غولی به نام روان‌شناس

عمده‌ترین علت مراجعه نکردن افراد به روان‌شناسان ترس از انگ خوردن و طرد شدن از سوی اطرافیان به عنوان یک بیمار روانی است. علت دیگر هم می‌تواند ناآگاهی مردم از بیماری‌های روانی باشد. بیشتر افراد به سبب نداشتن شناخت درخصوص این گونه بیماری‌ها یا اصلا به روانپزشک مراجعه نمی‌کنند یا وقتی مراجعه می‌کنند که بیماری بسیار پیشرفت کرده است.

روان‌شناس، مشاوری است که به افراد در حل مسائلی که راه حل مناسبی برای آن پیدا نمی‌کنند، کمک می‌کند و این مشاوره تنها مختص افرادی با مشکل حاد روانی نمی‌شود. بلکه حتی من و شما هم ممکن است در برخورد با مسائل روزمره زندگی خود با مشکلی مواجه شویم که به تنهایی قادر به حل آن نباشیم و به مشورت با فردی نیازمند باشیم که در برخورد با مشکلات راه حل معقولانه‌تری ارائه کند. متاسفانه مشاوران غیرمتخصص هم در اطراف خود کم نداریم! اگر میان اقوام و دوستان و آشنایان بگردیم، مطمئنا با افرادی مواجه می‌شویم که در زمان بروز مشکل برای فرد یا خانواده‌ای راهکارهایی تجویز می‌کنند و گاه به جای درست کردن ابرو، چشم فرد را هم کور می‌کنند. چه بسا خانواده‌هایی که با مشورت بعد از چنین افراد غیرمتخصصی از هم پاشیده‌اند. حال کمی‌ بیندیشیم. رجوع به چنین مشاوران دم دستی غیر کاربلد بهتر است یا مراجعه به روانشناسی خبره و متخصص که به زیر و بم مشکلات آگاه است و با موشکافی مسائل و بحث و گفتگو آنها را حل می‌کند؟ اگر کمی ‌عاقلانه فکر کنیم، قطعا گزینه دوم را انتخاب خواهیم کرد. پریشانی‌های ذهنی، استرس‌ها و نگرانی‌ها، نداشتن اعتماد به نفس، مشکلات زناشویی، مشکلات ارتباطی و خلاصه بسیاری از مسائلی که همه روزه با آنها دست به گریبانیم و گاه ممکن است ما را به زانو درآورند از طریق مشاوره با روان‌شناس براحتی قابل حل هستند.