ضد موسیقی

به نظر می‌رسد ‌Wii Music‌ برای چند دسته مخاطب مختلف ساخته شده باشد. بخشی از بازی برای کسانی ساخته شده که اهل موسیقی نیستند و شاید با شرکت کردن در کلاس‌های آموزشی ‌Wii Music‌، درس‌های پایه‌ای موسیقی را بیاموزند. از طرف دیگر بخش ‌Jam‌ به درد کسانی می‌خورد که اطلاعات قبلی در مورد موسیقی دارند و می‌دانند چطور می‌شود سازهای مختلف را با هم تنظیم کرد و نت‌ها را سرضرب زد. اما مشکل این‌جاست که بازی موفق نمی‌شود هیچ کدام از مخاطبین مورد نظرش را راضی کند.

بیشتر زمان شما در بخش ‌Jam‌ می‌گذرد، جایی که در 90 درصد این زمان به صورت ناامیدانه تقلا می‌کنید یک سری نت‌های قابل شنیدن از سازتان بیرون بیاورید. نزدیک به 60 نوع وسیله موسیقی در ‌Wii Music‌ وجود دارد که تقریبا 40 تای آن‌ها به هیچ دردی نمی‌خورند و صدای گوشنوازی تولید نمی‌کنند. حالت شما برای نواختن سازها مهم است. مثلا برای نواختن فلوت باید وی موت را مانند یک فلوت جلوی دهانتان بگیرید یا برای نواختن پیانو باید نانچاک و وی موت را با هم روی هوا بکوبید. ‌ ‌

بزرگ‌ترین مشکل ‌Wii Music‌ این‌جاست که شما هیچ کنترلی روی نت‌های نواخته شده ندارید. بیشتر وقت‌ها، نت‌هایی که پشت سرهم می‌زنید به صورت خودکار نت‌های یک آهنگ از پیش تعیین شده را تکرار می‌کنند و در مواقع دیگر هم فقط نت‌های گام طبیعی از دل وسایل موسیقی بیرون می‌آید. بحث بداهه نوازی در ‌Wii Music‌ کاملا منتفی است، زیرا نه دست‌های شما و اطواری که از خودتان در می‌آورید دقیق هستند و نه دکمه‌های روی وی موت و نانچاک تعدادشان به نت‌های طبیعی می‌رسد. ‌ ‌

بهترین کاری که می‌شود کرد این است که به سراغ 50 آهنگ از پیش تعیین شده بازی بروید، جدول نت‌ها را فعال کنید تا بازی به شما نشان بدهد هر نت چه هنگامی باید نواخته شود. در این وضعیت می‌شود یک صدای قابل تحمل از بازی شنید و روند بازی می‌شود همان چیزی که گیتار هیرو و راک بند قبلا ارائه کرده بودند. البته هیچ امتیاز و رکوردی در کار نیست، خودتان باید به خودتان امتیاز بدهید. هم‌چنین می‌توانید هر جای جدول نت از پیش تعیین شده، به اراده و سلیقه خودتان نت‌ها یا جای آن‌ها را عوض کنید و چیز دیگری بزنید. اما اگر در جایی زندگی می‌کنید که خانواده و اطرافیان صدای تلویزیون را می‌شنوند توصیه می‌کنیم از این کار پرهیز کنید زیرا حتی در آهنگ‌های ساده هم ممکن است صداهای فالش غیر قابل تحمل باشند.

موسیقی‌های انتخاب شده برای ‌Wii Music‌ فاجعه هستند. شاید بهترین آن‌ها همان آهنگ تم ماریو باشد، در غیر این صورت یک کلکسیون از موسیقی‌های پاپ قدیمی مثل موسیقی متن فیلم معروف اشک‌ها و لبخندها ‌(The Sound of Music)‌، آهنگ‌های بچگانه مانند ‌Twinkle Little Star‌ و ‌Jingle Bell‌ یا موسیقی‌های کلاسیک از قبیل دریاچه قو یا سمفونی 9 دارید که می‌توانید به ترتیب همه آن‌ها را با نت‌های فالش نابود کنید و تن کسانی مانند بتهوون، موتزارت، اشتراوس، واگنر، ونجلیس و جان لنون را بلرزانید!

از دیگر نکات منفی بازی، کیفیت فوق العاده پایین موسیقی‌هاست. همه موسیقی‌ها به صورت ‌MIDI‌ پخش می‌شوند و در تمام مدت شما را یاد زنگ موبایل دوستان و آشنایان یا آهنگ‌هایی که در آسانسورها یا پشت خط تلفن ادارات می‌شنوید می‌اندازند. ‌ ‌

تنها بخش جالب و بامزه ‌Wii Music‌، مینی‌یم رهبری ارکستر است که شما با تکان دادن ویموت می‌توانید سرعت و نحوه اجرای ارکستر را تنظیم کنید. به جز این بخش، دیگر قسمت‌های بازی اصلا راضی کننده نیست و حتی نواختن درام هم به خاطر این‌که هیچ ربطی به موقعیت شما ندارد و مانند هدایت یک سفینه فضایی باید برای کوباندن هر طبل یک دکمه خاص را نگه دارید، آن‌قدر پیچیده می‌شود که عطایش را به لقایش خواهید بخشید. اگر ‌Wii‌ دارید بهتر است به سراغ گیتار هیرو و راک بند بروید، ‌Wii Music‌ اصلا آن چیزی نیست که نینتندو وعده داده بود.