جستجو در حیات وحش با موجودات رباتیک

دانشمندان برای درک بهتر رفتار جانوران، تلاش می‌کنند تا ربات‌های داده جمع کن را بیش از پیش به ظاهر اصلی حیوانات شبیه کنند و از این راه همتایانی هوشمند چه از نظر پوشش ظاهری و چه از نظر طرز رفتار برای نمونه‌های واقعی حیات وحش ایجاد کنند. با این اوصاف، ربات‌هایی که به لباس حیوانات مورد نظر درمی‌آیند، می‌توانند بدون اطلاع آنها، به ثبت و ضبط جزئیاتی خصوصی و نادیدنی از سکونتگاه‌ها و طرز رفتار جانوران مشغول شوند؛ اطلاعاتی ارزشمند از جاهایی که تاکنون چشم بشر به آن باز نشده است.

کد خبر: ۲۸۷۶۱۷

دانشمندان درحال حاضر با استفاده از مقلدهای حیوانی هوشمند اقدام به رمزگشایی رفتار و ارتباط جانوران می‌کنند و این فرآیند را براساس نحوه واکنش واقعی جانوران به رفتارهای یک ربات مخصوص عملی می‌سازند.

از این ربات‌های حیوان نما می‌توان به زنبورهای عسل رباتیکی که اکسل مایکلسون در دانشگاه ساترن دانمارک ساخته، اشاره کرد. این زنبورهای عسل رباتیکی، برای آزمایش فرضیه معروفی که مدعی است زنبورها با استفاده از رقص به مراوده و برقراری ارتباط برای مسیرهای دستیابی به گل‌ها می‌پردازند، به کار گرفته شدند.این آزمایش در محیط تاریک و بدون نور یک کندو صورت گرفت تا حضور این غریبه عجیب و غریب سایر زنبورها را متوجه خود نکند. سارا پارتن، محقق کالج همپشایر نیز رباتی در هیات یک سنجاب خاکستری ساخته است که از سیگنال‌های صوتی و تصویری استفاده می‌کند تا ارتباط بین سنجاب‌های صحرایی واقعی را بهتر درک کند. همچنین یکی از محققان جوان دانشگاه کالیفرنیا برای مطالعه رفتار سنجاب‌ها در مواجهه با مارها و موش‌های صحرایی از یک سنجاب خاکی کالیفرنیایی استفاده کرد. مارمولک‌ها از دیگر حیواناتی هستند که اشکال رباتیک آنها ساخته شده است. املیلا مارتین، استاد دانشگاه ایندیانا، برای مطالعه واکنش مارمولک‌ها نسبت به جلب توجه جنس مخالف و همچنین رفتارهای تهاجمی‌ از رباتی که شبیه مارمولک است، استفاده می‌کند.

توسعه ربات‌هایی در هیات جانوران برای مطالعه بهتر رفتار آنها، در حالی انجام می‌شود که عکس این قضیه نیز صادق است و ربات‌هایی که با الهام و استفاده از زیست‌شناسی جانوران ساخته می‌شوند، برای کمک به انسان‌ها به کار می‌روند. انسان‌ها می‌توانند ماشین‌هایی مهندسی کنند که با دقت شگفت‌انگیزی از زیست‌شناسی جانوران تقلید می‌کند، اما این ربات‌ها ویژگی مهمی‌ دارند که در طبیعت وجود ندارد: آنها برای ما کار می‌کنند. دانشمندانی که رفتار و حرکت جانوران را مطالعه می‌کنند، حشرات و مرغان رباتیکی را توسعه بخشیده‌اند که می‌توانند هر کاری را از پایش و تجسس گرفته تا اکتشاف فضا انجام دهند: ژول بات، پاهای ملخی ندارد ولی می‌تواند مثل ملخ بپرد. این ربات کروی شکل که زاییده خلاقیت آرمور از دانشگاه باث است، می‌تواند به خاطر اسکلت فنری سبک و قابل ارتجاع خود در میان زمین پستی و بلندی‌های ناهموار بغلتد و از روی موانع کوچک بپرد. این ربات ملخی به ریز موتورهایی متکی است که با حرکت چرخشی خود فنرها را سفت و جمع می‌کند و با آزاد کردن آن، موجب پرتاب ربات از روی زمین تا ارتفاعی نزدیک به 60 سانتی‌متر می‌شود. قابلیت مانور و دوام بالای این ربات جهنده، می‌تواند آن را به طرح جالب توجهی برای ادوات سیار و گشتزن در سایر سیارات تبدیل کند. در ساخت این ربات از فناوری چاپ سریع رایانه استفاده شده که قسمت‌های مختلف با چاپ شدن لایه‌ای از پلاستیک بر لایه دیگر برای ایجاد شیء 3 بعدی شکل می‌گیرند.

