وظیفه اصلی روتر آن است که دو زیرشبکه2 را بهیکدیگر متصل کند که لزوما از نظر فیزیکی مستقیما بهیکدیگر متصل نیستند. معمولا از اصطلاح سوییچ لایه3 نیز برای روتر استفاده میکنند، اما سوییچ کردن اصطلاح غیرفنی و بازاری است و بهتر است به تکرار آن اتکا نشود.
روتر با هاب4تفاوت دارد. هرچند که هابها میان دو شبکه مختلف قرار میگیرند، اما هیچ مسیریابیای صورت نمیدهند و تنها بستهها را از یک شبکه به شبکه دیگر میفرستند.
روترها در سطوح مختلفی فعالیت میکند:
– سطح کنترلی، که روتر یاد میگیرد بهترین مسیر خروجی برای بسته ورودی چیست.
– سطح انتقالی، که روتر در آن مسوول روند کامل ارسال یک بسته دریافتی از منبع منطقی به مقصد منطقی است.
مشخصات کلی
روترها معمولا سیستم عامل، حافظه جانبی، حافظه فلش و حتی یک یا چند پردازشگر مخصوص بهخود را دارند. همچنین روترها حداقل دو رابط شبکه دارند.
روترهای سطح بالا چندین پردازشگر دارند و محاسبات موازی بسیاری انجام میدهند. در مواقعی که هزینهمهمتر از سرعت انتقال داده است، مثلا برای ارائه سرویسهای اینترنت خانگی، از روترهای سادهتری استفاده میشود. حتی میتوان یک کامپیوتر معمولی را با کمک نرمافزارهایی چون SmoothWall، XORP یا Quagga به یک روتر بدل کرد.
الف– سطح کنترلی
در یک جمله اگر سوییچهای شبکه را خیابان فرض بگیریم، در اینصورت روترها مثل تقاطعاند.
روترهای کنترلی ساختاری به نام جدول مسیریابی5 را میسازند. این جدول در سطح انتقال برای یافتن رابط خروجی بسته داده شده، کاربرد پیدا میکند. بسته به نوع روتر، سطح کنترل تا چندین ساختار مختلف برای انتقال بسته (FIB)6 ایجاد میکند. جداول مسیریابی با آخرین مکانیسمهای کنترل خود را بهروز میکنند. در صورتیکه از جداول انتقال برای دسترسی سریع اطلاعات لازم برای واسط خروجی استفاده میشود.
ب– سطح انتقال (یا سطح داده)
برای عملکرد صحیح انتقال بستههای پروتکل اینترنت )(IP، طراحی روترها بهگونهای است که حداقل اطلاعات لازم را در هر بسته نگه میدارد. وقتی یک بسته انتقال داده میشود، دیگر روتر نباید اطلاعات آماری آن را در خود نگهدارد. این وظیفه نقاط مبدا و مقصد است که چنین اطلاعاتی را نگهدارند.
تصمیمات انتقالی در روتر شامل تصمیماتی میشوند که در لایههایی جدای لایه 3 مدل OSI گرفته میشوند. روترهایی که بر مبنای لایه ارتباط7 داده مدل OSI(لایه دوم) به انتقال داده میپردازند، پل8 نامیده میشوند. در بازار به آن سوییچ لایه2 هم میگویند، اما سوییچ لایه2 تعریف دقیقی نیست.
روترها معمولا انتقال اطلاعات درون سازمانی، بینسازمانی و اینترنت را انجام میدهند. بسته به نوع شبکه از روترهای بزرگ یا کوچک استفاده میشود.
روترهای اتصال اینترنت
روترهایی که برای مصارف سازمانها و سرویسدهندگان بهکار میروند اطلاعات را از طریق «پروتکل دروازه مرزی9» انتقال داده را انجام میدهند که خود انواع مختلفی دارند:
– روترهای فعال در لبهها: درست در مرز شبکه یک سرویس دهنده قرار میگیرند تا با سرویسدهنده دیگر یا شبکه بزرگتر بیرونیای ارتباط برقرار کنند.
– روترهای فعال در سمت مشترکان: درست در مرز شبکه سرویسگیرندگان قرار میگیرند، سرویس گیرنده میتواند یک روتر فعال در لبه دیگر یا مشتری خانگی باشد.
– روترهای بین مرزی: که چند سرویسدهنده را به یکدیگر متصل میکند، این روتر با روترهای دیگر در شبکههای سرویسدهنده در ارتباط است و نشستهایی را بین همدیگر تبادل میکند.
– روتر مرکزی: روتریست که درست در شاهراه اصلی شبکه محلی قرار میگیرد.
اینترنت، شاهراهاصلی (زیرساخت ™ ستون فقرات 10 شناخته شدهای ندارد، اما با وجود این، چندین سرویسدهنده بزرگ هستند که در کنار هم، هسته اصلی اینترنت را تشکیل میدهند. این سرویسدهندگان از تمام چهار روتری که شرحشان از نظرتان گذشت، استفاده میکنند.
دروازههای مقیم در مقایسه با روترها
دروازههای مقیم11(که معمولا به آنها روتر میگویند) در بیشتر خانهها برای اتصال به خدمات پرسرعت استفاده میشود. روترهای خانگی معمولا قابلیت اتصال به سازمانها را از طریق شبکههای مجازی خصوصی12 دارا هستند.
کارکرد این دروازهها مشابه روترهاست، اما این دروازهها علاوه بر مسیریابی، از پورتها هم استفاده میکنند. این دروازهها به جای اتصال چند کامپیوتر به یک شبکه دیگر، کاری میکنند که طی آن، از بیرون شبکه، تنها یک کامپیوتر بهنظر میآید و بعد عملیات توزیع بستهها داخل شبکه انجام میشود.
پینوشتها
Router.1
Subnet.2
3 . Switch Layer3
Hub.4
Routing Information Base.5
Forwarding Information Base.6
Data Link.7
Bridge.8
Border Gateway Protocol.9
Backbone.10
Residential Gateways.11
Virtual Private Networks.12
منابع
http://en.wikipedia.org/wiki/Router
میلاد پیکانی