سحرخوانی نوش‌‌آبادی‌ها در رمضان

هر چند که این دو سنت تا به امروز تا حدودی فراموش شده است، اما هنوز طنین سحرخوانان نوش‌آباد، سکوت شب را می‌شکند تا عارفانه‌های زمینیان راهی به آسمان بگشاید. سحرخوانان نوش‌آباد، حدود 5/1 ساعت قبل از اذان صبح، به بام منزل یا ماذنه مسجد رفته و به خواندن اشعاری در مدح اهل بیت(ع)‌ و ادعیه صحیفه سجادیه می‌پردازند که این سحرخوانی تا 45 دقیقه طول می‌کشد. سپس به منزل رفته و بعد از صرف سحری برمی‌گشتند و در فاصله 30 دقیقه دعای سحر را می‌خواندند. علی چاوشیان که صدای سحرخوانی‌اش از مسجد امام حسین(ع)‌ نوش‌آباد به گوش می‌رسد، می‌گوید: بیش از 60 سال است که سحرخوانی می‌کنم، این میراث پدری‌ام است.

او می‌گوید: به مرور زمان تعداد سحرخوانان کم شده‌اند و حالا تعدادشان کمتر از انگشتان یک دست است، اما سحرخوانی یک عشق است که باید در دل رسوخ کند.

عبدالله عبداللهی، سیدمهدی نقوی و حاج سیدحسین عمارتی، با وجود کهولت سن، در همه این سال‌ها، از بام منزل خود، سحرخوانی می‌کنند و حتی سرمای استخوان سوز زمستان کویر هم، تسلیم اراده بلند و طنین آسمانی آنها شده است.

صدای استاد حسن نجارزاده، به سنت اجدادش، از ماذنه مسجد امام علی(ع)‌ هر سحرگاه به گوش اهالی رمضان می‌رسد. هنوز هم همسایگان مسجد جامع با خاطره سحرخوانی حاج میرزا حلاج‌زاده و حاج میرزا عبادی، روزه می‌گیرند. امروزه که در هجوم رسانه و تکنولوژی، ارتباط انسان‌ها از فرسنگ‌ها راه به سهولت یک دکمه میسر شده است و به کمک بلندگو می‌‌توان صداها را به همه جا رساند، هنوز که هنوز است سحر مردم نوش‌آباد در طنین موذن پیر طراوت می‌گیرد. اگر یک رمضان در نوش‌آباد باشی، آن هنگام که در سیاهی و سکوت شب، طنین «الهی انت دعوتنی الیک...» سحرخوانان را به گوش بشنوی، آنچنان خلسه‌ای تو را در خود می‌گیرد که ناخودآگاه همنوای موذن می‌شوی «من این لی الخیر یا رب، ولا یوجد الامن عندک...»