ترفندهای مبارزان در عصر پهلوی

در روز دوشنبه (14/11/81) نمونه ای از ترفندهای مبارزان را در عصر اختناق رژیم ستم شاهی خواندیم که همین یک مورد بر استعداد فراوان و ذوق لطیف ایرانی دلالت می کرد.
کد خبر: ۲۰۲۶۳
در بخش پایانی به دو نمونه دیگر از این شگردهای شگرف اشاره می کنیم :
2- شنیدم : حجه الاسلام سید حمید روحانی ، مورخ سخت کوش انقلاب اسلامی ، زمانی در زادشهر خود (سمنان) سخت در تعقیب نیروهای ساواک قرارداشت و به حالت اختفا می زیست و با مراقبت شدیدی که در درون و برون شهر به عمل می آمد به هیچ روی امکان خروج از شهر برای او وجود نداشت . پس از مدتها اندیشه و چاره جویی ، ترفندی به ذهنش رسید که فورا به کار بست و با خام ساختن ماموران رژیم ، پیروزمندانه از دام آنان بیرون جست . فکر می کنید چه تمهیدی اندیشید؛! هیچ ! نامه ای با آدرس یکی از شهرستانها به مقصد خانه پدری در سمنان نوشت و به دست یکی از دوستان داد تا به شهرستان مزبور برده و از آنجا به آدرس سمنان ارسال کند! با وصول این نامه به سمنان ، ماموران رژیم یقین کردند مرغ از قفس پریده و باید در جای دیگر به جستجوی او برخیزند... ریسمان محاصره شل شد و طناب آن را به جای دیگر بستند! آبها که از آسیاب افتاد، سید حمید بار سفر بست و با رعایت نکات امنیتی ، شهر را به مقصد قم یا هرجا که می خواست ترک گفت !
3- لباس روستایی پوشیدیم و گونی اعلامیه را روی الاغ گذاشتیم !
آقای حاج احمد شهاب ، از فعالان سیاسی قبل از انقلاب و از اعضای دیرین جمعیت فداییان اسلام و هیات موتلفه است که در ترور حسنعلی منصور (نخست وزیر عاقد کاپیتولاسیون) نقش داشت و به همین علت نیز از سوی دادگاه نظامی به 10سال زندان محکوم شد. ایشان در تاریخ 6اردیبهشت 73 اظهار داشت : از اوایل دهه 40 که نهضت اسلامی به رهبری روحانیت بر ضد لایحه انجمنهای ایالتی و ولایتی (مصوبه دولت علم) آغاز شد و به مرور بسط و گسترش یافت ، ما و دوستانمان در هیات موتلفه (نظیر شهید عراقی) کرارا خدمت امام می رسیدیم و ضمن گزارش اخبار تهران ، از رهنمودهای ایشان برای پیشبرد مبارزه بهره مند می شدیم . در خاطر دارم زمانی که امام خمینی اعلامیه کوبنده شان بر ضد لایحه کاپیتولاسیون را مرقوم فرمودند، نسخه ای از آن را به دست ما دادند و فرمودند: چاپ کنید و سهم ما را هم بیاورید. من اعلامیه را به بازارچه مروی برده و دادم در تیراژ وسیعی چاپ کردند. کار چاپ که تمام شد و اعلامیه ها را به جای امنی بردیم ، قرار شد مقداری از آن را خدمت امام در قم ببریم . بدین منظور یک گونی پر از اعلامیه را در عقب ماشینی گذاردیم و همراه آقای حاج ابوالفضل توکلی که رانندگی ماشین را بر عهده داشت به سمت قم حرکت کردیم . ماشین مال یکی از دوستان بود که در بازار عباس آباد بزازی داشت و نامش الان نظرم نیست . زمانی که او ماشین را در اختیار ما گذاشت به شوخی گفت : اگر گیر بیفتید من هیچ چیزی را به گردن نمی گیرم و در بازجویی خواهم گفت که شما ماشین را از من سرقت کرده اید. الان هم می روم یک آگهی در روزنامه ها چاپ می کنم که ایها الناس ! باخبر باشید ماشینم را دزدیده اند! بهر روی از آنجا که اگر با چنان وضعی دستگیر می شدیم خطر زیادی برای ما داشت ، آقای توکلی بسیار نگران بود و گفت : اگر ما را گرفتند چه بگوییم ؛ گفتم : به شما مربوط نیست ، می گویم اعلامیه ها مال من است . گفت : خب ، چی جواب می دهی؛ گفتم : هیچ ! می گویم اعلامیه ها به حضرت آیت الله خمینی تعلق دارد و ایشان به ما دستور داده اند که به تهران ببریم . گفت : اگر گفتند «شما که دارید به قم می روید» ، چه پاسخی می دهی؛ گفتم : «می گویم می خواستیم سوهان بخریم ، یادمان رفت ، اینک برمی گردیم که سوهان بخریم ! شما کاری نداشته باش». ماموران هم خیلی سخت می گرفتند. باری ، آمدیم تا به مدخل شهر قم رسیدیم ، از آنجا وارد جاده کاشان شدیم و ماشین را در یک کاروانسرا پارک کردیم . به حاج ابوالفضل گفتم : شما همین جا بایست و منتظر بمان ، من می روم خدمت امام ببینم چه دستور می دهند. یک نسخه از اعلامیه ها را زیر پا داخل جوراب جا سازی کرده و حرکت کردم . در