تحول جدید در درمان آسم با ابداع شیوه ام.آر.آی

افراد مبتلا به این بیماری از حملات یا دوره‌های شدیدی هنگام وارد شدن هوا به داخل ریه‌ها و دشواری در تنفس رنج می‌برند. این حملات زمانی بروز می‌کنند که مجاری هوایی در ریه‌ها بر اثر عوامل خاص محیط زیستی دچار بیش‌فعالی شده و سپس ملتهب و مسدود می‌شوند. این حمله‌ها شبیه کشیدن نفس عمیق در هوای بشدت سرد در زمستان و بهار است. در این حالت نفس کشیدن سخت‌تر شده و باعث بروز آسیب‌دیدگی می‌شود. به این ترتیب با نفس کشیدن صدای خس‌خس یا سوت از ریه‌ها شنیده می‌شود.

آمارها گویای آن است که هر سال بین 5 تا 7 درصد به میزان شیوع آسم افزوده می‌شود.

بیماری آسم، بیماری مهمی است که امکان دارد باعث ناتوانی افراد شود، به نحوی که سالانه بیش از 15 میلیون نفر در جهان به همین علت دچار از کارافتادگی می‌شوند. آمار شیوع آسم در کشور ما نیز رو به رشد است به نحوی که این میزان بین 5 تا 15 درصد در کشور می‌رسد. به عبارت دیگر چیزی در حدود 6/5 میلیون نفر در ایران مبتلا به آسم هستند.

این آمار در کشورهای دیگر جهان متفاوت است، به عنوان مثال در کشورهای آفریقایی میزان شیوع آسم حدود یک درصد و در کشورهای اقیانوسیه به 35 درصد می‌رسد. در سال‌های اخیر، دانشمندان با انجام پژوهش‌های مختلف تلاش زیادی کردند راه‌های درمان آسم را که مهم‌ترین علت بروز آن می‌تواند آلودگی هوا باشد، کشف کنند. بالاخره پس از سال‌ها تلاش، گروهی از دانشمندان دانشگاه کوئینزلند روش جدیدی را برای تهیه تصویر از ریه افراد کشف کرده‌اند که این پیشرفت علمی می‌تواند در درمان بیماری آسم تحول چشمگیری ایجاد کند. این دانشمندان در واقع گاز هلیوم فوق مغناطیسی برای استفاده در روش عکسبرداری ام.آر.آی را تولید کرده‌اند. این سیستم، گاز کافی برای فرد تولید می‌کند که آن را استنشاق و در نتیجه تصویری از مجاری تنفسی فرد ایجاد کند.

دکتر مارلیز فریز، دانشمند اصلی این پژوهش دراین‌باره اظهار کرد: گازی که در این روش استفاده می‌شود گاز هلیوم است. این گاز بی‌اثر است، رادیواکتیو نیست و با بدن انسان واکنش نشان نمی‌دهد، بنابراین برای استنشاق بی‌خطر است.

این نوع تصاویر بسیار مفید هستند، چون ما می‌توانیم اطلاعات سودمندی را درباره جریان گاز در ریه‌های بیمار و نفس کشیدن به دست آوریم. بعلاوه این روش می‌تواند نشان دهد چطور گازها در ریه انسان جاری می‌شوند و آیا مناطقی در ریه‌ها وجود دارند که به طور طبیعی یا غیرطبیعی هوا را تهویه کنند یا این‌که اساسا چنین مناطقی در ریه وجود ندارد.

این فناوری برای انجام تحقیقات روی بیماری‌هایی چون آسم کاربرد قابل توجهی خواهد داشت. دانشمندان معتقدند وقتی تصویربرداری از ریه یا دیگر نواحی بدن صورت می‌گیرد که میزان آب در این قسمت‌ها کمتر است، استفاده از روش معمول ام.آر.آی در این موارد کاربرد مناسبی ندارد.