در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
جنگ طلبی امریکایی ها، آزادی مدنی را هم محدود کرد
از روزهای پس از 11سپتامبر 2001 ، وضعیت امنیتی فوق العاده ای در امریکا برقرار شد که بسیاری از عرصه های آزادی بیان را محدود کرد.
امریکایی ها کشور خود را مرکز دمکراسی می دانند ، آیا محدودیت هایی که دولت امریکا بر رسانه های این کشور اعمال می کند، تهدیدی برای دمکراسی محسوب نمی شود؛
بله ، هرگونه محدودیت برای آزادی رسانه هاو استقلال آنها در خبررسانی صحیح ، برای دمکراسی تهدید بزرگی است ، آن هم در زمانی که برای مقابله با نحوه پوشش اخبار و مقابله با جنگ در امریکا حزب مخالفی وجود ندارد. هم اکنون امریکا به یک کشور تک حزبی تبدیل شده است و تنها یک هدف را دنبال می کند. حزب جمهوریخواه ، هم مجلس نمایندگان و هم سنا را به کنترل خود درآورده است . شاخه اجرایی دولت و قوه قضاییه و دادگاه عالی هم در تسلط جمهوری خواهان محافظه کار است ؛ آنها آنچنان قدرت پیدا کرده اند که گویی دولت امریکا تنها یک حزب دارد و حزب دمکرات هم به حزبی رام تبدیل شده و نفوذ چندانی ندارد. وضعیت حزب دمکرات به حدی وخیم است که حتی در شرایطی که حزب جمهوریخواه آنچنان محبوبیت مردمی ندارد و طرفداران خود را از دست داده ، هم نمی تواند برای حزب جمهوریخواه یک رقیب جدی باشد. مردم حق دارند دارای رسانه ای مستقل باشند که فسادهای دولت را گوشزد کند و دروغها را برملا سازد اما متاسفانه امریکایی ها دارای چنین رسانه ای نیستند. وضعیت به گونه ای است که حرفه ای ترین گزارشگران ما در رسانه های دولتی و یا در رسانه هایی که مورد حمایت دولت هستند، جایگاهی ندارند. این روزنامه نگاران مستقل مجبورند با شبکه یا روزنامه ای که بیننده یا خواننده زیادی ندارد، همکاری کنند. در امریکا آنهایی که قدرت را در اختیار دارند، آزادی های قانونی ما را نقض می کنند و امریکایی ها هم به این سیستم خوگرفته اند و از ماهیت آن مطلع نیستند و دولت هم از آشکار شدن ماهیت اصلی آنها جلوگیری می کند. مردم امریکا نمی دانند که چنین کنترلی بر رسانه ها اعمال می شود و این کنترل تهدیدی برای آزادی مطبوعات و آزادی بیان است . شما اگر روزنامه های آلمان ، فرانسه و انگلیس را بخوانید، ماهیت سیاست های امریکا بیشتر برایتان روشن می شود تا این که روزنامه ای امریکایی ، مثلا نیویورک تایمز را بخوانید.
به نظر شما برخورد رسانه های امریکایی در زمان جنگ ویتنام با زمان کنونی یعنی جنگ با عراق چه شباهت ها و تفاوت هایی داشته است؛
پنتاگون فکر می کند علت شکست امریکا در جنگ ویتنام تنها بدین جهت بود که پوشش خبری رسانه ها، با سیاست های دولت همسو نبود اما به نظر من آنها اشتباه می کنند؛ اگر به عقب برگردید و نحوه پوشش خبری رسانه ها را در آن زمان بررسی کنید، متوجه می شوید که در آن زمان هم رسانه ها همسو با سیاست های دولت پیش می رفتند و از آن حمایت می کردند. گزارشگران در آن زمان هم ، دوست داشتند امریکا در جنگ پیروز شود و تا مدتها فکر می کردند که امریکا باید جنگ را ادامه دهد. در واقع دلیل شکست امریکا در آن جنگ ، مسائل نظامی و اقتصادی بود نه رسانه ها، البته تفاوت هایی هم وجود داشت ؛ این بود که گزارشگران در جنگ ویتنام اینچنین کنترل نمی شدند و آزادتر بودند. در زمان جنگ ویتنام بیشتر رسانه ها از گزارشگران خود حمایت می کردند ، اما در جنگ با عراق چنین امری وجود ندارد و اگر گزارشگری بخواهد درخصوص موضوعی که دولت صلاح نمی داند ، گزارش تهیه کند ، یا اصلا آن را پخش نمی کنند یا این که خبرنگار را با انتقاد زیادی روبه رو خواهند کرد و تهیه کننده آن گزارش ، به پخش تبلیغات به نفع دشمن متهم می شود. بنابراین در عملکرد رسانه ها در مقطع کنونی در مقایسه با دهه 1960 یا 1970 ، تغییرات عمده مشاهده می شود. در دهه 1960یا 1970 ، رسانه ها مستقل تر عمل می کردند، ولی هم اکنون در سلطه دولت و ثروتمندان هستند و به همین خاطر فاسد هستند و نمی توان به آنها اطمینان کرد.
آیا تنها در زمان جنگ است که توازن بین امنیت ملی و حق مردم برای دانستن از بین می رود؛
در زمان جنگ همواره این خطر وجود دارد که آزادی های مدنی مردم نقض شود. این خطر در زمان جنگ بسیار بیشتر است ؛ چه جنگ سرد باشد و چه جنگ نظامی . در زمان جنگ مردم معمولا در برابر مسوولان تسلیم می شوند و می گویند شما درست می گویید ، فقط کاری کنید که ما ایمن بمانیم در زمان جنگ بسیار ساده تر است که مردم را فریب داد.
پس برای این است که دولت امریکا این همه بر طبل جنگ می کوبد.
درست است .
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
