کمک، کمک!

اما وزارتخانه‌ها و نهادها و سازمان‌هایی پیدا می‌شوند که به کار‌ آنها کار دارند و مسوولیت‌هایی را روی دوششان می‌اندازند که هیچ ارتباطی به حیطه کاریشان ندارد، اما وقتی شهرداری، اعلام کرد: «اگر اعتبار کودکان کار و خیابان از بهزیستی به شهرداری واگذار شود، ساماندهی آنها را می‌پذیریم....» مطبوعاتی‌ها از اظهار نظر قبلی‌شان پشیمان شدند.

اما خبر روز گذشته به نقل از معاون فرهنگی و اجتماعی شهرداری تهران نشان می‌دهد، مساله فقط درباره واگذاری مسوولیت کودکان کار و خیابان به شهرداری مصداق نداشته است و ظاهرا در این فقره هم کاربرد دارد.

نوریان، معاون فرهنگی و اجتماعی شهرداری تهران دیروز با بیان این که تا یک هفته آینده، تمام مراکز ترک اعتیاد تهران شناسایی می‌شوند، اعلام کرده است از بین همه روش‌های موجود برای ترک اعتیاد، بهترین و موثرترین شیوه انتخاب خواهد شد تا به عنوان روش واحد ترک اعتیاد در تمامی مراکزی که در این زمینه فعال هستند، به کار گرفته شود.

فرض کنیم در این مورد بخصوص هم مثل غائله کودکان کار و خیابان، در دیزی باز بوده است، فرض کنیم سال‌هاست مراکز ترک اعتیاد به حال خود رها شده‌اند و خیلی از آنها برای ترک معتادان به روش‌های غیرعلمی متوسل می‌شوند، فرض کنیم رشد قارچ گونه این مراکز به واسطه شیوع اعتیاد، خارج از کنترل سازمان‌های متولی پیشگیری، درمان و مبارزه با موادمخدر؛ اما با وجود همه این کاستی‌ها، ربط این قضیه به شهرداری چیست؟ چه کسی حیطه وظایف شهرداری را مشخص می‌کند؟ وقتی ستاد مبارزه با موادمخدر و وزارت بهداشت وجود دارند، چرا باید کارشناسان شهرداری برای انتخاب بهترین روش ترک اعتیاد اقدام کنند؟ اگر پاسخ این سوال‌ها را پیدا کردید، ما را هم بی‌خبر نگذارید، با ما تماس بگیرید. سوال‌ها را پاسخ دهید. شاید ما هم از این گیجی، خلاص شویم.

مریم یوشی‌زاده