کپنهاگ ؛ ‌توافقی برای فرار از شکست

در حالی که پیش از آغاز نشست، همگان از آن به عنوان امیدی برای نجات زمین یاد می‌کردند ، اما با ادامه روند کنفرانس ، اختلاف کشورها بخصوص کشورهای پیشرفته و کشورهای در حال توسعه بیش از پیش خود را نمایان ساخت و در نهایت، منجر به این شد که در روزهای آخر، هیچ کس حتی در زمینه رسیدن به توافقی سیاسی امیدوار نباشد.

در آخرین ساعت‌ها بسیاری تنها ابراز امیدواری می‌کردند که توافقی نهایی مبنی بر انتقال ادامه مذاکرات به اجلاس 201 مکزیک حاصل شود، اما در آخرین روز و پس از جلسات فشرده‌ای که رئیس‌جمهور ایالات متحده و نخست وزیر چین به همراهی نخست وزیر برزیل و رئیس‌جمهور آفریقای جنوبی پشت سر گذاشتند، این 5 کشور موثر به توافقی شکننده دست یافتند که ضرورت محدود نگاه داشتن افزایش متوسط دمای زمین به اندازه کمتر از 2 درجه سانتی‌گراد و همچنین کمک‌های اقتصادی به کشورهای فقیر را شامل می‌شد.

این کمک شامل توافق بر سر کمک 30میلیارد دلاری به کشورهای در حال توسعه در طول 3 سال و کمک سالانه یکصد میلیارد دلاری به کشورهای فقیر تا سال 2020 برای مقابله با اثرات منفی گرمایش زمین بود.

اگرچه هنوز بحث‌ بر سر توافق همه اعضا درباره این توافق ابتدایی ادامه دارد، اما نتیجه این اجلاس چیزی نبود که مردمان جهان در انتظارش بودند. این نشست نشان داد تا رسیدن به فهمی اساسی از جایگاه سیاره زمین ، هنوز فاصله طولانی در پیش است.

هنوز سیاستمداران بین انتخاب سرنوشت اقتصادی کشورشان یا سیاره زمین تردید دارند، غافل از این‌که با انتخاب اقتصاد تنها زیستگاه خود را نابود می‌کنند، در حالی که با انتخاب زمین نه‌تنها سیاره را نجات می‌دهند که هزاران فرصت شغلی جدید به وجود می‌آورند و اقتصاد خود را نیز نجات می‌دهند.

آیندگان قطعا مذاکرات این چند روز را مرور خواهند کرد و از خود خواهند پرسید ما چگونه انسان‌هایی بودیم که نتوانستیم برای نجات آینده فرزندان خود از منافع کوتاه مدتمان چشم بپوشیم.

پوریا ناظمی