دانشمندانی که رفتار و حرکت جانوران را مطالعه می‌کنند موجودات رباتیکی را به کار می‌گیرند تا هر کاری را از تجسس گرفته تا اکتشاف درفضا انجام دهند

ربو سویفت، نام ربات فرز و سریعی است که با الهام از پرنده‌ای چابک به همین نام (باد خورک) که تقریبا تمام عمرش را در پرواز می‌گذراند، ساخته شده است. این مرغ رباتیک در واقع یک میکرو هواپیمای پرنده شکل با قدرت مانور و جابه‌جایی بسیار بالاست. مکانیسم میل رابط، به خلبان اجازه می‌دهد تا در حال پرواز حرکت رفت و برگشتی سریع بال‌های ربات را تنظیم کند و این عملکرد مشابه روشی است که یک مرغ باد خورک هنگام شکار حشرات به بال‌های خود می‌دهد.

طرح هندسی بادخورک رباتیک ظاهری پرنده مانند به آن داده که برای جاسوسی پرندگان در آسمان کار تشخیص آن را دشوار می‌کند. در حال حاضر، محققان روی تونل‌های باد و توسعه این ربات برای تجمیع سامانه جی. پی. اس و دوربین‌های حساس اضافی کار می‌کنند تا این مرغ رباتیک را قادر به اوج گرفتن خودکار کنند.

محققان دانشگاه واشنگتن نیز موفق شده‌اند 3 ماهی رباتیک بسازند که می‌توانند ضمن شنا در زیر آب، با هم ارتباط برقرار کنند. این ماهی‌های رباتیک که به همتایان واقعی حیات وحش خود بسیار شبیه‌اند، برای حرکت به باله‌هایشان متکی هستند. قزل‌آلای 5 کیلویی غیرخوراکی می‌تواند به ردیابی اهداف شناور یا توده شده زیر آبی همچون محدوده‌های آلودگی یا ماهیان دشوار برای کنترل و ردیابی کمک کند. مدل‌سازی یک ربات از روی مگس خانگی که حدود 8 میلیمتر طول دارد و عمرش به یک ماه هم نمی‌رسد، کار دشواری است، اما پس از یک دهه تلاش، محققان دانشگاه‌هاروارد موفق به توسعه ریزرباتی با کارکرد مشابه مگس شده‌اند که با وزن 60 میلی‌گرمی ‌و طول بال 3 سانتی‌متری، ماشین ایده‌آلی برای عملیات امداد و نجات در میان آوار یا دستیابی به مکان‌های غیرقابل نفوذ برای مقاصد شناسایی محسوب می‌شود؛ البته برای تکمیل چنین ماشین پرواز کوچکی، محققان نیاز به الحاق حسگرهای همراه، کنترل‌های پرواز و باتری‌هایی به این مگس رباتیک دارند. آکواژلی و ایرژلی، نام 2 رباتی‌ است که با الهام از حرکت موجدار ستاره دریایی، تولید شده‌اند.

این ستاره دریایی رباتیک کنترل از راه دور، به یک محفظه خلا انباشته از گاز هلیم ‌متکی است که موجب شناور ماندن آن می‌شود و نیروی حرکت خود را تنها از 2 باتری ترکیبی پلیمری یون لیتیمی‌ می‌گیرد و به 11 دیود نوری مادون قرمز مجهز است که امکان ایجاد ارتباط با سایر ستاره‌های دریایی رباتیک و همچنین ایستگاه شارژ را فراهم می‌کند.

توسعه مدل هوابرد این ربات شناور، گامی ‌به سوی هوانوردی «سبک‌تر از هوا» محسوب می‌شود که ذهن محققان را به خود مشغول کرده است.