توجه به گسل‌های‌ منطقه‌ای‌

در مقابل در تونل‌های انتقال آب حتی اگر گسلش با جابه‌جایی زیادی همراه باشد، خطرات جانی به وجود نخواهد آمد و سیستم انتقال آب نیز با مقداری تغییر در بازدهی می‌تواند به عملکرد خود ادامه دهد.

معمولا میزان جابه‌جایی گسل‌ها بیشتر مواقع هنگام زلزله در حد چند ده سانتی متر است، ولی در رویدادهای بزرگ لرزه‌ای این جابه‌جایی می‌تواند به چند متر نیز برسد.

به عنوان مثال در زلزله 1906 سانفرانسیسکو جابه‌جایی ناشی از حرکت گسل سان آندریاس از 5/2 متر تا 5/4 متر متغیر بود که در بعضی نقاط به 5/6 متر هم می‌رسید. در زلزله 1971 سان فرناندو نیز حداکثر جابه‌جایی گسل به صورت چپ گرد 9/1 متر و به صورت شیب لغز معکوس 5/1 متر بوده است. 

همچنین در زلزله کوبه ژاپن (1995) با بزرگی 2/7 (ریشتر)‌ گسل نوجیما در جهت قائم 3/1 متر و در جهت افقی 8/1 متر جابه‌جا شده است. در زلزله‌های ایران نیز جابه‌جایی‌های قابل توجهی در گسل‌ها در برخی زلزله‌های بزرگ دیده شده است.

البته باید توجه داشت میزان جابه‌جایی در امتداد یک گسل یکسان نیست و تغییرات زیادی در میزان جابه‌جایی امتداد گسل‌ها دیده شده است. این رفتار می تواند به دلایل مختلفی از جمله خصوصیات منشا، خصوصیات مهندسی مسیر، جهت گسل و یا دیگر اثرات ثانویه ایجاد شود.

آنچه امروزه برای تحلیل جابه‌جایی گسل‌ها در اثر وقوع زلزله‌های مختلف محاسبه می‌شود، بیشتر بر مبنای مقادیر حداکثر جابه‌جایی است که شاید تنها در کمتر از 5 درصد کل طول گسل اتفاق افتد لذا برای جلوگیری از اتلاف سرمایه لازم است احتمال ایجاد جابه‌جایی‌های مختلف تحت رویدادهای مختلف لرزه‌ای نیز ارزیابی شود.

دکتر کامبد امینی حسینی‌