2 ‌برداشت ‌متفاوت ‌از ‌نگاهی ‌یکسان

تکواندوی ایران که چند ماه پیش قهرمانی جام‌جهانی را با مصدومیت بدهنگام چند ملی‌‌پوش شاخص خود به نایب‌قهرمانی تبدیل کرده بود، برای چندمین بار است که در یک قدمی رسیدن به قهرمانی جهان متوقف می‌شود. این بار تا‌ آخرین ساعات مسابقه‌ها، تیم ایران پیشتاز جهانی تکواندو بود، ولی در نهایت با حسرت تمام، نوزدهمین قهرمانی کره‌ای‌ها را به نظاره نشست. کشور ما قدرتمندترین حضور خود در جهان تکواندو را 6 سال پیش در مسابقه‌های جهانی گارمیش پارتن کرشن آلمان به نمایش گذاشت، جایی که مسابقه‌ها با 2طلای یوسف کرمی و مرتضی رستمی، 2 نفره هادی ساعی و بهزاد خداداد و تک برنز امید غلامزاده و نایب‌قهرمانی ما پایان یافت. 2 سال بعد و در رقابت‌های 2005 چین، 2 سال پس از آن در 2007 اسپانیا و امسال در مسابقه‌های دانمارک هم همین عنوان (نایب‌قهرمانی)‌ برای ما تکرار شد با این تفاوت که امسال تعداد مدال‌های ما بیشتر از دوره پیش بود که صاحب 2 نقره و یک برنز شده بودیم.

دیگر نایب‌قهرمانی ایران در رقابت‌های جهانی به مسابقه‌های سال 1999 ادمونتون کانادا و 2 طلای ساعی و افلاکی برمی‌گردد. رضا مهماندوست، سرمربی تیم ملی در پایان رقابت‌های 2 سال پیش خود را یکی از منتقدان جدی شیوه‌های مربیگری تمرینی و آماده‌سازی تیم ملی معرفی کرده بود، ولی او هم در رساندن ایران به نخستین عنوان قهرمانی تکواندوی جهان ناکام ماند.

مهماندوست که ماه‌ها تکواندوکاران را در اردوها و مسابقه‌ها هدایت کرده بود در برخورد با مشکلات، ناچار به جوانگرایی بیش از حد در تیمش شد آنقدر که تنها چهره باتجربه تیم اعزامی او به دانمارک، یوسف کرمی کاپیتان 26 ساله تیم بود. ناآمادگی ستاره‌هایی چون مهدی بی‌باک، امید غلامزاده و محمدرضا مهدی‌زاده در کنار مصدومیت‌های هادی افشار و بهزاد خداداد، در کنار اعلام بازنشستگی هادی ساعی، یک تیم کامل از ستاره‌های دنیای تکواندو را از دست سرمربی جوان تیم‌ ملی خارج کرد و از این نظر کسب چنین تعداد مدالی از رقابت‌های جهانی امسال توفیقی شایان برایش محسوب می‌شود بویژه آن‌که همین جوان‌ها با استفاده از تجارب بی‌نظیر شرکت در رقابت‌های جهانی، مهره‌های بسیاری کارآمد و خطرناک در رقابت‌های دوره بعد تلقی خواهند شد.

طلای محمدباقر معتمد در اولین حضور جهانی او، مهر تاییدی بر آینده درخشان او و دیگر پدیده‌های نوظهور تکواندوی ایران است. مشکل حمایت‌های همیشگی داوران از کره‌ای‌ها (صاحبان این رشته ورزشی در جهان)‌ و ضررهای بزرگی که از این نظر همواره بر تیم‌ ملی تکواندوی ما وارد آمده امسال هم شاید مهم‌ترین معضل در مسیر رسیدن به قهرمانی ایران تلقی شد که اوج آن در مبارزه رضا نادریان در فینال وزن سوم و مبارزه فرزاد عبدالهی در وزن ششم نمود پیدا کرد.

به هر حال، ماه آینده مجمع فدراسیون تکواندوی ایران مشخص می‌شود تا رئیس جدید این فدراسیون را تعیین کند، در حالی که حالا سال‌هاست ما استیلای بی‌چون و چرای کره‌ای‌ها را بر این رشته پذیرفته‌ایم، خود را بالاتر از دیگر کشورها می‌بینیم، دارای لیگی بی‌نظیر هستیم و در المپیک بهترین مدال‌هایمان را از این رشته صید می‌کنیم. در کنار اینها اما، تکواندوی بانوان کشورمان فاصله‌ای طولانی با تیم مردان دارد و به هیچ‌وجه به امتیازات یا مدال‌های آنها در عرصه جهانی نمی‌توانیم امیدوار باشیم. اینها همه اهالی تکواندو را به این جمع‌بندی می‌رساند که کشورمان در تکواندو صاحب سرمایه‌هایی بسیار ارزشمند است، ولی به رشدی یک پله‌ای نیاز دارد که بدون ایجاد تغییراتی جدی و سنجیده محقق نخواهد شد.

مجید عباسقلی