قهرمانی و روزهای پیش‌رو

سال گذشته من در سفر مالزی با این تیم بوده‌ام. قرار بود تیم جوانان در رقابت‌های بین‌المللی جام نخست‌وزیری این کشور شرکت کند. در آن بازی‌ها هم تیم جوانان به رغم آن که با تیم‌های بزرگسالی از شرق آسیا بازی می‌کرد، اما خیلی نترس، با شهامت و بی‌محابا بود. مشخص است در این تیم روحیه برتری‌جویی و برنده شدن خوب و به درستی القا شده است. مربیان از پایه زحمت کشیده‌اند و مربی خارجی در مدت 5 ماه با کمی هوشیاری، تیم را آماده رقابت‌های جوانان آسیا کرده است. از آنجا که ایران میزبانی مسابقه‌ها را هم به عهده گرفت، شانس زیادی برای قهرمانی هم پیدا کرد؛ بنابر این تیم خوب حاصل از کار بلندمدت، میزبانی و در اختیار داشتن دیگر عوامل، همه دست به دست هم دادند تا جوانان شایسته ما قهرمانی را پس از سال 2004 یک بار دیگر تکرار کنند. به نظر من با این حرکت‌های مناسب بسکتبال، این ورزش نیازمند نگاه دقیق‌تر و تاملی نوتر است. قهرمانی‌ها به بسکتبال رونق داده‌اند. برای تماشای فینال جوانان آسیا، سالن مملو از تماشاگر می‌شود. این حرکت‌ها را باید به فال نیک گرفت و برنامه‌ریزی‌های آینده را طراحی کرد. اکنون تیم جوانان ما سهمیه رقابت‌های جهانی را کسب کرده است. خیلی از کشورهای دنیا برای کسب سهمیه جهانی یا المپیک سر و دست می‌شکنند.

آنها امکاناتی بهتر از ما هم دارند، اما در راه صعود به رقابت‌های جهانی باز می‌مانند. تیم چین را در نظر بگیرید. چینی‌ها امسال المپیک را با شکوه برگزار کردند. با آن همه امکانات، تیم جوانانشان در بسکتبال آسیا پنجم شد. با استعدادهایی که ما داریم با کمترین امکانات حرف‌های زیادی برای گفتن خواهیم داشت. مهدی شیرجنگ در شب فینال 8 تا از 12 پرتاب 3 امتیازی خود را به امتیاز تبدیل می‌کند. این آمار توسط یک بازیکن زیر 18 سال واقعا خیره‌کننده است. یا محمدحسن‌زاده در ریباند و کار تهاجمی بازی‌های زیبایی از خودش ارائه می‌کند که تحسین همگان را به دنبال دارد. فربد فرمان، محمد امجد، رامین هنرمند و محمدرضا فلاحت هم به اعتقاد من خوب کار کردند. اعتماد به جوانان، آینده با پشتوانه بسکتبال ما را رقم می‌زند. امیدوارم مسوولان ورزش کشور، امکانات مناسب این رشته ورزشی را فراهم کنند تا شاهد پشتوانه سازی و کسب موفقیت‌های بیشتر در آینده باشیم.