پرسپولیس و ضرورت اصلا‌حات

بی‌شک مغز فرماندهی پرسپولیس در این فصل دچار مشکل بود و روشن شد که صرف چک سفید کشیدن نیز نمی‌تواند برای تیم پرقدمت و پرطرفدار پرسپولیس افاقه کرده و چاره‌ساز باشد. امروز که جدایی حسین هدایتی ثروتمند از هیات مدیره قطعی شده، باید گفت که اتفاقا چک‌های او نه تنها دردی از پرسپولیس دوا نکرد، بلکه در خیلی از جاها پرسپولیس را به چالش‌های مدیریتی و آتش اختلافات انداخت تا این جنگ پنهان قدرت، از تیم پرمهره  پایتخت، تیمی درجه 2 و نیم‌بند بسازد. واقعا حیف از این همه پولی که امسال در دامن پرسپولیس ریخته شد؛ پول‌هایی که یکعده صرفا می‌خواستند پزش را بدهند تا تیمی که می‌بایست مدافع قهرمانی لیگ برتر باشد و در عرصه آسیا نیز نماینده‌ای شایسته‌ برای فوتبال ایران، به حال و روزی بیفتد که شاید از منظری، هواداران دوآتشه تیم تاکنون نظیرش را ندیده بودند. آنان معتقدند در زمان مصطفی دنیزلی، پرسپولیس هر چند می‌باخت، اما با آن بازیکنان و پتانسیل تیمی، زیبا بازی می‌کرد و هیچ‌کس نیز به خود اجازه نمی‌داد با شعار از روی سکوها، معترض عملکرد این مربی شناخته شده ترک شود. داریوش مصطفوی به عنوان یک مدیر شناخته شده، اولین قربانی این جنگ مدیریتی بود تا به دنبال او نیز عباس انصاری‌فرد  که به نوعی انتخاب رئیس هیات مدیره (هدایتی) بود  بعد از مدت کوتاهی، حرفش بی‌خریدار شده و پایه‌های قدرتش سست شود.

اگرچه بازگشت به گذشته و مرور آنچه بر سرخ‌ها گذشته التیام‌بخش نیست، اما باید از آن درس گرفت و تلاش کرد تا با وارد ساختن افراد خبره و کاردان در مسائل مدیریتی باشگاهی بزرگ چون پرسپولیس، این تیم را در مسیر احیا به جلو هدایت کرد. وینگادا مقصر بوده، اما در جای خود و نباید کسانی که در رقم زدن چنین اوضاع و احوالی برای پرسپولیس مقصر هستند، از مسوولیت خویش شانه خالی کنند و توپ ناکامی‌ها را به زمین دیگری بیندازند.