درباره جابه‌جایی‌های اخیر مدیریتی در نفت

هر عقل سلیمی این واقعیت را می‌پذیرد که یک مدیر ارشد اجرایی آن هم در راس یک وزارتخانه عریض و طویل اقتصادی و سیاسی باید برای انتخاب مدیرانی که می‌خواهند با او همراه و همکار شوند، اختیار عمل کامل داشته باشد. شما نمی‌توانید وزیر نفت باشید و با معاونان یا مدیرانی کار کنید که خلاف مسیر شما طی طریق می‌کنند. احتمالا بر پایه همین دیدگاه بود که با آمدن سیدمسعود میرکاظمی به وزارت نفت برخی از معاونان و مدیران ارشد این وزارتخانه از جمله مدیران شرکت‌های ملی صنایع پتروشیمی و گاز و اخیرا نیز شرکت ملی نفت، جای خود را به مدیران جدیدتر دادند. به عبارت دیگر از 4 شرکت کلیدی زیرمجموعه وزارت نفت، 3 شرکت شاهد تغییرات مدیریتی در راس بود که این تغییرات البته به صورت سلسله‌وار تا سطوح پایین‌تر این شرکت‌ها نیز ادامه پیدا خواهد کرد. اما بر این جابه‌جایی‌ها چند نکته مترتب است: نخست آن‌که همراه بودن یک مدیر با مدیران بالاتر از خود شرط لازم جابه‌جایی‌هاست، اما کافی نیست. به هر حال مدیر جدید باید مزیت‌هایی نسبت به مدیر سابق داشته باشد و نمی‌توان مدیری را به صرف همراه بودن در راس یک مجموعه عظیم که انبوهی از منابع دولتی و ملی را در اختیار دارد، قرار داد.