حدود منزل امام ، ساواکیها دور مرا گرفته و گفتند: کجا می روی؛ گفتم : خدمت آیت الله خمینی می روم تا از ایشان مسائل شرعی بپرسم . رئیسشان گفت : نمی شود. گفتم : آقا، من مسلمانم ، سوال شرعی دارم ، نمی شود کدام است؛! باید بروم و بپرسم . گفت : خیلی خوب ، او را بگردید. ما را لخت کردند و همه جای ما را گشتند و حتی کفش را هم در آوردند. خدا خدا می کردم جورابم را در نیاورند! که خوشبختانه خداوند عنایت کرد و جوراب را دیگر از پایم در نیاوردند. سرانجام دیدند چیزی همراه ندارم و رهایم کردند، و خلاصه خدمت امام رسیدم . اعلامیه چاپی را به ایشان نشان دادم ، خیلی تحسین و تشویق کردند و بعد فرمودند: سهم من کو؛ گفتم : داخل ماشین است ، کسی را بفرستید تحویل بگیرد. ایشان ابتدا آقای حاج شیخ صادق خلخالی را برای این کار در نظر گرفتند. من گفتم : ایشان صلاح نیست . پرسیدند: چرا؛ گفتم : اگر ما در این شرایط از خانه شما همراه یک فرد روحانی بیرون برویم ساواکیها ظنین شده و ما را تعقیب خواهند کرد، کس دیگری را بفرستید که با من هم نیاید. امام فرمود: در پل آهنچی (کنار حرم حضرت معصومه سلام الله علیها) یک مغازه وجود دارد که درش بسته است . قرار شد کسی را جداگانه ، به آنجا بفرستند و ما اعلامیه ها را به او تحویل دهیم . من نزد آقای توکلی به کاروانسرا برگشتم و آن روز 5تومان به کاروانسراچی دادیم و لباس او را پوشیده و یک کلاه نمدی سرمان گذاشتیم و یک الاغ هم از او گرفتیم . حاج آقای توکلی با ماشین آنجا بود، گفتم : این حاج آقا با ماشین ، گرو الاغ شما، الاغتان را بدهید ما بارمان را ببریم ، بعد نزد شما برمی گردانیم! الاغ را گرفتم و گونی پر از اعلامیه را روی آن گذاشتم و به هیئت روستائیان راه افتادم . بلد هم نبودم الاغ را با بارش برانم ، در راه ، گونی اعلامیه هی می خواست از یک طرف بیفتد، آن طرفش را می گرفتم ، پس از مدتی از آن طرف می غلطید و ناچار می شدم طرف دیگر را بگیرم ، تا اینکه بالاخره با زحمت بسیار، اعلامیه ها را به پل آهنچی رسانده تحویل فرستاده امام دادم و او به داخل مغازه برد و من پریدم روی الاغ و مجددا به کاروانسرا برگشتم و به آقای توکلی گفتم : تو نمی خواهد پیش امام بروی ، چون اگر بروی می گیرندت ، سوار شو زود برویم تهران ، و سوار شدیم و به تهران بازگشتیم . برای انتقال اعلامیه ها به اصفهان نیز آنها را در جعبه های میخ جاسازی کردیم و برای دوستان فرستادیم ، که چند تایش را هم گرفتند، اما نمی دانستند کجا است . بعد خود آنها 120هزار تا در اصفهان چاپ کردند و برای ما فرستادند. اعلامیه امام به مناسبت کاپیتولاسیون اعلامیه عجیبی بود و چنانکه لابد شنیده اید در یک ساعت معین در شهرهای بزرگ ایران پخش شد. بدین گونه که ، قرار شد از ساعت 5/9 تا 5/10 یکمرتبه در قم و اصفهان و تهران و مشهد و تبریز و اینها شهرهای بزرگ اعلامیه پخش شود، که شد، و آن هم کار نیروهای موتلفه بود. موتورسواران موتلفه ، هریک چند بسته صدتایی از اعلامیه ها را در خورجین موتور گذاشته ، در راه ، بسته ها را یک یک به دو چرخه سواران آشنا می دادند و آنها نیز به داخل خانه ها می انداختند یا به دست اشخاص و مراکز مورد نظر می رساندند، و همه اینها هم در شهرستانهای مختلف ، ظرف یک ساعت معین انجام گرفت . یادم هست برای اطلاع از بازخورد این کار، فردای پخش اعلامیه ، صبح به کلانتری بازار رفتم . دیدم شلوغ پلوغ است ، از یک پاسبان پرسیدم : چه شده؛ گفت : هیچی ، دیشب به خانه ها اعلامیه ریخته اند. آقای مصطفوی ، رئیس کلانتری بازار، گزارشی از ماجرا تهیه کرده به من داد که به شهربانی ببرم . زمانی که گزارش را نزد رئیس شهربانی ، مبصر، بردم گفت : نیاورید، که خانه خود ما هم ریخته اند! از اینجا بود که دولت بزودی فهمید با یک تشکیلات مذهبی منسجم روبرو است و لذا بعدها زمانی که منصور ترور شد دستگاه گفت : اتحاد نامقدس ؛ فهمیده بودند که ما اتحاد داریم ...
newsQrCode
ارسال نظرات
مدرسه فراتر از نمره

در گفت‌وگوی اختصاصی روزنامه «جام‌جم» با معاون آموزش متوسطه وزیر آموزش‌وپرورش عنوان شد

مدرسه فراتر از نمره

نیازمندی ها