید به گونه‌ای طراحی شود که در ذهن مخاطب شکل گیرد و باورپذیری برای مخاطب داشته باشد که این تصویرسازی و ایجاد تخیل بیشتر از بعضی جهات سخت‌تر و وقتی از تکنیک استفاده می‌شود آسان‌تر است، اما در این میان کارگردانی تصویر بحثی تخصصی و طولانی دارد که همه اتفاقات تصویری در جلوی دوربین رخ می‌دهد و این فرآیندی است از تلاش گروهی که پشت دوربین این فضا را مهیا می‌کنند.

کارگردانی اکثر نمایش‌هایی را که انجام می‌دهم برایم جذاب است که از میان آن نمایش رادیویی «ربه‌کا» که در 21 قسمت و «شاه‌لیر» که در 4 قسمت نوشته شده برایم جذاب‌تر بود.

دوست دارم برخی نمایش‌هایی که درباره مسائل و مشکلات اجتماعی و اقتصادی روز جامعه هستند برای رادیو تولید کنم.

در سریال «خانه بی‌پرنده» به کارگردانی کاظم معصومی که برای شبکه تهران تولید می‌شود بازی می‌کنم.

من اعتقاد دارم ما در زمانه‌‌ای زندگی می‌کنیم که هنرمندانه‌زیستن ‌گاه دشوارتر از خلق یک اثر هنری است، به هر حال برای من این مهم است که قبل از هنرمند شدن،‌ هنر زندگی‌کردن را داشته باشم.

گاهی اوقات از لطف و مهربانی‌شان خجالت می‌کشم،‌ به نظر مردم بازیگران با مردم عادی فرق دارند که معمولا این ‌طور نیست ولی هنرمندان هم از نظر توانمندی و هم از نظر خصایص نیک انسانی باید ظرفیتی داشته باشند که بتوانند این لطف مردم را پاسخگو باشند.

الزاما تحصیلات در کار یک هنرمند کافی نیست، اما می‌تواند به او در رسیدن به اهدافش کمک کند، چون خلق یک اثر نیاز به شرایط خاص و خلاقیت ویژه‌‌ای دارد. هنر بسیار ارزشمند و نامحدود است و نیاز به عشق و زحمت فراوان دارد که انسان بتواند به درک وسیع‌تری از زندگی و کائنات برسد.