ملیسا لئو، بازیگر فیلم رودخانه یخ‌زده و نامزد اسکار 2009

نقش مادران دردمند را بازی می‌کنم

برای بسیاری از بازیگران سینما، به دست آ‌وردن نقش اول ممکن است حتی یک یا 2 دهه به طول بینجامد. چنین بازیگرانی تنها این شانس را دارند که نقش‌های دوم و فرعی را بازی کنند و به نوعی خودشان را نشان دهند. معدودی از این بازیگرها دیگر به نقش دوم بودن عادت می‌کنند و اتفاقا بسیار هم موفق هستند.

کد خبر: ۲۵۷۹۹۵

کریستوفر نولان یا دنیس هوپر مدت‌هاست این‌گونه‌اند و کارشان نیز همواره جلوه‌گری داشته است. این مساله درباره بازیگران زن اما متفاوت است و حتی می‌تواند منجر به حذفشان شود، چرا که مدام چهره‌های جدید به میدان می‌آیند. در میان هنرپیشه‌های زن که عمدتا نقش‌های دوم را بازی کرده‌اند ملیسا لئو می‌تواند مثال بسیار مناسبی باشد.

بازیگر نقش ری ادی در فیلم «رودخانه یخ‌زده» از آن دست هنرپیشه‌هایی است که مدت‌های طولانی برای گرفتن نقش اول صبوری پیشه کرده بود تا با این فیلم توانست تا نامزدی دریافت اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن در سال 2009 پیشرفت کند؛ هرچند این ارتقا و تثبیت در 49 سالگی وی باشد. آنچه در پی می‌آید گفتگویی با ملیسا لئو است. بخوانید.

سال‌ها تجربه و حضور شما در سینما بالاخره به آنجایی رسید که مدت‌ها منتظرش بودید. پس دیگر در این عرصه آرزویی ندارید؟

برای من همه چیز از اول شروع شده است. به تعبیر شما رودخانه یخ‌زده اولین فیلم من نیست. این تولدی برایم به حساب می‌آید. پس باید آرزوهای زیادی برای بازیگری در سینما داشته باشم.

شما امسال در «قتل موجه» فقط در یک سکانس بسیار کوتاه بازی کردید. این نوع حضور را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ در حالی که این فیلم را پس از رودخانه یخ‌زده کار کردید.

قتل موجه (Righteous Kill) نه برای من که برای تک‌تک بازیگران این فیلم، طرحی معمولی نبود. رابرت دنیرو و آل پاچینو پس از دهه‌ها انتظار همه اهالی سینما، کنار هم قرار می‌گرفتند و طبیعی بود که این طرح حتی یک کار ملی نام بگیرد. در ضمن من این شانس را داشتم که در آن حضور کوتاه کنار آل پاچینو باشم. این فیلم و همین بازی خیلی کوتاه برایم یکی از پر ارج‌ترین افتخارها بود و جالب‌تر این که امسال با رابرت دنیرو هم همبازی شده‌ام.

کاراکتر ری در رودخانه یخ‌زده به نظر تماشاگران و منتقدان بسیار واقع‌گرایانه از کار درآمده است. به گونه‌ای که به نظر می‌رسد خودتان سال‌ها در سرزمین موهاک بوده‌اید و با سختی‌های آنجا دقیقا آشنایید.

من خودم متولد و بزرگ شده نیویورک هستم؛ اما خود نیویورکی‌ها هم شاید نمی‌دانند آن بالای شهرشان سرزمین موهاک قرار دارد که به ایالت کبک وصل می‌شود. من پیش از آغاز کار مدتی آنجا ماندم تا با شرایط آشنا شوم. جالب این که حتی خود هیستی آیام (بازیگر نقش دختر سرخپوست، لیلا)‌ هم متولد آنجا نیست، اما کارش به عنوان یک سرخپوست عالی بود.

در فیلم‌های «21 گرم»، «سه بار خاکسپاری استرادا» و چند کار دیگر و حتی نقش‌های تلویزیونی‌تان بویژه کارهای دهه اخیر، شما به نحوی نقش زنان دردمند را ایفا می‌کنید. این تحلیل را می‌پذیرید؟

خب شاید این یک اتفاق باشد، اما به شخصه اعتقاد دارم برای کاراکتر ماریان جوردن در فیلم 21 گرم یا نقش راشل در فیلم 3 بار خاکسپاری استرادا، فقط نقش یک زن یا مادر دردمند را بازی نمی‌کنم. مادری هستم که برای بهبود وضعیت زندگی‌اش و محافظت از خانواده نه‌تنها باید مدیریت کند که حتی باید با سختی‌ها بجنگد.

در قتل موجه چه؟

در مورد این فیلم بله. این حقیقت دارد. کاراکتر شریل بروکس در قتل موجه حقیقتا یک مادر و یک زن دردمند و حتی قربانی است. من سعی کردم در آن لحظات کوتاه این 2 ویژگی را به خوبی ارائه کنم. او یک قربانی است. او قربانی سیستم قضایی آمریکاست؛ جایی که پلیس و این سیستم نمی‌توانند از او و دخترش محافظت کنند و او مجبور است قاتل و متجاوز به دخترش را بی‌گناه معرفی کند.

در حقیقت انتظار داشتید رودخانه یخ‌زده دیده شود؟

سناریویی که کورتنی (هانت)‌ نوشته بود و برایش هم نامزدی اسکار را به دست آورد، نوشته‌ای نبود که همیشه به دستتان برسد. انگار از آسمان برایم هدیه‌ای از طرف خداوند آمده بود. سال‌ها می‌گذرد تا یک کار فوق‌العاده شما را انتخاب کند، نه این که خودتان بروید سراغش. اتفاقی که البته یا شاید در مورد فیلم 21 گرم هم برایم رخ داد. من به سناریوی کورتنی اعتقاد داشتم و تمام توانم را برای ایفای نقش ری به کار گرفتم. بله، من اطمینان داشتم که مخاطبان رودخانه یخ‌زده این کار را پیدا خواهند کرد و فیلم را می‌بینند.

پس با این حساب برای اسکار 2009 و جوایز دیگر هم فکرهای زیادی داشتید. چقدر امیدوار بودید نامزد اسکار 2009 باشید؟

من به نظر اعضای آکادمی اسکار احترام می‌گذارم. اگرچه باید بگویم آنقدر که دیده شدن فیلم برایم ارجح بود و غرق در آن بودم به اسکار فکر نمی‌کردم، اما خب وقتی نامزد شدنم قطعی شد معلوم است که بی‌اندازه خوشحال شدم. باید اعتراف کنم در مورد 21 گرم انتظار داشتم نامزد شوم، اما یادتان است که در غربال آخر (ابتدا 50 نفر انتخاب می‌شوند سپس 5 نامزد گزینش می‌شوند)‌ کنار رفتم.

درباره کارهای بعدی‌تان اشاره کردید که باز هم با رابرت دنیرو همبازی می‌شوید. برای سال 2009 آیا واقعا شما در 10 یا 12 فیلم حضور دارید؟

بله، فیلم «همه خوبند» تجربه گرانبهایی است که این شانس را پیدا کردم در کنار رابرت دنیرو کار کنم؛ فیلمی که برای نوامبر امسال به اکران می‌رسد. در فیلم‌های دیگر بجز «تصویر استپانی» در نقش استپان و فیلم جوان بالغ در نقش شارون که نقش‌ اول هستند، حضورهای فرعی خواهم داشت.