ناتو به دنبال فرار از انتقادها

سرانجام ناتو در سایه مبارزه با تروریسم در سال 2001 به افغانستان لشکرکشی کرده و در اشغال این کشور مشارکت کرد تا اولین ماموریت خارج از اروپا را اجرایی کند. اکنون 8 سال از این حضور می‌گذرد و ناتو همچنان برای رسیدن به اهداف خود با چالشهای بسیاری مواجه است. نکته قابل توجه در تحرکات ناتو در این کشور مواضع و اقدامات آن پس از حملات هوایی به منطقه قندوز و کشتار غیرنظامیان به واسطه بمباران دو مخزن سوخت است. در شرایطی که پیش از این ناتو و نیروهای آمریکایی همواره تلاش می‌کردند بر جنایتهای مشابه نظیر بمباران چندین عروسی سرپوش گذارند در اقدامی قابل توجه از یک سو ژنرال مک کریستال فرمانده نیروهای ناتو در افغانستان و از سوی دیگر بسیاری اعضای اروپایی ناتو با تایید این کشتار خواستار بررسی ابعاد آن شدند.

هرچند که آنان ادعا می‌کنند این اقدام در چارچوب سیاستهای بشردوستانه و دگرگونی در سیاستهای ناتو است اما در حقیقت این عمل برگرفته از چالشها و مشکلات آنان است که این امر را به آنها تحمیل کرده است. اولا عملکرد 8 ساله اشغالگران موجی از نارضایتی را در میان مردم افغانستان به همراه داشته که به گفته ناظران سیاسی و نظامی در صورت استمرار پیامدهای سنگینی برای ناتو به همراه دارد. اکنون ناتو با پذیرش مسئولیت کشتار و بررسی پرونده سعی در احیای جایگاه خود در میان افغان‌ها را دارد.

ثانیا افشای ابعاد جنایات ناتو و آمریکا در افغانستان از سوی نهادهای بین المللی و سازمان ملل هزینه‌های بسیاری برای اشغالگران داشته است. آنها این بار با پذیرش مسئولیت و بر عهده گیری تیم تحقیق به نحوی از ورود سایر نهادهای تحقیقاتی به این عرصه جلوگیری و خود مسئولیت این امور را در دست می‌گیرند تا از افشای ابعاد دیگری از جنایتهایشان جلوگیری کنند. ثالثا ملتها و برخی دولتهای عضو ناتو از فرایند کنونی ناتو در هراس بوده و بعضا خواستار خروج از افغانستان هستند. ناتو با اعتراف به برخی حقایق افغانستان سعی در کاهش انتقادهای داخلی که به دلیل پنهان کاری حقایق جنگ رو به افزایش است، دارند. این نکته قابل توجه است که «راسموسن» دبیر کل جدید ناتو نیز به دنبال چهره‌ای مردمی در میان افکار عمومی است که در لوای این حقیقت گویی پیگیری می‌شود.

براین اساس می‌توان گفت که ناتو برای سرپوش نهادن بر جنایتها و عملکردهایشان در سایر نقاط افغانستان و مقابله با انتقادهای داخلی و جهانی به این امر روی آورده‌اند تا شاید ضمن جلوگیری از فروپاشی داخلی از افزایش اعتراض‌های مردم افغانستان جلوگیری کنند.

قاسم غفوری